Bleau begin september. Het begint een gewoonte te worden. Voor het vierde jaar op rij openen we het seizoen vroeg. De eerste drie dagen is het veel te heet om te klimmen. Maar het weer slaat om na een nacht regen van maandag op dinsdag. Van 35 graden en volle zon naar 18 tot 20 graden en half bewolkt. Perfect!

Ik besluit iets hoger in te zetten dan gebruikelijk voor een vroege seizoensopening. In mei was de laatste keer Bleau, maar de hele zomer klom ik door in de hal. Eens kijken of dat effect heeft gehad… Tube moet het worden; de eerste 8 van het seizoen. In mei maakte ik alle passen, dus ik hoopte dat het een kwestie was van inkoppen. Uiteindelijk had ik er afgelopen week drie sessies voor nodig.

Les Thanatonautes is de uitklim van Tube. Een hoge muur, die ik in mei in een paar pogingen klom. De uitklim zou dus geen problemen moeten opleveren. Als ik het gat pak, klim ik ‘m uit. Dat wist ik zeker. In de eerste sessie maak ik goede links in het dak, maar het gat bereik ik niet. Na een rustdag vind ik in de tweede sessie een makkelijkere manier om bij het gat te komen. En jawel, niet lang daarna match ik het gat.

In de uitklim geef ik het echter toch nog weg. M’n rechtervoet zipt. Een lange pauze en nog een poging. Weer het gat. Intermediairtje en door naar het scherpe randje. Nét te kort… Langer rusten en doorgaan? Of stoppen en terugkomen? Ik ben inmiddels al drie uur bezig. De energievoorraad is bijna op.

Een nog langere pauze en nog één keer. Weer klim ik tot het gat. Draai mezelf op de plaat. Pak het randje. En dan zipt m’n linkervoet… Dat was donderdag. Er zit niets anders op dan weer een rustdag te nemen. En op zaterdag voor de derde keer terug te komen.

Klimdag, rustdag, klimdag, rustdag. Sanne volgde hetzelfde ritme, maar dan andersom. Want ook Sanne staat in de projectmodus. Coup de Faiblesse moet eraan geloven. En we gaan gelijk op. In de eerste sessie goede links. In de tweede sessie klimt ze tot de laatste pas. Daarna is de koek op. Dat was woensdag. Een rustdag en vrijdag terug dus.

Vrijdag en zaterdag zijn de dagen waarop het moet gebeuren. We kunnen allebei niet meer progressie maken dan de boulder klimmen. En omdat de zon toch nog warm kan zijn, staan we beide dagen om 9:00 uur onder de projecten. Sanne gaat meteen goed. Resoluut klimt ze naar het einde, maar twijfelt weer op de laatste pas. Mis. Maar nu is ze net warm. Geen zorgen dus. De poging daarna mist ze weer… En de poging daarna weer. Tot vier keer toe de allerlaatste pas…

De energie vliegt erdoorheen. Een hele lange pauze en een laatste poging. Die is verre van vlekkeloos, maar gelukkig gaat het einde nu wel goed. Wat een opluchting!

Zaterdagochtend is het zwaar bewolkt en het regent zelfs even. Voordat ik pogingen ga doen, wil het einde nog één keer uitchecken aan een touw. Want het gat bereiken is inmiddels geen probleem meer. De crux zit toch daarna… De touwsessie valt tegen. Ik kan de passen van Les Thanatonautes nauwelijks meer maken. Ik begin te twijfelen. Gaat het dan toch niet lukken? Want als ik het randje pak, krijg ik m’n voet dan wel in het gat?

Al in m’n eerste poging doet m’n arm pijn en m’n huid is dun. Er zit niet veel in vandaag. Dat is duidelijk voelbaar. Nog twee keer mis ik. In m’n hoofd had ik al bijna opgegeven. Maar dan lukt het toch nog. In de derde en waarschijnlijk laatste poging van de dag. Ik wist dat het kon, maar het komt toch onverwachts. Wat een fijne seizoensopener!

In plaats van tien klimdagen in mei, hadden we er maar vijf. Misschien wel de laatste van dit seizoen. Sanne sloot af met haar beste ‘weekend’ ooit.

Begin mei was het weer zo slecht dat we besloten niet te gaan. In plaats daarvan vlogen we last minute naar Lissabon, waar het beter weer was. Eerder dit jaar cancelden we ook al een paar weekenden vanwege het weer. Achteraf bleek dat steeds een goede keuze. Maar dat zorgde er wel voor dat we dit seizoen niet heel veel klimdagen hadden. Alhoewel, de hele maand september was natuurlijk perfect. En ook in de kerstvakantie klommen we bijna iedere dag.

Voor het relatief warmere einde van het seizoen had ik twee zomerboulders uitgekozen; Sacrebleu en Tube. Beide stonden al langer op m’n lijstje, maar ik had ze niet eerder geprobeerd. Sacrebleu lukt in één sessie op de eerste dag, nét voor de regen. Tube check ik op de tweede dag. De uitklim is een boulder op zichzelf; Les Thanatonautes. Die lukt snel. Uiteindelijk maak ik alle passen in het dak, maar ben te moe om goede pogingen te doen.

Sanne heeft nog een aantal boulders af te maken die ze eerder dit seizoen probeerde. Hoog op de lijst Mur des Lamentations en Welcome to Tijuana. Niet per se zomerboulders. Maar doordat ze de afgelopen weken heel weinig klom, zijn de verwachtingen laag. Ook in Bleau is het overdag klimmen en ’s avonds studeren. Maar misschien wel juist daardoor gaat het klimmen soepel en snel. Op dag één een 7a om in te komen. Op dag twee Clandestino – de korte variant van Welcome to Tijuana. Op dag drie Tijuana zelf. Op dag vier de Mur in de derde poging. En op de laatste dag nog een 7a om het af te maken. Een fantastische score, met als absoluut hoogtepunt Mur des Lamentations.

Na Sacrebleu en het uitchecken van Tube werk ik nog in Papillon (een mooi winterproject) en in L’Étrave à Sucre (weer niet). Miroir – een langlopend project – lukte nog wel. De laaste dagen ligt de focus meer op kwantiteit. Ik sluit het seizoen af met 832 7+8’en in Fontainebleau. Heerlijk om op een warme dag mooie 7a’s en 7b’s te klimmen. Het gebeurde wel meer dit seizoen. Zeker niet erg, maar misschien wel te verklaren doordat ik een echt goed langetermijnproject miste.

Per trip stelde ik me steeds een aantal doelen. Zoals Amok, Apparemment Bas en Hyper Tension. Die klom ik, of probeerde ik. Maar dan was het klaar. Natuurlijk was er Karma. Maar omdat progressie nauwelijks meetbaar is, had ik niet altijd een voldaan gevoel na een sessie. Iets dat ik na werk in Imothep of bijvoorbeeld Cherry Picking wel had. Het gevoel dat het hard is, maar ooit wel mogelijk. Natuurlijk was het altijd jammer als het niet lukte. Maar ik genoot altijd van de passen. En die ervaring heb ik in Karma minder. Ik weet dat het ooit gaat lukken. Maar echt groeien in de boulder lukt niet.

Terugkijkend ben ik tevreden. De lijst mooie boulders is dit seizoen weer met 72 boulders aangevuld. En wederom klom ik een paar achten. Wel wil ik graag weer een mooi langetermijnproject. Iets dat niet aankomt op één pas, maar waar ik in kan werken en in kan groeien. Sowieso wil ik Tube afmaken. En Petite Folie. Misschien Ubik Assis. Bleu Sacré. Of Beaux Quartiers proberen, samen met Sanne :-)

Begin februari krijg ik een berichtje van Jacob – een Amerikaan bij wie ik vier jaar geleden twee weken verbleef. Zijn huis in Vegas was een perfecte uitvalsbasis om te klimmen in Red Rocks. Toen al had ik ‘m uitgenodigd om naar Bleau te komen. Vier jaar later is het zover. Weer of geen weer, het laatste weekend van maart ga ik dus naar Bleau. Een leuk weerzien. Maar het weer zat niet mee. Op zaterdag en zondag regent het. En ik word ook nog ziek… Alleen op maandag kunnen we klimmen. Het is droog en de zon schijnt zelfs! Omdat het Jacobs eerste klimdag is, kiezen we een groot gebied. In Apremont maakt hij z’n eerste meters. Ik neem Fruit Juice 7a mee naar huis. Die had ik hard nodig…

Jacob in Onde de Choc. Nadat wij vertrokken, had hij nog anderhalve week stralend weer.

Twee weken later gaan we weer. De voorspellingen zien er een stuk beter uit. Ook het bos ontwaakt uit z’n winterslaap. Op zaterdag is het nog bewolkt, maar na een klein buitje in de ochtend ruikt het zomers. Rond het middaguur beginnen we op Apremont Envers. Sanne wil Clandestino en Welcome to Tuijana afmaken. Ima doet mee. Beide maken ze alle passen, maar afmaken lukt net niet.

Ima in Clandestino.

Na een paar nieuwe 7a’s en kansloze pogingen in Tactic, wil ik nog even bij Velociraptor kijken. Een 7c met een dikke ster die ik niet eerder probeerde. De mono schrikte me altijd af. En inderdaad, als ik voor de boulder sta zie ik weer waarom. Je vinger zit vast in een dak en je maakt een sprong naar de dakrand. Als je mist, dan is de kans groot dat je vinger blijft zitten. Maar het is vooral durven springen. De eerste paar pogingen weiger ik. Maar als ik spring, valt het mee. Het einde zat er gelukkig nog goed in van Kric-Crac. Mooie boulder!

Op zondag zijn we de hele dag in Isatis. In tegenstelling tot zaterdag is het strak blauw en een stuk warmer. Gelukkig is de rots nog koel. Sanne klimt La Memel. Ima komt dichtbij…Ik wil De Vita Beata proberen. Alle passen lukken, behalve de eerste.

De laatste dag klimmen we in Demoiselles. Een schaduwrijk gebied, want het is écht warm! Mijn doel is om vijf zevens te klimmen in vier uur. Ze zitten er wel, maar toch word ik niet van alle lijnen even enthousiast. Door mijn kieskeurigheid blijf ik steken op vier stuks – en 819 in totaal.

Een klein sprongetje met een grote zwaai. Crapovasky. Nummer 819.

Sanne in Les Damoiseaux en Goguette. Nét niet…

Als we uit het bos komen, merken we pas echt hoe warm het is. De zomer is er vroeg bij! In mei gaan we nog twee keer. Eens kijken of ik mijn projectenlijstje kan filteren op zomerboulders…

Boulders
La Pioche 7b+ / Cresciano [Enzo]
Toccami Tutta 7a+ / Cresciano [Sanne + Barti]
La Boule stand 7c / Cresciano [Enzo]
Doctor Med Dent 7b+ / Chironico [Sanne]
Il Partner 7c / Cresciano [Enzo]
Komilator 7c / Chironico [Enzo]
Selection Door 7a / Chironico [Sanne + Barti]
Les Cliquês à Claques 7c / Chironico [Enzo]
Molonk 7c / Brione [Enzo]
Powerstrips 7b / Chironico [Chris + Sanne + Tabea]
La Boulette 7b / Cresciano [Tabea]
Doctor Crimp 7b+ / Chironico [Sanne]
Confession of a Crap Artist 7c / Chironico [Enzo]

Als groot liefhebber van Bleau moet ik eerlijk bekennen dat Zwitserland me absoluut niet tegenviel! In 2009 was ik al eens in Magic Wood en Chironico geweest. Maar toen was het zomer. Afgelopen week waren we uitgenodigd bij Barti en Tabea. Die afspraak maakten we al een jaar geleden, in de Grampians. Het werd een fantastische week; topcondities, fraaie boulders, Grampiansvibes, maar helaas ook een Grampianshuid…

Al op dag twee loop ik m’n eerste splitter op. Maar echt druk maak ik me nog niet. Pas als ik na een rustdag in poging drie in Frank’s Wild Years een tweede spitter trek, begin ik me te frustreren. Totaal geen scherpe grepen, toch een bloedende top. En we hebben maar een week! Vanaf dat moment laat ik m’n wensenlijstje varen. Met twee splits kom ik echt niet ver… Gelukkig gaat klimmen met tape redelijk. In totaal loop ik drie splitters op en klim ik bijna de hele week met tape. Maar tijd om echt te balen is er gelukkig niet. De sfeer is goed en er zijn genoeg mooie boulders die niet op m’n lijstje stonden!

Klimmen tot het donker wordt. Tabea en Sanne proberen La Pioche.

Het appartementje dat Barti en Tabea delen met Layla ligt in Chironico en is vrij knus. Het houtkacheltje in de minikeuken is de enige verwarming, maar met z’n vijven (en later zessen) wordt het er snel loeiheet. In Chironico ligt nog veel sneeuw. De eerste dagen klimmen we daarom vooral in Cresciano. Daar is het compleet sneeuwvrij en Barti en Tabea zijn makkelijke gidsen. Ze klimmen mee in alle boulders die we willen proberen. Super!

Een vol huis..!
Barti’s office

Naarmate de week vordert, verdwijnt ook de sneeuw in Chironico. Ook daar hebben we mooie dagen. En ondanks de vakantie gaat Sanne de dokters achterna. Ze klimt onder andere Doctor Crimp en Doctor Med Dent. Een mooie serie! Een boulder die wél op m’n lijstje stond en ook met tape mogelijk moet zijn is Confession of a Crap Artist. Aan het begin van de week is die nog nat. Maar op de laatste dag kan ik ‘m in goede condities proberen en gelukkig ook klimmen! Niet op m’n lijstje maar zeer de moeite waard waren Il Partner en Les Cliquês à Claques.

Doctor Crimp
Doctor Med Dent

Ook Brione bleek in de buurt te liggen (ik had geen idee). En in het laatste weekend kwamen ook de Germans (ook uit de Grampians) een weekendje naar Ticino. Met z’n vijven gaan we een dagje op en neer. In Brione lag nog meer sneeuw dan in Chironico in het begin van de week. Toen we aankwamen was het nog vroeg en was de dikke sneeuwlaag bevroren. Eroverheen lopen naar Molonk was geen probleem. Maar toen Molonk in de pocket was, had de zon ook goed z’n best gedaan. Als we naar Black Mirror lopen, zakken we tot onze knieën weg. Alles wordt zeiknat. Maar Black Mirror werd er niet minder om. Wat een gave plaat!

Barti in Black Mirror

Door de grote hoeveelheid sneeuw zien we helaas niet zoveel van Brione. Daar moet de volgende keer maar verandering in komen. Want in Brione kom ik graag nog eens terug. Dit graniet komt echt in de buurt van zandsteen!

Molonk!

Zeven klimdagen, twee rustdagen. De week vliegt voorbij. Maar het was een fantastisch tripje. Alsof we weer in de Grampians waren. Even helemaal weg. Zeker voor herhaling vatbaar!

De laatste klimdag, 19:30 uur. Ook Sanne komt niet ongeschonden uit de strijd.

Ticino list
28/2 Grotte des Soupirs 7c – Cresciano
01/3 La Boule stand 7c – Cresciano
01/3 Toccami Tutta 7a+ – Cresciano
04/3 La Pioche 7b+ – Cresciano
04/3 Il Partner 7c – Cresciano
05/3 Les Cliquês à Claques 7c – Chironico
05/3 Komilator 7c – Chironico
07/3 Molonk 7c – Brione
08/3 Made in Norway 7b – Chironico
08/3 Slimline 7b – Chironico
08/3 Confession of a Crap Artist 7c – Chironico
08/3 Powerstrips 7b – Chironico

Met de Thalys ben ik zo weer terug. Alsof de werkweek niet heeft plaatsgevonden. Voor zaterdag staat Hyper Tension op de planning. Een paar weken geleden zag ik een filmpje met een mooie methode. Die wil ik graag proberen. Maar helaas regent het die ochtend. Als ik opsta ligt er zelfs een laagje sneeuw. Ik had het aan zien komen op Weather Pro. Maar aangezien Hyper Tension snel droogt, maakte ik me niet zoveel zorgen.

Rond 13:00 uur rijden we naar Rempart. Alles is zeiknat. Er staat nauwelijks wind en de bomen blokken de zonnestralen die de boulder proberen te bereiken. Chiel, Dirk en Remco staan ook te wachten. Waarschijnlijk duurt het nog een paar uur voordat we wat kunnen doen. Dan is misschien al donker… Toch heb ik hoop.

Om 16:15 uur lijken de grepen redelijk droog. Ik start met opwarmen (lees: een beetje met m’n armen zwaaien) en inspecteer de top. Die is droog. De randjes hebben nog een bruin richeltje, maar zien er niet slecht uit. De grote ondergreep is vochtig, maar die is groot genoeg. De rest van de grepen is echt droog. Ik wil een paar keer instappen en de nieuwe methode aanvoelen. Kijken of het wat voor me is, om ‘m dan de volgende dag serieus te proberen.

Om 16:30 uur begin ik met klimmen. Een paar pogingen later sta ik, volkomen onverwachts, op het blok. Dat was het wachten wel waard!

Met deze methode is Hyper Tension geen 8a meer. Ik denk een kleine 7c+ voor de staande start en 8a voor de zitstart.

Voor zondag is er beter weer voorspeld. En aangezien er voor maandag veel regen op de planning staat, wil ik een volle dag klimmen. Om 10:15 uur sta ik weer op Rempart. Dit keer voor de zitstart van Hyper Tension. De dag ervoor waren die grepen nog vochtig, maar ze zagen er niet slecht uit. Toch duurt het even voordat ik alle passen kan. Dat valt niet mee!

Als ik de crux van de zitstart maak, moet ik door. De ondergreep, de hak en door naar het randje. Die voelt slecht en ik ben onzeker over m’n hak. Tandjes op elkaar en persen. De hak blijft liggen en bijpakken lukt nét. Nu mag ik ‘m niet meer weggeven. Gelukkig gaat alles goed.

Door naar Cuisinière. Daar is alles iets vochtiger. Ik wil Petite Folie afmaken. Thuis zag ik een filmpje met de methode. Die is iets anders dan dat ik vorige week probeerde. M’n pogingen gaan goed, maar de grepen voelen allemaal onzeker. Ik wil niet nog een keer een onverwachte val maken… Uiteindelijk kom ik tot de laatste pas. Maar m’n vingers zijn koud en de greepjes voelen niet goed. Ik besluit niet door te zetten.

Toch maar naar beneden. De volgende keer (met betere condities) terug!

Omdat veel boulders klam zijn, hoef ik Karma ook niet te proberen. Dan nog maar een paar 7a’s voor de teller. Die staat nu op 809… Om 17:30 uur zit de klimdag erop. En op maandag regent het inderdaad. Precies zoals gepland.

Mijn vaste ritueel na een mislukte poging is poetsen. Meteen poetsen. Zodat de boulder er weer schoon bij ligt voor de volgende poging. Een goede poetsstok behoort daarom al vijftien jaar tot mijn standaarduitrusting. De laatste jaren zijn er veel nieuwe poetsstokken op de markt gebracht. Maar mij hebben ze niet kunnen overtuigen. Daarom ben ik zelf gaan experimenteren met verschillende stokken en borstels.

Nu heb ik de perfecte poetsstok. Hij is licht en dankzij de knik in de bovenkant van de stok kun je alle hoeken bereiken. Aan beide kanten zitten super slijtvaste industriële borstels met een hele hoge dichtheid van dierlijk haar. Daarmee poets je je grepen moeiteloos schoon, zonder de rots te beschadigen.

Ik heb een kleinschalige productie. Heb je interesse? Stuur me dan een e-mail: enzonahumury[at]gmail[dot]com. Voor 30 euro kun je er één kopen.

Mijn eigen exemplaar boven, een nieuwe onder. Al anderhalf jaar in gebruik, maar de borstels slijten nauwelijks! Voor welke machine ze zijn gemaakt weet ik niet, maar voor het zandsteen van Bleau zijn ze perfect.

Dankzij de knik en de twee borstels poets je makkelijk grepen op een plaat, maar ook lastig te bereiken grepen om een hoek.

Specificaties:
– Gewicht: afhankelijk van de uitvoering, ongeveer 450-550 gram.
– Lengte: de meeste stokken zijn 1,20 meter ingeschoven en 2,10 meter uitgeschoven.
– Een extra borstel? Of liever een langere of kortere stok? Stuur me een e-mail.