Een lang weekend alleen naar Bleau, dat gebeurt niet heel vaak meer tegenwoordig. Het is wel precies wat ik nodig had. Even m’n hoofd leegmaken, goed slapen en lekker klimmen. Hoewel ik heen rijd zonder hele specifieke projecten in gedachten, weet ik dat ik me volledig kan focussen op klimmen.
Op donderdag is het stralend weer. Om 10.30 uur parkeer ik bij Cuvier met drie boulders in gedachten. Eerst naar Sapiens, een 8a met een knijper. Dat zou me weleens kunnen liggen. En inderdaad, na uitwerken lukt het snel. Het tweede plan is Pilier du Désert bas. De condities in de boulder zijn echter niet ideaal, dus zonder het te proberen loop ik terug voor boulder drie; La Merveille.
Ik probeerde La Merveille de afgelopen 15 jaar vaker, maar nooit heb ik echt doorgezet. Een video met net iets andere beta voor het begin motiveert me opnieuw. Toevallig zijn er ook andere klimmers in bezig. Een paar extra pads zijn altijd fijn. Ik ben al warm en het begin gaat gelijk goed. Ik schrik er alleen van hoe scherp het laatste randje voor rechts is. Eén keer doorbijten en maar kijken of m’n huid het houdt. De volgende poging crimp ik zo hard ik kan. Strekken, de slechte sloper pakken, nog hoger komen. En dan sla ik vol op de eindgreep. Totaal onverwacht. Dat voelde niet eens zo moeilijk!
De afgelopen jaren ben ik steeds minder gaan filmen. Maar La Merveille niet op film, dat vind ik toch wel jammer. Ik besluit nog een keer in te stappen, dit keer met camera. De poging gaat iets minder soepel dan de eerste keer, maar heel veel moeite kost de tweede beklimming ook niet. Alleen deze klimdag was de rit al waard.
De volgende dag is er veel regen voorspeld. Ik ben ook moe, dus besluit de eerste droge uren in de tuin te werken. Pas om 14.00 uur begin het echt met regenen en het houdt die dag niet meer op. De zaterdag begint strakblauw. Ik voel me nog steeds niet helemaal uitgerust en heb ook geen heel duidelijke doelen. Omdat ver lopen met kinderen eigenlijk niet kan, moet ik dat maar doen nu ik alleen ben. Tegelijk heb ik weinig zin om kilometers met vier pads te sjouwen. Uiteindelijk kies ik voor Crispant; een lage 8a in Long Bayou. Twee pads zijn hier genoeg. Maar eenmaal warm loopt het niet. Het is niet mijn boulder en ik verlies m’n motivatie.
Ergens voel ik druk om snel ergens anders heen te gaan waar ik met kinderen niet kan komen. Tegelijk voel ik m’n moeheid. Ik pak m’n spullen in en loop enigszins gehaast terug naar de auto. Onderweg denk ik na over wat m’n volgende boulder gaat zijn. Maar dan bedenk ik me ineens dat ik me niet hoef te haasten. Ik kan naar een ander gebied rijden. Maar misschien is hier blijven ook prima. Ik heb meer dan een paar uurtjes klimtijd. Dat ben ik echt niet meer gewend.
Ik klim uiteindelijk nog wat in Gorges du Houx en eindig bij de nieuwe CSCSCS. Pogingen gaan goed, tot de eerste druppels vallen. Twee minuten later gaat het los. Ik doe nog een poging om de boulder af te dekken met pads. Dat lukt deels. Maar als een half uur later de zon weer schijnt, is de koek op.
De volgende ochtend kom ik terug. De eerste pas daadwerkelijk maken duurt langer dan verwacht. Maar zodra ik ‘m maak, is de boulder ook binnen. Daarna rijd ik nog even door naar St. Germain, waar Bart en Victor ook zijn. Daar klim ik me helemaal leeg. Rond 14 uur stop ik met klimmen en rijd (via Moncourt) weer terug naar huis.
