Ik voelde me fit en had veel zin om te klimmen. Toch waren er een aantal factoren die me deze trip van moeilijke boulders weerhielden. M’n huid, in de eerste plaats. Bijna continu klim ik op rode toppen. Ik wilde wel en ging er ook voor, maar de omstandigheden werkten niet altijd mee.

Aan het begin van de eerste week zette ik in op Elephunk en Le Royaume des Ombres. Twee lijnen waar ik graag tijd in wilde steken, maar die ik ook weer snel liet varen. De rest van de week probeer ik samen met Victor een aantal mooie 7c’s en 7c+’en. Eentje lukt – Timing in Élephant Nord. Voelt snoeihard… Wel 5 sterren.

Tegen het einde van die eerste week ben ik gesloopt. Dat kwam niet alleen door het klimmen. Thuis liep ondertussen een side-project door: de haag eruit, een hekwerk erin. Elke dag na het klimmen nog even werken. In het begin takken knippen en boompjes omtrekken. Later gaten maken en het hek plaatsen. Straks minder onderhoud – en meer klimtijd – maar voor nu niet ideaal voor het herstel. De hele week heb ik al last van m’n rug.

De tweede week begint met regen. Niet zo erg; ik ben hard toe aan een paar rustdagen. Sanne is naar huis gegaan om wat zaken te regelen voor ons huis in Rotterdam, dat binnenkort in de verkoop gaat. Ik heb tijd om op de droge momenten het hekwerk te plaatsen.

Vier dagen lang valt er heel veel regen. En toen waren er nog maar drie klimdagen over.

Ik krijg Yume zo ver om mee te gaan naar Petit Reine. Oorspronkelijk om Azkaban te proberen – Yume is groot Harry Potter-fan – maar eenmaal daar blijkt de boulder toch iets te spannend om alleen te proberen. Gelukkig is het blok met In the Pocket niet ver en klim ik alle lijnen op dat blok. Op de terugweg biedt Yume aan om een pad te dragen, vanaf de boulder helemaal terug naar de auto!

Een dag later ga ik met Nuno naar Petit Bois voor Big Dragon assis. Het kost me wat werk om alle passen met de nieuwe methode (zonder de uitgebroken ondergreep) te maken. Maar dan kom ik er opeens uit in de eindpas. De volgende ochtend, op de laatste klimdag, ga ik met Yume nog een keer terug. Pogingen gaan goed, wederom de eindpas, maar ik voel dat m’n lichaam op is. Die middag klim ik mezelf nog één keer helemaal leeg in Miroir Magique.