Vijf dagen voor vertrek. Het Bleauseizoen 2013-2014 zit erop. En ik kan tevreden terugkijken. Ondanks m’n blessure kon ik sinds lange tijd weer een paar achten klimmen. En de afgelopen dagen waren een mooie afsluiter. We hadden geen topcondities: veel bewolking en een hoge luchtvochtigheid. Toch konden we iedere dag klimmen. Ima maakt korte metten met Onde de Choc. Ik weet Marginal er nog uit te persen en doe het daarna rustig aan. Sanne gaat goed in Lady Big Claque, maar de condities werken niet mee. De grote zijgreep bovenin blijft vochtig. Het lukt net niet… Gelukkig komen we in september terug!

Anderhalve week voor vertrek. Na twee weken Bleau zijn we nu vier dagen in Nederland. Morgen rijden we nog één keer terug. Vijf laatste dagen. Om afscheid te nemen van het bos. En misschien nog iets moois te klimmen.

De voorspellingen voor afgelopen twee weken waren slecht. Mijn hoop op L’Apparemment had ik daardoor een beetje laten varen. Op tweede kerstdag probeerde ik het toch. En ondanks de matige condities boekte ik progressie. Op andere droge dagen klom ik sneldrogende en niet al te zware boulders. Zoals NoNameYet, Tarpé Diem en Skyfall 07. Totdat we op oudjaarsdag weer op Apremont terecht kwamen. Ima wilde Onde de Choc afmaken. Sanne Happy Boulder. En nu we er toch waren, moest ik Marginal maar afmaken.

De luchtvochtigheid op oudjaarsdag. Toen ik het ‘s ochtends zag geloofde ik het niet. Toen ik ging klimmen wist ik dat het klopte.

De rots plakt en Ima gaat goed in Onde de Choc. Als ik opwarm voel ik het ook; zandsteen op z’n best. Toch geeft Onde de Choc heeft zich vandaag nét niet gewonnen. Als Ima klaar is, weet ik wat mij te doen staat. Ik ga niet naar Marginal…

De lage luchtvochtigheid weerhield Ima’s handen er niet van te zweten. Vloeibaar pof was de oplossing.

L’Apparemment ligt er mooi bij en is kurkdroog. Mijn eerste pogingen gaan meteen goed. En na een poging of drie kan ik het kommetje pakken met links. M’n beste poging ooit! Nu ik dit kan weet ik dat ik ‘m kan klimmen. Misschien vandaag wel! Ik switch van schoenen. Spiksplinternieuwe Jet7’s voor een optimale toehook. Maar in de poging daarna schiet m’n teen eruit. Mmm…

De poging daarop heb ik het kommetje weer. Met moeite. Doorslaan naar het randje zit er niet in… De volgende poging: wéér het kommetje. Makkelijk dit keer. Ik sta stabiel en sla door naar het randje. Mijn rechterhand kan ik herpakken op de afloper. Dat voelt goed. Zó goed dat ik besluit om te zwaaien. Oei, dit is slecht voor m’n hamstring! Ik wist het van tevoren, maar ik doe het toch. Trekkend aan m’n linker been – maar ook zoveel mogelijk aan m’n armen – kom ik omhoog. Doortikken naar de bak lijkt ver. Dan eerst maar met rechts naar de betere afloper. Ik kom hoger en sla naar de bak. Nét niet ver genoeg. Ik hang nog, kom nóg hoger en pak ‘m dan toch!

Nog één acht klimmen voordat we het vliegtuig instappen. Het lukte. Zelfs nog in 2013. Op nieuwjaarsdag was het nat, maar op 2 en 3 januari hadden we weer mooie dagen. Toch was Sanne’s ‘laatste project voor vertrek’ – Lady Big Claque – zeiknat. Wie weet lukt het de aankomende vijf dagen nog!

Angle Imparfait doet nauwelijks onder voor ‘de perfecte kant’.

Drie weken voor vertrek. Laatste werkdag gehad, spullen opgeslagen, huis onderverhuurd, veel in Bleau en nu al leven uit een tas. Langzaam begin ik aan het idee te wennen: zeven maanden reizen, klimmen en heel veel autorijden. De vrijheid die ik ooit zo vanzelfsprekend vond heb ik terug!

Inleveren
Vier dagen werken, het weekend waarderen, twintig vakantiedagen. Zekerheid. Drie jaar geleden – ik zat toen in de VS – kon ik me er geen voorstelling bij maken. Maar de afgelopen twee jaar ben ik aardig gewend geraakt aan het georganiseerde leven. Een omschakeling was het wel. Ik heb eigenlijk nooit te weinig tijd gehad om te klimmen. De vrijheid tijdens mijn studie was fantastisch. M’n scriptie, die ik voor een groot deel in Bleau schreef. En ruim twee vrije jaren om te klimmen en reizen. Ik was niet anders gewend. Tot ik begon met werken. Twintig vakantiedagen. Een lachertje… Maar ik heb ze optimaal benut. Door goed te plannen. Door anders tegen vrijheid aan te kijken. En door het meer te gaan waarderen. Stukje cognitieve dissonantie misschien. Maar het hielp.

Terugkrijgen
Stoppen met werken had meer impact op me dan ik had verwacht. Ik had m’n weg tussen werk en klimmen gevonden. Beide namen een groot deel van mijn leven in. Het is gek als één zo’n deel dan ophoudt. Eigen keuze, absoluut geen spijt van, maar wel gek. En gezien mijn hang naar vrijheid had ik dat gevoel niet aan zien komen. Ik realiseer me nu wel meer dan ooit dat vrijheid geen vanzelfsprekendheid is. Het is iets wat je voor jezelf mogelijk moet maken. En dat heeft altijd een keerzijde…

Ondertussen in Bleau
Ondertussen ben ik alweer een week in Bleau. Een paar weken geleden wist ik zeker dat ik L’apparemment ging klimmen. Daar ben ik nu niet meer zo zeker van. Ik voel me sterk, daar ligt het niet aan. Nee, het is regenachtig. En aankomende week wordt niet anders. Maar goed dat Ubik twee weken geleden op m’n laatste dag nog lukte! Maar wat zou het lekker zijn; nog één acht klimmen, voordat we het vliegtuig instappen…

In de afgelopen vier weken was ik twee keer negen dagen in Bleau, onderbroken door één werkweek. Negen dagen eind november en negen dagen begin december. Mijn vakantiedagen zijn nu echt bijna op.

Vooraf wist ik dat ik zeer beperkt zou zijn in de boulders die ik kan proberen. Het gaat inmiddels iets beter met mijn hamstring – ik merk progressie in de oefeningen die ik doe – maar ik wil zeker geen risico nemen. Geen overhang en geen heelhooks met links dus. Ik kom uit op de volgende vier projecten voor mijn periode in Bleau: L’Apparemment, Ubik, Amok en Apothéose. Na een paar pogingen in Amok blijkt de derde pas toch te intensief voor mijn hamstring. Ik moet te hard trekken aan m’n been om bij de sloper te komen. Drie projecten blijven over: Ubik, Apo en Appa.

Van die drie stond L’Apparemment het hoogst op mijn lijst. Maar in de eerste negen dagen probeerde ik ook Ubik. Dat ging zo goed, dat ik mijn prioriteiten verlegde. Ubik op één, L’Apparemment op twee. In de vier dagen in Nederland kreeg ik Ubik niet uit m’n hoofd. Ik verwachtte dat het snel zou lukken. Maar dat bleek niet helemaal waar… In de eerste sessie na de rustweek in Nederland twijfel ik. Over de condities en over de tweede pas. Ik heb geen vertrouwen, geen goede pogingen en trek al snel een gaatje in m’n rechterhand.

De volgende dag ga ik terug met Bart. Hij klom Ubik een maand geleden en wil nu de zitstart proberen. Ik hoop dat hij mij de verlossende tip kan geven. Maar Bart’s ‘statische’ methode blijkt niet te werken voor mij. Bovendien werkt klimmen met een getapete vinger niet… Weer een sessie zonder progressie.

Pas aan het eind van de week ga ik terug. Dit keer alleen. Ik weet dat ik de passen gecontroleerd moet maken om een rare val te voorkomen. Maar ik weet ook dat ik maar een poging of vijf heb, voordat m’n vinger weer bloedt. Als ik opwarm word ik zenuwachtig. De lucht is strak blauw. De condities zijn perfect. Ik voel me goed. Alleen m’n huid is slecht. Maar misschien is één poging wel genoeg! Zodra ik instap voelt alles perfect. Ondergreep, kommetje, de knijper en de sprong. Precies op de goede plek. Mijn lichaam zwaait flink, maar ik krijg de swing onder controle. De laatste pas. Ik zet aan en sla. Ongecontroleerd en ver over de sloper. Daarna gaat het bergafwaarts, tot dat m’n vinger weer bloedt. Nee!!!

Twee dagen later. Zondag. Mijn laatste klimdag. Voor de zesde keer terug. Dit keer heb ik huid voor misschien vier pogingen… Maar ik voel me fit en de condities zijn wederom perfect. De eerste poging gaat redelijk. Een paar pogingen later hang ik weer aan de sloper. De zwaai is groot maar uiteindelijk krijg ik de controle terug. De grepen voelen alleen niet meer lekker en ik krijg de campus niet aangezet… Onder een los stukje huid op m’n vinger bloedt het weer. Ik heb nog één poging vandaag. Na tien minuten stap ik weer in. De grepen voelden nog nooit zo goed. Ik knijp zo hard als ik kan in de knijper en kan de sprong gecontroleerder dan ooit maken. Als mijn hand precies goed op de sloper valt weet ik dat het is gebeurd. Een paar seconden later sta ik op het blok. Wow!

Over twee weken is het kerstvakantie. Dan maak ik mijn allerlaatste vakantiedagen op. En dan ga ik L’Apparemment klimmen :-)

Ook Apothéose kon ik afmaken. Met de new school-methode gebruik je je rechter hak, in plaats van je linker! De zitstart nam ik ook meteen mee.

Wat een geluk, ik kan klimmen! Geen 6b’s, zonder m’n linker been. Nee. Afgelopen week werkte ik in Ubik en L’Apparemment. Projecten op m’n eigen niveau, zonder dat ik daarmee m’n hamstring belast. Ik kwam thuis met lege handen, maar het werken was heerlijk! Twee sessies in L’Apparemment leverde helaas geen progressie op. Maar het blijft een mooi winterproject. Op de eerste zonnige dag van de week probeerde ik Ubik. De eerste pas had ik nog nooit gemaakt, maar nu leverde die geen problemen op. Niet voor m’n linker been en niet voor m’n pols, zoals jaren geleden. De progressie gaf me energie. Iedere poging ging beter. Totdat ik bijna een seconde aan de tweede sloper bleef hangen. De laatste dag kwam ik terug om ‘m af te maken. Dat lukte nét niet. De sessie was lang en m’n huid werd dun… Nu werk ik een week in Nederland, maar volgende week ga ik terug. Weer 10 dagen!

Afgelopen week lag ik voor het eerst in m’n leven op de tafel van de fysiotherapeut. Nooit verwacht dat het nodig zou zijn. Ik ken m’n lichaam. Ik weet hoever ik kan gaan. En als ik te ver ga, weet ik dat pijntjes snel weer verdwijnen. Maar dit keer was het anders. Volledig onverwachts blesseerde ik afgelopen september mijn hamstring. Zonder enig voorteken had ik acute pijn. Dat was op de een-na-laatste dag van tien dagen bleau. De laatste dag strompelde ik door het bos. Met veel pijn en moeite klom ik nog een paar 7a’s. Meer zat er niet in. Na Bleau nam ik een week rust.

Weer terug in de klimhal bleek m’n hamstring verre van genezen. Lopen ging beter, maar m’n achterbeen bleef gevoelig. Trekken aan m’n been en heelhooks probeerde ik zoveel mogelijk te vermijden. Met veel compensatie van m’n bovenlichaam kon ik toch veel klimmen. Maar af en toe kon ik het niet laten iets harder aan m’n hamstring te trekken dan misschien verstandig was. Zeker in oktober in Bleau…

Oktober ging voorbij. Maar ik voelde nauwelijks verbetering. De fysio had geen goed nieuws. De afgelopen twee maanden had ik niets gedaan dat het herstel bevorderde. En door af en toe te forceren, maakte ik het alleen maar erger… Nu kan het herstel beginnen. Klimmen met een brace, zónder te forceren. En ik heb oefeningen om de hamstring weer langzaam te laten wennen aan zwaardere belasting…

M’n tweede blessure in zestien jaar klimmen. En de tweede met een slechte timing. In Amerika overbelastte ik m’n vinger. De hele trip had ik er last van. Maar gelukkig kon ik klimmen. Nu staat onze trip naar Nieuw-Zeeland en Autralie voor de deur. Gelukkig duurt het nog even voordat we in de Grampians zijn…

Voor het vijfde jaar op rij het eerste weekend van oktober in Bleau. Vaak de aftrap van het nieuwe seizoen. Maar dit jaar niet. Net als vorig jaar had ik in september al een voorproefje genomen. Een goede start dit jaar. Met alleen een minder fijn einde: ik verrekte mijn hamstring in de poging dat Ça Tend à gauche lukte. Het deed pijn, maar ik maakte me niet zoveel zorgen. Mijn lichaam kennende moest het met een week –  misschien twee – over zijn…

Dat bleek niet helemaal waar. Het is beter geworden, maar trekbewegingen en heelhooks blijven pijnlijk. Tot op de dag van vandaag. En ook na een dag werken (zittend achter de computer) merk ik dat mijn been stijf is. Toch klom ik door in de hal. Twee of drie keer per week. Met aangepaste methodes voor boulders. En sommige boulders vermijdend. Ook afgelopen weekend in Bleau merkte ik weer hoe onmisbaar je hamstrings zijn…

Gelukkig zijn er boulders waarin je ze niet nodig hebt. L’apparemment bijvoorbeeld. Een paar jaar geleden werd ik enthousiast over deze boulder. En toen al was ik vastbesloten dat ik ‘m wilde klimmen. Een paar keer kwam ik terug, maar liet ‘m vervolgens jaren links liggen.

Afgelopen weekend keerde ik terug. De condities waren niet ideaal, maar desondanks boekte ik progressie. De volgende keer maak ik ‘m af! En hopelijk kan ik dan ook Amok, Energie Collective en Partage weer oppakken. De voor de hand liggende 7c’s en 7c+’en beginnen namelijk op te raken. Dus misschien is het een goed idee om me te focussen op een paar projecten. Net zoals een paar jaar geleden…

Mijn seizoen dit jaar is echter kort. De tickets voor onze trip zijn geboekt. Half januari vliegen we voor twee maanden naar Nieuw-Zeeland. Vervolgens zijn we vier maanden in Australië. En daarna nog een maand in Indonesië. Gelukkig liggen er down under ook genoeg mooie boulders!

Precies een jaar geleden schreef ik dat klimmen voor langere tijd tot het verleden behoorde. Ik moest het doen met weekenden. Afgelopen jaar is dat redelijk gelukt. Maar nu – een jaar later én net terug van een dikke week Bleau – kan ik toch weer uitkijken naar een hele lange (klim)trip. Vanaf januari staan Nieuw-Zeeland, Australië en Indonesië op het programma. Mooie vooruitzichten. Maar daarover later meer.

In de kerstvakantie was ik voor het laatst een week in Bleau. Pas negen maanden later – de eerste week van september – ben ik er weer voor een week. Heerlijk om weer eens zonder tijdsdruk te klimmen. Sanne en ik klimmen om en om, allebei een paar uurtjes per dag. Daardoor hebben we op tien dagen slechts één rustdag nodig.

De temperatuur kwam amper onder de 25 graden en met pieken dik boven de 30 was het zweten, zelfs in de schaduw. Maar de laatste keer rots was alweer lang geleden, dus we waren gretig. Bovendien wordt het vanaf nu alleen maar beter. Goede vooruitzichten dus!

Bleau in de hitte is verre van ideaal. Maar het valt me ieder jaar weer op dat ik anders om ga met de nazomerwarmte aan het begin van het seizoen, dan met de opkomende warmte aan het eind van het seizoen. Na een koude winter voelt een zonnige dag met 18 graden al warm aan. Maar na een warme zomer is elke ‘koele’ dag een verademing. Ondanks dat we niet veel echt koele dagen hadden, konden we ons prima vermaken. Allebei hadden we een lijst zomerboulders.

Zoals Ça Tend à Gauche. Ik probeer ‘m op de eerste dag, maar halverwege de boulder heb ik kletsnatte handen. Alleen de staande start lukt. Aan het eind van de week is het net iets koeler en kan ik de volledige lijn afmaken.

Een van de mooiste zomerboulders is misschien wel Le Kraken Droite. Die lukte me ook niet in één dag. Twee keer sjouwen we diep het bos in. In m’n eerste sessie maakte ik wel alle passen, maar in de tweede sessie boek ik geen progressie meer. De zwaai aan de kleine randjes kan ik niet opvangen. Een paar keer schiet ik hard van de grepen af. En na elke poging staan er natte vingerafdrukken op de randjes. Is het dan toch te warm? Of moet ik gewoon nog harder vasthouden? Opgeven en terugkomen met beter weer lijkt een steeds aantrekkelijkere optie te worden… Maar om af te sluiten besluit ik er nog een paar pogingen uit te persen… Met succes.

Sanne heeft minder last van zweethanden. In een paar pogingen klimt ze Pensées Cachées. Voor Compression Zip moet ze terugkomen. Maar die geeft zich dan ook snel gewonnen. Alleen Lady Big Claque blijft staan voor de winter.

Freak of the Weak lukt in enkele pogingen en voelt niet heel moeilijk. Maar als ik een paar dagen later Total Freak probeer te klimmen, kan ik de laatste pas niet meer maken…

Sanne is de zon voor. ‘s Ochtend om 7:30 lukt Fissure de Droite.

Eindelijk droge grepen in Jeu t’es Fou assis. Ook een goede zomerboulder!

Twee sessies Gazoline, maar hij gaf zich (nog) niet gewonnen.

Geen hitte, toch geen trad en ook geen Brad Pit (ook niet geprobeerd). Wel een vliegreis zonder vertragingen, de kleinste auto waar ik ooit in reed, klimmen tussen de buitjes door, veel moois in de 6b-7b range, een leegstaand gebouw… Weer drie dagen Sheffield: drie perfecte klimdagen op grit!

Slopers in de zon in de Secret Garden. Geen goede combinatie. Gelukkig wel grote treden.

Vier man en twee pads paste precies. Links rijden was weer even geleden, maar we bleven schadevrij.

Trust: een magnifieke mantle/slab, waarbij vertrouwen in je voeten inderdaad cruciaal is!

The Roaches, misschien wel het mooiste stukje Peak District!

Sanne probeert ‘The Beagle has Landed’.

Voor de volgende keer…

Aankomend weekend weer naar de Peak! Het wordt warm. Misschien gaat ‘t gordeltje dan wel mee…