Na een dagje Fresno reed ik maandagmiddag naar Bishop. Vanwege sneeuwval in Yosemite, wat leidde tot het sluiten van de Tioga pas, moest ik in plaats van drie, acht uur rijden. In het donker arriveer ik op de plek waar The Buttermilks zouden moeten zijn. Ik kan echter niets zien en besluit na vijf kilometer zandweg m’n van te parkeren en te gaan slapen.

De volgende dag zie ik pas waar ik terrecht ben gekomen! Een waanzinnig vet, maanachtig landschap met daarin bizar grote ronde blokken. Op de achtergrond sneeuwpieken, terwijl de zon z’n kracht nog nauwelijks verloren heeft midden november!

Omdat m’n huid nog steeds niet volledig hersteld is, moet ik het noodgedwongen rustig aan doen de eerste dagen. M’n motivatie om harde dingen te proberen is enorm, dus kon het toch niet laten om even in The Buttermilker te werken gister. Vandaag maar een rustdag, alhoewel m’n lichaan nog niet vermoeid aanvoelt. Als ik al die scherpe testpieces (iets met een M…) wil klimmen moet m’n huid echt goed zijn!