Half december zijn Ima, Maeve en Colum een paar dagen bij ons, op doorreis naar Spanje. Een paar dagen later zegt Sanne ineens: ‘Waarom gaan we eigenlijk ook niet naar Spanje?’ En zo waren we eind december ineens in Alcañiz, in plaats van in Bleau.

Klimmen met kinderen in een ander gebied dan Bleau is een flinke logistieke operatie. Ik ben woensdagavond al vrij en ga rijden richting Bleau om pads op te halen. In het weekend komen Sanne, Yume en Nuno vliegen naar Barcelona en het plan is om ze op te pikken en samen naar Alcañiz te rijden. Het loopt echter wat anders.

Na flink wat filerijden denk ik eindelijk kilometers te maken op de péage, als de auto begint te haperen. Het motorlampje gaat aan en ik heb geen vermogen meer. Net na Aire de Wancourt moet ik ‘m langs de vluchtstrook parkeren. Via twee verschillende sleepdiensten (eentje om me van de snelweg af te halen en een andere om me naar een garage te brengen) kom ik via Arras uiteindelijk in Fresnès-les-Montauban terecht. Daar zit ik twee dagen in een hotel langs te snelweg. De auto is naar Douai versleept. Na een lange dag wachten hoor ik dat de bobine kapot is en dat ik de volgende dag m’n route weer kan vervolgen. De volgende ochtend lift ik naar Douai. Maar eenmaal bij de garage wacht me een nieuwe verrassing. Een deel van de bougie blijkt afgebroken en de motor geschoten. Ik kan dus toch níet verder.

De ANWB helpt me uit de brand met een leenauto, die ik in België (bijna thuis) moet oppikken. Die avond kom ik laat aan in Bleau. De pads passen maar net in de Peugeot… De volgend dag rijd ik in 12,5 uur naar Alcañiz, waar Sanne en de kinderen inmiddels al zijn aangekomen.

We zijn allemaal moe, maar de daaropvolgende dagen benutten we optimaal. Er dreigt regen aan te komen, maar telkens schuift het slechte weer een dagje door. Uiteindelijk klimmen we vijf dagen achter elkaar, voordat het daadwerkelijk begint te regenen. Op de klimdagen is het vaak bewolkt, maar af en toe laat de Spaanse zon zich gelukkig wel zien. Dan is het gelijk warm. Maar zon of niet; een nieuwe omgeving doet ons allemaal verrassend goed.

Zeventien jaar geleden was ik voor het laatst in Spanje. Ik herinner me van toen dat de routes redelijk ‘soft’ waren. Dat blijkt voor de boulders niet anders te zijn. Vooraf had ik lijstje met boulders gemaakt. Maar na vier dagen heb ik bijna alles wat ik wilde doen al gedaan… Gastonia Extension op dag één voelde wel als 7c+. Maar op de tweede dag klim ik twee ‘8a’s’. In beide gevallen was het letterlijk 10 minuten opwarmen, passen aanvoelen en gelijk maken en in de eerste poging de boulder klimmen. Leuk, maar geen voldaan gevoel. De dagen daarna lukken ook andere boulders vrij snel en bedenk ik me dat ik wellicht moeilijkere dingen moet proberen.

Twee boulders waar we geen video van hebben: Pinch 4 Inch (boven: telefoon vol) en Total Anfibio (onder: opname per ongeluk gewist).

Op dag vier ben ik een beetje vermoeid, maar maak ik alle passen van Ba-Boom stand. Eigenlijk wil ik de dag daarna rusten, maar omdat de regen weer is doorgeschoven klimmen we nog een dagje door. Daarna gaat het los. Drie volle dagen stromende regen. De eerste twee dagen vermaken we ons prima, maar na een derde dag in het kleine appartementje zijn we er wel klaar mee. In Albarracin lijkt het eerder op te klaren dan in Alcañiz, dus de volgende dag besluiten we om een kleine tweeënhalf uur naar het zuiden te rijden.

Eropuit in de regen in Alcañiz zelf (hier bij de voordeur van ons appartement). Maar ook spelletje spelen, knutselen, woordjes lezen en tv kijken. Zo komen we de regendagen door.

In Albarracin schijnt inderdaad de zon, maar de blokken zijn helaas nog vrij vochtig. Toch is het heel druk. We verbazen ons erover hoe snel de parkeerplaats volloopt en hoeveel mensen met pads het bos in trekken. Wij volgen. Ons strakke plan valt echter meteen in het water als blijkt dat een aantal boulders die we willen doen echt nat zijn. Uiteindelijk vinden we klimbare rots, maar de condities zijn verre van ideaal.

De grepen in Cosmos zijn relatief groot, dus dat lukt vrij snel. Uiteindelijk val ik uit de laatste pas van z’n buurman (Bindu), en kan het door de slechte condities net niet meer afmaken. Toch klimmen we die dag door tot 18.00 uur.

De volgende dag is het eindelijk weer stralend weer in Alcañiz. We hebben nog twee dagen en ik had gehoopt fris Ba-Boom in te kunnen. Het dagtripje naar Albarracin heeft me echter moe gemaakt. Ik kan geen potten breken in Ba-Boom. Jammer… Sanne klimt The Lookout stand en daarna nog snel The Lime Lama. Ik heb er meer moeite mee, maar het gaat gelukkig net. Op de laatste dag (oudjaarsdag) klimmen we onszelf helemaal leeg. Die nacht rijden we in 12 uurtjes weer terug naar Bleau.

Ticklist Alcañiz + Albarracin 2025

21/12 – Gastonia Extension 7c+ – Alcañiz
22/12 – Los Tres Pinos 8a (7c) – Alcañiz 
22/12 – Estrella de Porno 8a (7c) – Alcañiz 
22/12 – Disco de 80’s 7c+ – Alcañiz 
23/12 – Toad 8a – Alcañiz
23/12 – Pinch 4 Inch 7c+ – Alcañiz
24/12 – Commander Pigeon 8a – Alcañiz
24/12 – The Lookout stand 7c – Alcañiz
25/12 – Abacus 7a+ – Alcañiz
25/12 – Naturaleza Humana sit 7b – Alcañiz
25/12 – Lunarium 7c – Alcañiz
25/12 – 3 Hombres y 1 Makina sit 7c+ – Alcañiz
29/12 – Cosmos 8a – Albarracin
29/12 – Zatoichi 7c+ – Albarracin 
29/12 – El Varano 7b+ – Albarracin 
30/12 – The Line Lama 7c+ – Alcañiz
31/12 – Hydraulic Press 7b+ – Alcañiz
31/12 – Estilo de Dani 7c – Alcañiz

Meestal neem ik de waarderingen op mijn lijst over wanneer er consensus over bestaat. In Alcañiz zijn veel boulders echter nog niet vaak herhaald. Veel boulders voelden voor mij minstens een plus makkelijker. Los Tres Pinos en Estrella de Porno waren daarbij uitschieters; ik twijfel zelfs of ze de 7c halen (op mijn lijst krijgen ze 7c). De overige boulders geef ik het voordeel van de twijfel. Voor deze trip stond mijn teller op 97 achten. Zonder dat ik het wist is Cosmos daarmee mijn honderdste achtstegraads boulder geworden.