Het is een tijdje stilgeweest na Zuid Afrika. Desondanks is dit alweer de derde week dat ik in Bleau ben, dus een kleine update. De eerste week, begin oktober, was het nog zomer. Temperaturen van boven de 25 graden zorgden niet voor veel motivatie, maar het was fijn om weer terug te zijn! De tweede week, eind oktober, waren de condities stukken beter en kreeg ik de motivatie ook weer terug. Goede wrijving op de perfecte zandstenen greepjes, dat was lang geleden\u2026<\/p>\n
Ik wilde vooral veel klimmen, aangezien ik sinds ZA nauwelijks iets op plastic had gedaan, en het dus maar afwachten was hoe lang ik zware projecten zou kunnen volhouden na bijna twee maanden nauwelijk geklommen te hebben. Ik herhaalde veel in de 7a\/7b range en deed een aantal nieuwe dingen, waarvan Conquistadores en Une Id\u00e9e en l\u2019Air de mooiste waren. Met G\u00e9rald werkte ik in Les Chevaliers du Chaos, die ik graag nog af zou maken. Maar wat mij het meest triggerde was de beklimming van G\u00e9rald eerder die ochtend van Accelerator…<\/p>\n
\u201cVan ver zie ik Accelerator al liggen, en als ik er voor sta moet ik gewoon lachen! Zo absurd hoog en ook nog een slechte afsprong… Wel gaaf als je dat zonder touw doet!\u201d<\/em>, schreef ik begin 2009, toen ik Accelerator voor het eerst zag. Toen was de lijn slechts twee keer zonder touw gedaan\u2026 De recente herhalingen wekten opnieuw mijn interesse en volgens G\u00e9rald was het misschien wel de engste boulder van het bos, echt moeilijk was het niet voor 7b. Wel gaaf om die op je naam te hebben staan\u2026 Maar is het een potentieel gebroken been of meer waard? Mmm\u2026Wellicht wel\u2026<\/p>\n De derde week, half november, perfecte condities\u2026 Het topropen en het keer op keer klimmen gaf me genoeg vertrouwen om het zonder touw te doen\u2026<\/p>\n