Weekje met de Zwitsers

On 12/03/2016, in blog, by Enzo

Vorig jaar in Ticino, dit jaar bij ons. Dat was de afspraak met Barti en Tabea. Drie maanden Bishop sloten ze af met een week Bleau. Ondanks de goede condities begon de week langzaam. De Zwitsers hadden een jetlag, Sanne was ziek en mijn lichaam was aan het vechten om dat niet te worden. Gelukkig ging dat goed. Ik werd niet ziek. Sanne werd beter. En de Zwitsers werden naarmate de week vorderde ook steeds sterker.

De eerste twee dagen had Sanne nog koorts, dus zat er niets anders op dan thuis uitzieken. Ik voel me niet 100 procent, maar wil toch gaan kijken in Apremont. De nieuwe boulder Saigon wil ik graag proberen. Bart en Jesse doen mee. Voor de Zwitsers is dat dan nog wat te veel…

1Saigon. De staande start lukt, de zit misschien voor een volgende keer.

2Uiteraard even wat klassiekertjes meepakken. Barti klimt Onde de Choc, Egoïste en Science Friction. Voor Tabea was Onde de Choc op dag één net te veel….

3

De eerste drie dagen zijn de condities perfect. Daar profiteer ik op zondag van door Extraction Divine snel af te maken. Aardig nieuw bouldertje. Gelukkig kan Sanne op de derde dag ook weer mee. Drie weken niet geklommen ­– maar geen koorts meer – dus naar Karma Gai..! In een bijna vier uur durende sessie weet alleen Barti de boulder eruit te persen. Sanne komt dichterbij dan ooit, maar kan ‘m helaas weer niet afmaken.

Voor de dinsdag is regen voorspeld. Maar als ik op maandagavond de voorspellingen check, lijkt de nattigheid pas rond het middaguur te komen. Die ochtend staan we vroeg op voor een herkansing voor Sanne. Maar na het opwarmen vallen de eerste druppels al… De slopers kunnen we voor heel even droog houden. Sanne heeft één poging. Ik weet dat ‘t ‘m wordt. Want na de lange sessie van de dag ervoor zit alles er goed in. En inderdaad, alles gaat perfect. Een seizoensproject van de lijst!

87

Swizzy-style kaasfondue en een paar mooie droge uurtjes op Dame Jouanne

Op woensdag zou er 10 millimeter vallen, maar in de middag hebben we een paar droge uurtjes. Het waait hard en Dame Jouanne is kurkdroog. Terwijl de Zwitsers spelen in Angle Parfait, doe ik Mur Plus que Parfait. Sanne houdt niet van kantjes…

Julien – één van de Frenchies die we ook kenden uit de Grampians – mailde eerder dat hij de laatste dagen van onze week langs wilde komen. Ondanks mijn negatieve reisadvies, gezien de voorspellingen, neemt hij de gok. En gelukkig maar. Iedere dag is beter dan gepland! Zelfs de slechtste dag heeft een paar droge uurtjes.

4Nieuw project?

Mede door de trage start vliegt de week voorbij. Het laatste weekend is weer volledig droog. Op zaterdag is het nog een beetje vochtig en klim ik snel Roche Métamorphique – nieuw én sneldrogend. Daarna gaan we met z’n allen naar Rocher Fin. Sanne wil daar verder werken in NoNameYet. Samen met Barti en Tabea wordt het wederom een vier uur durende sessie. Sanne klimt ‘m in twee overlappende delen. Barti met een dab…

5Eerst opwarmen in Guerre et Paix, daarna vol aan!

 

2/10

On 31/01/2016, in blog, by Enzo

Tien dagen Bleau met ontzettend veel nattigheid en twee goede dagen. Sanne heeft er ééntje – de maandag – en klimt Crazy Horse. Op donderdagavond neemt ze de Thalys terug om op vrijdag te werken. Ik blijf en kan de tweede goede dag meepikken. De vrijdag. Op maandag probeerde ik de zitstart van Merry Christmas. Die blijft de hele week in m’n hoofd zitten. Gelukkig krijg ik nog een kans. Ik weet dat ’t moet kunnen, maar ben bang voor het scherpe greepje met rechts. Als ik te wild zwaai en vervolgens mis, is de kans groot dat ik m’n wijsvinger niet heel terugkrijg. Dan is het over…

 

DEC15/JAN16

On 10/01/2016, in blog, by Enzo

Negen dagen op rij klimmen. Dat doe ik niet vaak. Zeker niet met kerst. Maar dit jaar viel het weer mee. Alhoewel we een klein beetje selectief moeten zijn in de gebieden die we bezoeken, is eind december zo slecht nog niet.

De eerste dagen probeer ik Maschette, samen met Joppe. Canon is misschien niet het beste gebied, gezien de condities. Maar Maschette is klimbaar en ik wil ‘m graag afmaken. Dat lukt nét niet op dag één. En ook nét niet op dag twee. Misschien wel meer dan tien keer val ik op de laatste pas. M’n lichaam krijg ik niet ver genoeg omhoog om de laatste sloper te pakken. Na een rustochtend op dag drie lukt het gelukkig snel die middag.

Onde Sensuelle is misschien wel de mooiste boulder die ik klom afgelopen week. Na een nacht en ochtend met veel regen, was de boulder die middag kurkdroog. Bijna trok ik een splitter op het randje, maar preventief tapen was de redding voor de rest van de week. In die week lukken later onder andere nog Magneton en Massacre à l’Intermarché; ook twee fraaie boulders! Met Bart en Michiel probeerde ik Merry Christmas. Afmaken lukte op dag negen, met bijna bloedende toppen…

Sanne in Langouste Royale

Sanne komt aan op 31 december en heeft vier dagen. De voorspellingen voor de laatste paar dagen zijn helaas slechter. Maar met drie droge dagen en vijf 7a’s was de treinreis zeker de moeite waard. En ook de Frenchies en Germans uit Australië waren van de partij. Een kleine week zitten ze in een gite in Burcy. De eerste keer Bleau voor de Frenchies uit Lyon. Dat is maar vier uur rijden..! Een leuk weerzien, met lekker eten (dahl uit de Grampians) en zelfs een Frans ontbijt!

De Grampians crew in Bleau. Alleen de Swizzies misten we. Die zitten nu met Ima in Bishop

 

Something old + Something new

On 21/12/2015, in blog, by Enzo

Een compilatie van oude klassiekers en nieuwe pareltjes, samengesteld uit materiaal van september 2013 tot december 2015.

Boulders
L’Étoile Noire 7a (november 2015)
Vol au dessus d’un Nid de Coucou 7c+ (december 2013)
Le Tailleur des Mensonges 7c (november 2015)
Liaison Fer-Os 7a (oktober 2015)
La Baleine 7c+ (oktober 2015)
Serein 7a (september 2014)
Le Best Of 7c (december 2015)
Endorphines 7a (december 2015)
Le Dolmen des Jeunes (debout) 7a (december 2015)
Furtif Haut 7b (november 2015)
Maracuja 7c (november 2015)
Double Axel 7a+ (september 2014)
Desquamations Polygonales 7c (december 2015)
La Fissure de Droite 7a (september 2013)
Strate Eau Sphère (direct) 7a (december 2015)
Le Sacre du Printemps 7c (november 2015)

 

2×4

On 14/12/2015, in blog, by Enzo

Na het weekend van Tailleur ging ik nog twee keer. Twee weken geleden vier dagen en vorig weekend, ook vier dagen. Beide keren zagen de voorspellingen er niet heel lekker uit. Twee weken geleden was het mistig en daarna warm met af en toe een bui. Ima’s laatste keer Bleau voordat ze vorige week voor negen maanden naar Noord-Amerika vertrok.

Gelukkig kunnen we iedere dag wel íets doen. Ik klim nog een klein oud projectje, Petit Tas Petit. Eén van de snelst drogende boulders van het bos… Ima probeert nog een paar zevens en klimt een paar zessen. Gelukkig kan ze in de VS op betere condities rekenen..!

La Grande Évasion. Met het slechte weer moet Ima goed zoeken naar motivatie. Maar als de boulder echt mooi is, lukt dat wel.

Ondanks de matige voorspellingen hadden we vorige week vier mooie dagen. M’n vierde weekend op rij. Ik begon een beetje moe te worden van het ritme; werken, rijden, drie of vier dagen klimmen, terugrijden, werken… Ik had niet echt rust gehad en dat begon ik te merken. Ubik ging ik daarom niet proberen. Maar gelukkig won de motivatie om te klimmen het toch van de vermoeidheid. In Apremont (voornamelijk Désert) klimmen we een boel nieuwe zevens. Tot 7c gaat het allemaal vrij snel en dat is altijd lekker. Sanne neemt er ook weer vier mee naar huis.

Endorphines, een van de vele nieuwe boulders in Apremont Désert.

Desquamations Polygonales in Butte aux Dames. Een hele mooie nieuwe!

Nog steeds geen winter… Le Best Of. Geopend als 8a. Eerder 7b?

 

Tailleur des Mensonges

On 24/11/2015, in blog, by Enzo

Ik zag ‘m voor het eerst in Four From Font. Over de schouder van Dave Graham, die met een bang gezicht naar de uitklim kijkt. Niet lang daarna krabbelt hij over de slopers het blok op. Tailleur des Mensonges. Van de vier boulders in het filmpje krijgt Tailleur het minste aandacht. Toch bleef ie me bij. En meer dan eens ben ik er gaan kijken. Hoog. Slechte slopers. En vijf meter boven de grond mantelen… Over de jaren kreeg ik niemand écht enthousiast. Dus ben ik afgelopen weekend zelf gaan kijken. Maar na twee dagen klimmen was ik al redelijk moe.

Op zaterdag lukt de relatief nieuwe Sacre du Printemps. Net voor de regen. Heel mooi, niet heel lastig. Op zondag ga ik terug naar Ubik assis. Met een iets minder goed gevoel tijdens het klimmen bereik ik wel hetzelfde high point als vorige week. Die middag laat Bart een aantal mooie nieuwe zevens zien in Apremont Fond des Gorges. We klimmen tot het donker wordt. Ik ben gesloopt.

1Op strek in Sacre du Printemps. Beeld van Tailleur des Mensonges is er, maar komt later.

Toch voel ik me op maandag niet slecht. De condities zijn perfect. Tailleur, het moet er toch een keer van komen. Omdat ik alleen ga, kies ik voor uitwerken met touw. Uiteraard vind ik ground up het mooist. Maar dat werkt ook het beste als je met een groepje project. En elkaar kunt motiveren steeds verder te klimmen. In m’n eentje kies ik voor de veilige weg. De mantle valt gelukkig mee. De crux is de passage rond de kleine ondergreepjes. En vanuit daar door naar de sloper op de rand.

M’n huid is al dun als ik begin met pogingen. De ondergreepjes snijden in m’n vingertoppen. En tot twee keer toe klap ik uit het rechter greepje als ik probeer door te slaan naar de sloper. M’n lichaam nog dichter bij de wand brengen, dat is de oplossing. En het linker greepje iets anders pakken. Ik weet het, maar moet het alleen nog doen.

Paf, vol op de sloper. Nu móet ik ‘m afmaken, schiet het door m’n hoofd. Niet nadenken. Bijpakken. Voetwissel en rechtervoet naar rechts. Omhoog komen en paf, slechte slopertje. Rechterbeen over de rand en paf, nog een keer met rechts het laatste betere kommetje. Uitdrukken kost me meer moeite dan toen ik in het touw hing, maar Tailleur mag na al die jaren van de lijst!

Voor de ‘four’ nu alleen Duel nog. Ooit.

 

Meer projecten…

On 18/11/2015, in blog, by Enzo

De condities worden beter en beter en de voorbereidingen voor de echte winter zijn in volle gang. Het zwaaitje opvangen aan de laatste sloper lukte me afgelopen weekend nog niet, maar de passen van de zitstart zitten er goed in. Wel voel ik m’n rechter pols een beetje, net zoals bij het projecten van de staande start… Een beetje tape doet wonderen, leerde ik toen. Als de condities en m’n pols het toelaten mag ik aankomend weekend weer. Ik moet nog wat werk verzetten, maar mogelijk is het zeker!

1

2

3

 

Verjaardagsweekend

On 08/11/2015, in blog, by Enzo

Als je dan toch 30 moet worden, dan is Bleau geen slechte plek. Sanne was zaterdag aan de beurt, ik op zondag… Op een bijzondere verjaardagsboulder had ik niet gerekend. Maar op lenteweer evenmin: 20 graden en volle zon. De lijst met projecten was weer lang. En ik had niet de illusie dat ik dit weekend al iets af kon maken. Gelukkig is werken in het weekend ook geen straf.

1

Werken deed ik vooral in Ubik Assis. In de volle zon. Bij een gevoelstemperatuur van 25 graden. Toch lukken alle passen van de zitstart. En niet veel later kan ik ze linken. Maar doorklimmen heeft geen zin. Het zweet staat op m’n voorhoofd, m’n handen zijn zeiknat. Toch ben ik blij. Dit zou wel eens een mooi winterproject kunnen worden..!

Sanne heeft nog een appeltje te schillen met Karma Gai. Maar ondanks goede pogingen blijft ze achter met lege handjes. De dagen daarna komen we niet meer terug. Wel komen we in de nieuwe gebieden van Apremont. Op zaterdag. Om zevens te grazen met Frank en Wieneke. Die ochtend check ik eerst nog even Taipan. Maar door de grote temperatuurverschillen tussen dag en nacht, is de rots nog klam…

Op mijn verjaardag is het wederom goed toeven in het bos, maar hebben we nog meer last van klamme rotsen. Toch pakt Sanne in Drei Zinnen een verlaat verjaardagscadeautje mee: Diversion. Omdat het 1 november is, wil ik in ieder geval íets klimmen. Ik zet in op het blok van Furtif. De hoge 7b-variant klom ik eigenlijk vorig jaar al – alleen niet met de goede startgrepen. De vochtigheid gooit helaas roet in het eten. Ik glijd van de grepen en kan de passen los nauwelijks maken. Stoppen wil ik niet, maar lijkt wel de verstandigste keuze.

2

De laatste dag ben ik kapot. Spierpijn in m’n biceps en rug en beetje last van m’n arm… Zal ongetwijfeld bij de leeftijd horen. Ik weet in ieder geval dat ik niet hoog hoef in te zetten. De paar zevens die nog lukken zijn mooi meegenomen. Toch baart de arm me een beetje zorgen. Ik heb ’t gevoel dat de pijn minder is dan een maand geleden. Maar misschien komt dat ook doordat ik ‘m inmiddels redelijk weet te managen… Goed opwarmen blijkt super belangrijk, maar dat is niet altijd even makkelijk in het bos… Gelukkig gaat het klimmen goed en kan ik – misschien in iets kortere sessies – redelijk uit de voeten.

 

Werken in week 2

On 12/10/2015, in blog, by Enzo

Het seizoen begint op gang te komen. Geen projecten die echt moesten gebeuren dit keer. Nieuwe projecten aanboren en verder werken, dat was het doel van afgelopen week. Op de lijst stonden Bleu Sacré, Narcotic Direct, Toit du Gréau en Free Hug Assis.

Ik kwam thuis met geen van allen. De seizoensopener had zijn sporen achtergelaten. Al tijdens de beklimming van Tube voelde ik m’n linker arm. De afgelopen maand in de hal bleef die gevoelig. Een beetje overbelast, denk ik. Dat belemmerde me afgelopen week ook. In de ene boulder meer dan in de andere. Maar het leek me verstandig om toch voorzichtig te zijn.

Voor wat ik heb kunnen voelen:

  • De nieuwe methode in Free Hug blijkt niet voor langere mensen. Toch de slopers aftikken dus. Daarvoor was het nu te warm.
  • Bleu Sacré is supermooi, maar supermoeilijk. Blijft wel op de lijst.
  • In Narcotic Direct kon ik goed bewegen, maar de moeilijkste passen niet maken. Sterker worden of preciezer bewegen? Waarschijnlijk een combi.
  • Toit du Gréau heb ik niet geprobeerd. Tijdens het opwarmen kreeg ik teveel last van m’n arm.

Het weer was perfect. En naast een aantal goede werksessies in de nieuwe projecten, klom ik onder andere Le Cadeau, Abri Bouse en La Baleine. Stuk voor stuk mooie boulders. Ook Sanne ging aan het werk. In Dolmen du Divin en Karma Gai. In Dolmen miste ze één pas. Karma Gai moet de volgende keer wel lukken!

1Dat past nét!

2La Baleine. Nooit eerder geprobeerd, maar zeker de moeite waard.

3De methode met de hoge tree links was wel heel opgevouwen. De hak rechts bood uitkomst.

 

Seizoensopener

On 07/09/2015, in blog, by Enzo

Bleau begin september. Het begint een gewoonte te worden. Voor het vierde jaar op rij openen we het seizoen vroeg. De eerste drie dagen is het veel te heet om te klimmen. Maar het weer slaat om na een nacht regen van maandag op dinsdag. Van 35 graden en volle zon naar 18 tot 20 graden en half bewolkt. Perfect!

Ik besluit iets hoger in te zetten dan gebruikelijk voor een vroege seizoensopening. In mei was de laatste keer Bleau, maar de hele zomer klom ik door in de hal. Eens kijken of dat effect heeft gehad… Tube moet het worden; de eerste 8 van het seizoen. In mei maakte ik alle passen, dus ik hoopte dat het een kwestie was van inkoppen. Uiteindelijk had ik er afgelopen week drie sessies voor nodig.

Les Thanatonautes is de uitklim van Tube. Een hoge muur, die ik in mei in een paar pogingen klom. De uitklim zou dus geen problemen moeten opleveren. Als ik het gat pak, klim ik ‘m uit. Dat wist ik zeker. In de eerste sessie maak ik goede links in het dak, maar het gat bereik ik niet. Na een rustdag vind ik in de tweede sessie een makkelijkere manier om bij het gat te komen. En jawel, niet lang daarna match ik het gat.

In de uitklim geef ik het echter toch nog weg. M’n rechtervoet zipt. Een lange pauze en nog een poging. Weer het gat. Intermediairtje en door naar het scherpe randje. Nét te kort… Langer rusten en doorgaan? Of stoppen en terugkomen? Ik ben inmiddels al drie uur bezig. De energievoorraad is bijna op.

Een nog langere pauze en nog één keer. Weer klim ik tot het gat. Draai mezelf op de plaat. Pak het randje. En dan zipt m’n linkervoet… Dat was donderdag. Er zit niets anders op dan weer een rustdag te nemen. En op zaterdag voor de derde keer terug te komen.

Klimdag, rustdag, klimdag, rustdag. Sanne volgde hetzelfde ritme, maar dan andersom. Want ook Sanne staat in de projectmodus. Coup de Faiblesse moet eraan geloven. En we gaan gelijk op. In de eerste sessie goede links. In de tweede sessie klimt ze tot de laatste pas. Daarna is de koek op. Dat was woensdag. Een rustdag en vrijdag terug dus.

Sanne CDF

Vrijdag en zaterdag zijn de dagen waarop het moet gebeuren. We kunnen allebei niet meer progressie maken dan de boulder klimmen. En omdat de zon toch nog warm kan zijn, staan we beide dagen om 9:00 uur onder de projecten. Sanne gaat meteen goed. Resoluut klimt ze naar het einde, maar twijfelt weer op de laatste pas. Mis. Maar nu is ze net warm. Geen zorgen dus. De poging daarna mist ze weer… En de poging daarna weer. Tot vier keer toe de allerlaatste pas…

De energie vliegt erdoorheen. Een hele lange pauze en een laatste poging. Die is verre van vlekkeloos, maar gelukkig gaat het einde nu wel goed. Wat een opluchting!

Zaterdagochtend is het zwaar bewolkt en het regent zelfs even. Voordat ik pogingen ga doen, wil het einde nog één keer uitchecken aan een touw. Want het gat bereiken is inmiddels geen probleem meer. De crux zit toch daarna… De touwsessie valt tegen. Ik kan de passen van Les Thanatonautes nauwelijks meer maken. Ik begin te twijfelen. Gaat het dan toch niet lukken? Want als ik het randje pak, krijg ik m’n voet dan wel in het gat?

Al in m’n eerste poging doet m’n arm pijn en m’n huid is dun. Er zit niet veel in vandaag. Dat is duidelijk voelbaar. Nog twee keer mis ik. In m’n hoofd had ik al bijna opgegeven. Maar dan lukt het toch nog. In de derde en waarschijnlijk laatste poging van de dag. Ik wist dat het kon, maar het komt toch onverwachts. Wat een fijne seizoensopener!