Projecten…

On 10/10/2016, in blog, by Enzo

Een echt project is lang geleden. In seizoen 2009/2010 stelde ik me drie hele concrete doelen. Drie boulders waar ik – terugkijkend – hard voor heb gewerkt en waarvan de beklimmen me nog goed bijstaan. De jaren daarna deed ik ‘het projecten’ er altijd een beetje bij. Een hoop mooie nieuwe dingen klimmen vind ik (nog steeds) ook zo leuk…

Voor deze trip realiseerde ik me toch dat ik het projecten mis. Ik wilde weer een echt project, zoals bijvoorbeeld Imothep dat was. Een boulder waarover ik meerdere seizoenen kon dromen. Die niet gaat vervelen. En waarin werken altijd leuk is. Dat heb ik de afgelopen jaren wel een beetje gemist. Ik klom veel. Ook wel moeilijke dingen. Maar geen van de boulders waren échte projecten.

Veel kortetermijnplezier dus. Na een 7c even voldoening. Maar daarna wilde ik snel meer (nu 993 7+8’en; op naar de 1000, dat speelde misschien onbewust mee). Op de achten die ik afgelopen jaren klom, kon ik iets langer teren. Maar doordat het geen échte projecten waren, leverden ze toch niet diezelfde voldoening op als het klimmen van een Total Eclipse of Imothep, een Shosholoza of Yabo Roof.

Partage. Dat zou een mooi project moeten worden. Jaren geleden probeerde ik het al eens, maar liet ‘m toen toch liggen. Vorige week ging ik terug. Samen met Victor. Aldaar loop ik ook Conor tegen het lijf. Een Amerikaan met wie ik samen klom in Hueco. Met z’n drieën projecten. Dat werkt motiverend. Duwen en passen maken. Heel gaaf! Aan het eind van sessie 1 mis ik alleen de tweede pas.

Toch vind ik het weer moeilijk. Na een sessie nog even een 7c proberen is zo verleidelijk. Dat doe ik dan ook en split m’n vinger in Symétrie. Dáárom moet je dat dus niet doen… Maar toch… Met lege handen thuiskomen na een week Bleau kan toch ook niet? Toegeven, lang werken in een boulder en ‘m uiteindelijk klimmen levert meer voldoening op dan wat random zevens. Maar al dat wachten en rusten… Die andere boulders zijn ook zo mooi..!

Een volgende sessie ontdek ik hoe ik pas 2 kan maken; de draai om de kant en door. Eerst met wat duwen, daarna zelf. De knie en duwen met de palm zijn essentieel. Het besef dat Partage kan, maakt me blij.

schermafbeelding-2016-10-09-om-21-10-01schermafbeelding-2016-10-09-om-21-12-48

Tussendoor klim ik toch nog La Directe du Surplomb de la Mee. Maar met het besef dat ik Partage óók kan klimmen, doet de beklimming van de Surplomb me niet zoveel. Een goed teken?

Als ik na een rustdag start aan sessie 3 van de week, weet ik dat ik ‘m eigenlijk kan klimmen. Met wat twijfels, maar toch wel goede moed ga ik erheen. Ik maak losse passen met behulp van wat duwtjes en ga dan pogingen schieten. De tweede poging gaat meteen heel goed. Dat belooft wat voor de rest van de sessie. Misschien vandaag wel, schiet heel even door m’n hoofd. Tot ik naar m’n rechterhand kijk. Ik zie een diepe rode lijn over heel m’n wijsvinger…

Ik baal dat ik in sessie 3 niet eruit heb kunnen halen wat erin zit. Zeker na een rustdag, speciaal genomen om m’n kansen te vergroten. Eén ding weet ik zeker: ik ga Partage klimmen. Of het qua tijdsinvestering een écht project wordt weet ik niet. Misschien hoop ik wel van niet… Me bijblijven doet ‘ie toch wel!

 

Seizoensopener 2016/2017

On 28/09/2016, in blog, by Enzo

Tien dagen in september, voor het vijfde jaar op rij. Dit jaar iets later in de maand. Maar daardoor niet minder warm! Bijna de hele week is het tropisch. Goede dagen voor een echt vakantiegevoel, maar niet de eerste van het seizoen. Afgelopen zomer was ik ook al een paar keer in Bleau…


Gefilmd met enkel een iPhone, omdat ik m’n SD-kaart vergeten was…

Een paar dagen voordat ik naar Canada vertrok, kreeg ik een telefoontje van Patrick uit Montigny. Het water in de Loing was aan het stijgen en stijgen. Zijn huis – gelegen aan de Loing – was ondergelopen. Wat de overstroming betekende voor ons huis, was toen nog niet duidelijk. Die avond komt er nieuws van onze buren. Ook onze huizen staan onder water…­

Bericht van de buren. Hier onze garages. Het water stijgt tot 80 centimeter, in huis…

Een paar dagen later – als het water is gedaald – komen m’n ouders. Om te redden wat er te redden valt. Terwijl Ima en ik in Canada zitten… Twee weken na Canada ben ik weer in Bleau. Niet om te klimmen, maar om te helpen in huis. Dat is inmiddels al goed opgeruimd. De meeste schimmel is van de muren, alle zooi is eruit en het meubilair dat gered kon worden staat op zolder. De keuken moet er nog uit om de muren achter de verrotte kastjes goed te laten drogen. Erachter zit een hoop schimmel. Kapotte apparatuur gaat naar de sloop. Bijna m’n hele topocollectie is vergaan…

Half augustus ben ik weer in Bleau. Dit keer met Bart, om te werken aan de gids. Het huis ligt er goed bij. Een beetje muf, maar de schimmel is niet teruggekeerd. Gelukkig!

Ik ben niet zo fit. Na Canada nam ik m’n zomerstop. Vijf weken niet klimmen. De dinsdag voor het weekend was weer de eerste keer. Als we donderdagavond wegrijden, heb ik nog steeds spierpijn. Zorgwekkend, want de to do-list voor het weekend is lang. Veel foto’s voor mij en veel testen, vooral voor Bart. Gelukkig hoef ik weinig nieuwe boulders te klimmen voor de foto’s; slechts wat 7a’s. Poseren in boulders die ik al klom lukt wel, maar ik herhaal op de eerste dag niets. Zelfs Le Calice lukt niet…

Bart test Ludus assis. Echt 8a+?

Ik word snel moe, maar tot m’n verbazing raakt m’n lichaam de dagen daarna steeds meer gewend aan het klimmen. De nieuwe 7a’s voor de foto’s klim ik weer makkelijk. De 7c’s die we testen gaan nog niet, maar dat is ook niet heel gek. Toch neem ik op de laatste dag nog een nieuwe 7c mee naar huis: de dyno Saut Quantique lukt in de tweede sessie.

Vier weken plastic volgen. Ik word fitter, maar krijg ook wat pijntjes in m’n vingers. Gelukkig heb ik daar buiten minder last van. Half september dus de seizoensopener. Ik open niet zoals vorig jaar, maar ben blij met de 7c’s die ondanks de hitte allemaal snel lukken. Sanne opent wel zoals vorig jaar. Meteen 7c. En zelfs twee..!

Tao te King, geopend als 8a. Nu 7b+.

5Sanne in Lot de Boudins. Een traverse, maar wel een logische lijn.

 

Squamish: The Movie

On 28/07/2016, in blog, by Enzo

Gefilmd vanuit de losse pols en vanaf een instabiel statief met een pocketcamera en een iPhone: een flinke verzameling highlights van een hele mooie maand in Canada.

Boulders
Worm World Cave V9 [Enzo]
Backseat V10 [Enzo]
Space Monkey V5 [Ima]
>Multipitch
Encore une Fois V11 [Enzo]
Easy in an Easy Chair V4 [Ima]
Angoraphobia V11 [Enzo]
The Fuzz V7 [Enzo]
Thai Fighter V4 [Ima]
>Black Tusk
Resurrection V9 [Enzo]
Worm World Cave Low V10 [Enzo]
Squamish Special V4 [Ima]
Defender of the Faith V9 [Enzo]
Ride the Lightning V8 [Enzo]
The Tugger V4 [Ima]
Big Chicken V9 [Enzo]
Encore une Fois V11 [Enzo]
Baba Hari Dass V7 [Enzo]

 

Canada

On 08/07/2016, in blog, by Enzo

Met een kleine tweeënhalf uur vertraging land ik op 4 juni in Vancouver. Als ik m’n bagage heb en naar buiten loop, zie ik de Sienna met de California-plate al staan. Anderhalf uur later drink ik onder de Chief een ijskoud Canadees biertje. Niet lang daarna is het bedtijd…

Squamish deel 1
De eerste dag, Ima achterna. Ik ken het een en ander van filmpjes – had m’n huiswerk goed gedaan – maar heb nog geen idee waar alles ligt. Dat gaat gelukkig snel. Na een paar dagen heb ik overzicht. En na vier dagen heb ik al het een en ander gedaan, veel moeilijks geprobeerd en weet ik ongeveer waar ik me de rest van de trip op kan focussen.

1Werken in Encore un Fois op dag 2. Toen wist ik nog niet dat dit m’n grootste project zou worden…

2Eerste rustdag, een wandeling naar de top van de Chief.

Na een dag of vijf worden de voorspellingen steeds onvoorspelbaarder. Ze veranderen met het uur. Regen hadden we al gehad, maar er lijkt wel erg veel aan te komen. We kiezen eieren voor ons geld. Het waren slechts vier klimdagen, maar nu al een break kan geen kwaad.

3Worm World Cave, ook op dag 2. Na de staande start begon ik met werken in de lange versie. Ik kreeg ‘m er nog uitgeperst op de laatste klimdag voordat we naar Vancouver Island vertrokken. Het hoogtepunt van m’n eerste periode in Squamish.

Vancouver Island
Ook op Vancouver Island is het weer niet ideaal. We beginnen aan de westkust, bij Ucluelet en Tofino. Veel mooie stranden en veel surfers, maar helaas ook wat regen. Daardoor zijn we niet echt gemotiveerd om het water in te gaan…

4 Een van de vele mooie stranden van Tofino.

5Op aanraden van Graham – een van Ima’s vrienden die we ook in Tofino zagen – gaan we Mount Arrowsmith op. Dankzij zijn beschrijvingen vinden we het begin van het zeer steile pad. Helaas ligt de top van de berg in de wolken. Daarom besloten we tot aan de wolkengrens te lopen.

In Squamish klaart het ondertussen nog niet op. Daarom gaan we eerst naar Horne Lake: een sportklimgebied waar Ima al eerder was geweest. Opwarmen in een 6a. Ik ga stuk! Na 20 meter kan ik geen bak meer vasthouden en herstellen lukt me niet.

Toch gaan we niet lang daarna weer als vanouds. Ima werkt een 7a+ uit, ik een zwaar overhangende 7c. Ima klimt ‘m in de tweede poging. Ik weet dat ik dat ook moet kunnen, maar twijfel of het gaat lukken. Een paar keer diep ademhalen en vervolgens zonder rusten gas geven tot de ketting. Dat gaat nét goed en de voldoening was groot.

67

Subdivisions, 5.12d. Uitwerken, nog eens kijken vanaf de grond, gas geven en tot slot de armpjes laten uitharden. Dat was lang geleden…!

Squamish deel 2
Als we na vijf dagen op het eiland weer in Squamish aankomen is het bos zeiknat. Af en toe regen, af en toe een beetje zon. In de auto, uit de auto… Gelukkig klim ik die dag toch nog één boulder als het die avond definitief opklaart: Defender of the Faith, een mooie boulder die ik op m’n eerste dag ook al probeerde.

8Defender of the Faith. Sneldrogend én de zon op m’n rug!

Omdat de voorspellingen toch niet ideaal zijn en het bos zo nat is, gaan we de volgende dag naar de Black Tusk. Een wandeling van 30 kilometer, die erg gaaf schijnt te zijn. Om 9:00 uur starten we met lopen en na een paar uur komen we de eerste sneeuw al tegen. Vanaf dat moment is het sneeuwstampen. Wel vijf uur lang. In totaal lopen we tien uur… Volledig gesloopt komen we om 19:00 uur weer terug bij de van. Wat een fantastische dag!

9Na zes uur lopen bereiken we de Black Tusk. Door de sneeuw (soms meer dan twee meter) is het pad onvindbaar en liepen we op goed geluk ophoog.

10En weer naar beneden. Ondanks de bewolking hebben we goed uitzicht. De weg terug ging eerst door de sneeuw naar Garibaldi Lake. Daarna nog 10 kilometer sneeuwvrij afdalen.

De dag na de Black Tusk heb ik één van m’n beste klimdagen van de trip. Ik klim een boel tot en met V10 en mis op een haar na Angoraphobia V11. De twee dagen daarna is het weer wederom slecht… Rusten dus.

11Als het opklaart op de tweede rustdag klimmen we drie makkelijke lengtes boven de Cheakamus rivier. Een mooie plek en goed als actieve rust.

Na twee rustdagen ben ik er klaar voor. Snel opwarmen en terug naar Angoraphobia. Ik ben zenuwachtig en bang een splitter te trekken op de scherpe randjes. Ik weet wel dat als ik me sterk voel, ik ‘m redelijk zeker kan klimmen. De boulder is super krachtig en moet vrij statisch geklommen worden. Dat lukt meteen, in de eerste poging van de dag. Wat een opluchting. M’n eerste Canadese 8!

Vancouver
Na Angoraphobia hadden we nog twee klimdagen, maar ik ben moe. Als het weer vervolgens omslaat, besluiten we voor een paar dagen naar Vancouver te gaan. Ook daar heeft Ima vrienden. We zijn van harte welkom bij Jim en Nancy en ze laten me graag hun stad zien. Jim neemt er zelfs een dag voor vrij…

1212a

Fietsen door de City of Glass…

13Een avondwandeling over het strand bij Tsawwassen.

Squamish deel 3
Voor de laatste keer terug in Squamish. Een week, met zeer goede voorspellingen! Mijn hoofddoel: Encore une Fois afmaken. Een relatieve low ball, maar wel met hele unieke passen. In m’n derde sessie klim ik ‘m bijna, maar vind uiteindelijk geen goede oplossing voor het einde. Los is het allemaal geen probleem, maar het kleine bouldertje telt 18 passen!

Ook de dag erna (sessie 4) sta ik na een sessie van misschien wel drie uur met lege handjes… Aii, de tijd begint te dringen..! Ik kan nog andere boulders klimmen en Encore laten schieten… Of toch doorzetten? Ik weet dat ik ‘m kan. En iets nieuws beginnen nu ik nog maar een paar dagen heb, lijkt onverstandig…

14Ima herhaalt Easy in an Easy Chair. De motivatie om te boulderen schiet op en neer…

Na een rustdag gaat de wekker om 6:30 uur. Hopelijk is het koeler in de ochtend. Als we opstaan voelt het toch al warm. Om 7:15 uur lopen we het bos in. De zon is nog achter de bergen en door de dichte begroeiing lijkt het wel nacht. Even moet ik m’n best doen om niet in slaap te vallen, maar dan begint de adrenaline te pompen…

Om 8:15 uur sta ik warm onder Encore. Niet lang daarna vind ik mijn definitieve oplossing voor het einde. Ik voel me sterk en ondanks dat ik wel 4 keer op het einde viel, heb ik vertrouwen. Om 8:30 uur m’n eerste poging. Ik klim makkelijk door de moeilijkste passen, maar kom lichtelijk vermoeid op het einde aan. Gelukkig werkt m’n oplossing. Met m’n metertje diep in het rood sta ik op het blok. Yes! Die dag zitten we al vroeg in de zon bij de waterval.

De laatste dagen probeer ik niets echt moeilijks meer. Alleen Ride the Lightning staat nog op m’n wensenlijstje. Gelukkig kunnen we Alex ervoor porren. Met zes pads was het redelijk safe.

15Golden Boy, mijn laatste boulder in Squamish.

En dat waren 29 optimaal benutte dagen in Canada. Ik heb een redelijke indruk van BC gekregen en 14 dagen kunnen klimmen. De lijst met geklommen boulders staat hieronder. Over het algemeen zijn de waarderingen goed op de graad en zelfs vergelijkbaar met Bleau. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Backseat vond ik bijvoorbeeld erg makkelijk. En Baba Hari Dass weer uitzonderlijk moeilijk… M’n mooiste boulders? Ik denk Encore en Resurrection. Een filmpje met een aantal highlights – en meer – komt eraan.

Squamish list
05/06 Gibbs’ Cave V8
06/06 Worm World Cave V9
08/06 Chicken Lips & Assholes V7
08/06 Space Monkey V5 (flash)
08/06 Resurrection V9
09/06 Minor Threat V6
09/06 Worm World Cave Low V10
15/06 Defender of the Faith V9
17/06 The Fuzz V7
17/06 The Fury V10
17/06 Viper V5 (flash)
17/06 Backseat V10 (flash)
17/06 Mantra V8
17/06 Anubis V7
20/06 Agoraphobia V11
20/06 No Troublems V10
21/06 Prime Time Sit-down V5
21/06 Summoning Stand V8
21/06 Little Dragon V7
22/06 Undertow V7
22/06 Sit-down to Holm Boy V6
22/06 Baba Hari Dass V7
28/06 Encore une Fois V11
28/06 Big Chicken V9
29/06 Ride the Lightning V8
30/06 Tim’s Sloper Problem V5 (flash)
30/06 Golden Boy V7

 

Seizoensafsluiter

On 22/05/2016, in blog, by Enzo

Drie maanden naar Bleau én vier dagen per week werken. Het lukte me afgelopen seizoen bijna. Want met af en toe een weekje vrij en daarnaast veel lange weekenden kom je een heel eind: 88 dagen om precies te zijn. Verdeeld over vijftien tripjes. Afgelopen twee weekenden waren de laatste. In het Hemelvaartsweekend werd duidelijk dat de zomer echt voor de deur staat. Temperaturen van rond de 25 graden. Het Pinksterweekend was verbazingwekkend koel. Zelfs de donsjas moest weer uit de kast.

Het afgelopen seizoen klom ik 129 nieuwe 7+8’en, waaronder een heleboel nieuw geopende boulders, veelal in Apremont. Projecten afmaken lukten vooral op korte termijn. Ik stelde een aantal kortetermijndoelen (o.a. Maschette, Merry Christmans assis en Ouroboros) die ik díe trip wilde klimmen. Dat lukte telkens. Nog steeds ben ik erg blij met Tube – de seizoensopener.

Een echt project over de verschillende trips heen had ik niet. Het zou Ubik assis moeten zijn. Ik probeerde het een paar trips (nov/dec), maar hield het daarna voor gezien. De motivatie om er echt voor te gaan ontbrak. Om verschillende redenen. Denk dat ik er maar een seizoenenproject van maak. Want volgend seizoen ga ik zeker terug.

Sanne sloot wel af met een schone lei. Op hetzelfde blok als de seizoensopener. Veel projecten waren verspreid over meerdere trips (o.a. Karma Gai en NoNameYet), maar afmaken lukte voordat de zomer kwam.

Seizoen 2015/2016 zit erop. Mijn teller staat nu op 962 7+8’en in Bleau. Volgend seizoen dus over de 1000 heen. Maar nu eerst eens kijken wat ik over twee weken in Squamish wil klimmen!

 

Summer is coming

On 02/05/2016, in blog, by Enzo

Misschien waren dit wel de laatste koele dagen van het seizoen. Sanne maakt NoNameYet af. Ik kan eindelijk werken in Ouroboros. Die was afgelopen winter vaak nat…Gelukkig lukt afmaken ook, op de dag voor de regen. Aankomende twee weken nog twee lange weekenden. Met zomerse temperaturen…

 

Paasweekend

On 01/04/2016, in blog, by Enzo

Vrijdag
Voor de ochtend is regen voorspeld, dus we kunnen uitslapen. Die middag starten we laat op Rocher Fin. Begin maart klom Sanne NoNameYet in twee overlappende delen. Dit is misschien wel de snelstdrogende boulder van Bleau, dus een verstandige keuze. Als we aankomen zijn de meeste boulders nog zeiknat. Ook NoNameYet is nog behoorlijk klam. Pas rond een uur of vijf worden de condities acceptabel en kan het werken beginnen. Sanne klimt de boulder wederom in twee delen. Zondag terug om ‘m af te maken, is het plan.

1Opklaringen laat in de middag

Zaterdag
De miezer in de ochtend maakt Ouroboros zeiknat. Dus meteen door naar Apremont. Ik begin in Tempête Solaire. De passen bovenin lukken vrij makkelijk. Maar met mijn reverse engineering-aanpak ben ik al snel bij het begin van de boulder. De rare beenverklemming spreekt me niet zo aan en doet bovendien pijn aan m’n knie. Van de lijst ermee en snel wat anders.

In het hoofdgebied treffen we Bart en Victor, die naar Saigon willen. Mooi, want ik wil de zit nog afmaken. Ook fijn om Bart en Victor het bovenste deel nog een keer te zien klimmen. Ik weet weer precies wat ik moet doen en in de tweede poging is het raak. Een hele mooie lijn. En verbazingwekkend dat boulders van deze kwaliteit nog steeds gevonden worden.

We gaan door naar Envers. Rustig, en meer te doen voor iedereen. Met Bart start ik in Bang Supersonique. Een nieuwe 7b+/7c+. Testen dus. Na een paar keer springen realiseer ik dat ik m’n poetsstok niet meer heb. Uit de pad gevallen of vergeten bij Saigon? Er zit niets anders op dan teruggaan. Via de overbevolkte pleintjes in het hoofdgebied loop ik terug. En vol bezweet kom ik aan bij Saigon. Daar staat ie niet meer, maar hij is al geconfisqueerd door een groepje dat gelukkig nog in de buurt is. Net op tijd… Als ik terugkom hebben Bart en Victor Bang Supersonique al gedaan. 7b, zeggen ze. De wandeling heeft me genekt, maar na een paar pogingen lukt het mij ook. Daarna is m’n energie echt op. Hadès krijg ik er niet meer uitgeperst.

2Op zondag om de 20 minuten schuilen onder NoNameYet

Zondag
Ik word wakker met fikse spierpijn, maar Sanne is fris. Gelukkig maar. We gaan terug naar Fin. Het is een stuk droger als vrijdag. Maar op het moment dat Sanne goed warm is, begint het te plenzen. Af en toe is het 20 minuten droog en vervolgens gaat het weer los. Na vijf buien druipen we af… Helaas.

Bart is op J.A. Martin. Een beetje besluiteloos gaan we daar ook maar heen. Uiteindelijk blijft het een paar uur droog en proberen we de zitstart van L’Étrave. Ik kies voor een cold turkey warm-up – vrijwel meteen de boulder in. En het werkt. De spierpijn verdwijnt en de boulder lukt snel. Niet heel mooi, maar ach, wel droog.

3Meer regen op komst op J.A. Martin

4En weer zon

Maandag
Regen. Rijden en weer op tijd thuis. Nog twee of drie keer op en neer dit seizoen. En daarna voor de zomerstop nog een maandje Squamish!

 

Weekje met de Zwitsers

On 12/03/2016, in blog, by Enzo

Vorig jaar in Ticino, dit jaar bij ons. Dat was de afspraak met Barti en Tabea. Drie maanden Bishop sloten ze af met een week Bleau. Ondanks de goede condities begon de week langzaam. De Zwitsers hadden een jetlag, Sanne was ziek en mijn lichaam was aan het vechten om dat niet te worden. Gelukkig ging dat goed. Ik werd niet ziek. Sanne werd beter. En de Zwitsers werden naarmate de week vorderde ook steeds sterker.

De eerste twee dagen had Sanne nog koorts, dus zat er niets anders op dan thuis uitzieken. Ik voel me niet 100 procent, maar wil toch gaan kijken in Apremont. De nieuwe boulder Saigon wil ik graag proberen. Bart en Jesse doen mee. Voor de Zwitsers is dat dan nog wat te veel…

1Saigon. De staande start lukt, de zit misschien voor een volgende keer.

2Uiteraard even wat klassiekertjes meepakken. Barti klimt Onde de Choc, Egoïste en Science Friction. Voor Tabea was Onde de Choc op dag één net te veel….

3

De eerste drie dagen zijn de condities perfect. Daar profiteer ik op zondag van door Extraction Divine snel af te maken. Aardig nieuw bouldertje. Gelukkig kan Sanne op de derde dag ook weer mee. Drie weken niet geklommen ­– maar geen koorts meer – dus naar Karma Gai..! In een bijna vier uur durende sessie weet alleen Barti de boulder eruit te persen. Sanne komt dichterbij dan ooit, maar kan ‘m helaas weer niet afmaken.

Voor de dinsdag is regen voorspeld. Maar als ik op maandagavond de voorspellingen check, lijkt de nattigheid pas rond het middaguur te komen. Die ochtend staan we vroeg op voor een herkansing voor Sanne. Maar na het opwarmen vallen de eerste druppels al… De slopers kunnen we voor heel even droog houden. Sanne heeft één poging. Ik weet dat ‘t ‘m wordt. Want na de lange sessie van de dag ervoor zit alles er goed in. En inderdaad, alles gaat perfect. Een seizoensproject van de lijst!

87

Swizzy-style kaasfondue en een paar mooie droge uurtjes op Dame Jouanne

Op woensdag zou er 10 millimeter vallen, maar in de middag hebben we een paar droge uurtjes. Het waait hard en Dame Jouanne is kurkdroog. Terwijl de Zwitsers spelen in Angle Parfait, doe ik Mur Plus que Parfait. Sanne houdt niet van kantjes…

Julien – één van de Frenchies die we ook kenden uit de Grampians – mailde eerder dat hij de laatste dagen van onze week langs wilde komen. Ondanks mijn negatieve reisadvies, gezien de voorspellingen, neemt hij de gok. En gelukkig maar. Iedere dag is beter dan gepland! Zelfs de slechtste dag heeft een paar droge uurtjes.

4Nieuw project?

Mede door de trage start vliegt de week voorbij. Het laatste weekend is weer volledig droog. Op zaterdag is het nog een beetje vochtig en klim ik snel Roche Métamorphique – nieuw én sneldrogend. Daarna gaan we met z’n allen naar Rocher Fin. Sanne wil daar verder werken in NoNameYet. Samen met Barti en Tabea wordt het wederom een vier uur durende sessie. Sanne klimt ‘m in twee overlappende delen. Barti met een dab…

5Eerst opwarmen in Guerre et Paix, daarna vol aan!

 

2/10

On 31/01/2016, in blog, by Enzo

Tien dagen Bleau met ontzettend veel nattigheid en twee goede dagen. Sanne heeft er ééntje – de maandag – en klimt Crazy Horse. Op donderdagavond neemt ze de Thalys terug om op vrijdag te werken. Ik blijf en kan de tweede goede dag meepikken. De vrijdag. Op maandag probeerde ik de zitstart van Merry Christmas. Die blijft de hele week in m’n hoofd zitten. Gelukkig krijg ik nog een kans. Ik weet dat ’t moet kunnen, maar ben bang voor het scherpe greepje met rechts. Als ik te wild zwaai en vervolgens mis, is de kans groot dat ik m’n wijsvinger niet heel terugkrijg. Dan is het over…

 

DEC15/JAN16

On 10/01/2016, in blog, by Enzo

Negen dagen op rij klimmen. Dat doe ik niet vaak. Zeker niet met kerst. Maar dit jaar viel het weer mee. Alhoewel we een klein beetje selectief moeten zijn in de gebieden die we bezoeken, is eind december zo slecht nog niet.

De eerste dagen probeer ik Maschette, samen met Joppe. Canon is misschien niet het beste gebied, gezien de condities. Maar Maschette is klimbaar en ik wil ‘m graag afmaken. Dat lukt nét niet op dag één. En ook nét niet op dag twee. Misschien wel meer dan tien keer val ik op de laatste pas. M’n lichaam krijg ik niet ver genoeg omhoog om de laatste sloper te pakken. Na een rustochtend op dag drie lukt het gelukkig snel die middag.

Onde Sensuelle is misschien wel de mooiste boulder die ik klom afgelopen week. Na een nacht en ochtend met veel regen, was de boulder die middag kurkdroog. Bijna trok ik een splitter op het randje, maar preventief tapen was de redding voor de rest van de week. In die week lukken later onder andere nog Magneton en Massacre à l’Intermarché; ook twee fraaie boulders! Met Bart en Michiel probeerde ik Merry Christmas. Afmaken lukte op dag negen, met bijna bloedende toppen…

Sanne in Langouste Royale

Sanne komt aan op 31 december en heeft vier dagen. De voorspellingen voor de laatste paar dagen zijn helaas slechter. Maar met drie droge dagen en vijf 7a’s was de treinreis zeker de moeite waard. En ook de Frenchies en Germans uit Australië waren van de partij. Een kleine week zitten ze in een gite in Burcy. De eerste keer Bleau voor de Frenchies uit Lyon. Dat is maar vier uur rijden..! Een leuk weerzien, met lekker eten (dahl uit de Grampians) en zelfs een Frans ontbijt!

De Grampians crew in Bleau. Alleen de Swizzies misten we. Die zitten nu met Ima in Bishop