Bleu Sacré

On 31/01/2017, in blog, by Enzo

In 2005 klom ik m’n eerste 8a. Begin 2009 m’n eerste 8a+. En zo klim ik al dik tien jaar ongeveer op hetzelfde niveau. Toen ik in 2010 een half jaar naar de VS ging, nam ik me voor om daar m’n eerste 8b te klimmen. Maar eenmaal daar liet ik dat plan weer varen. Er was te veel moois om me te focussen op dat ene nummertje. Ik kwam terug met tien achten, maar geen 8b.

In Australië was ik dichtbij. Het is inmiddels 2014 en voor het eerst focus ik me echt op een 8b. Doordat de Northern Grampians gesloten zijn, kunnen we alleen in het zuidelijk deel van het park terecht. Daar ligt een van de mooiste boulders van Australië: Cherry Picking. Ik begin met projecten en het verhaal is bekend. Negen sessies, talloze keren op de eindpas eruit en met lege handjes terug naar huis.

In het bos maakte ik geen echt werk van 8b. Het meest serieus probeerde ik Ubik assis, maar die ging eind november weer onderaan de lijst, mede vanwege last van m’n pols. Sideways Daze stapte ik wel eens in, maar nooit echt serieus. En L’Apparemment bas probeerde ik ook een paar keer. Daar bleef het bij. Ik haalde de afgelopen jaren veel voldoening uit moeilijke zevens en af en toe een acht. Uitdagend genoeg en ook genoeg boulders om te proberen. Totdat de voorraad zevens kleiner en kleiner werd. Ik moest wel gaan projecten!

Dat begon met Partage. Begin oktober begon ik eraan, eind november maakte ik ‘m af. Op zoek dus naar een nieuw project. Ondertussen klim ik een aantal 8a’s. Ze gaan steeds makkelijker. Dat moet toch een goed teken zijn! Begin december besluit ik terug te gaan naar Bleu Sacré. Ik was er toevallig bij toen Antoine Vandeputte ‘m opende in 2010. Dat maakte toen al indruk. In oktober 2015 probeerde ik ‘m voor het eerst. Ik kon toen nauwelijks een pas maken, maar zette ‘m wel op de projectenlijst.

Begin december ging het beter. Maar er moesten nog zes intensieve sessies aan te pas komen, voordat ik m’n eerste 8b kon binnentikken… Twee daarvan waren eind december. Het lukt me dan alle passen te maken. De volgende dag ga ik terug. Sessie vier. Ik ben moe, maar als ik vermoeid passen kan, lukt het zeker als ik fris ben. En jawel, wederom maak ik alle passen.

Eind januari zijn we weer tien dagen in Bleau en ik zet vol in op Bleu Sacré. Ik weet dat ik het kan. Maar mogelijk heb ik een lange adem nodig om het daadwerkelijk te doen. De condities zijn perfect. Koud, zonnig en droog. Bijna té koud. Opwarmen is moeilijk. Door de vele passen worden m’n handen in de boulder uiteindelijk toch weer koud. Mijn spieren lijken snel leeg.

In m’n vijfde sessie kan ik ‘m klimmen in twee overlappende delen. In sessie zes val ik hoog en constateer een kleine split in m’n linker wijsvinger. Ik moet hoe dan ook een dag rusten. Hopen dat m’n vinger ook heelt in een dag… Of worden het twee rustdagen?

Als ik na één rustdag naar de voorspellingen kijk, weet ik dat ik ervoor moet gaan. Voor de dag erna geeft WeatherPro bewolking, mist en een hoge luchtvochtigheid aan. Maar m’n split is nauwelijks dicht… Met het risico om ‘m weer open te trekken, ga ik toch. Ik werk het einde nogmaals uit en verfijn m’n beta. Vervolgens heb ik twee hele goede pogingen, maar het zijn kleine foutjes die me weer terug op de mat zetten. Die foutjes waren kennelijk nodig om de beta nóg beter in m’n hoofd te krijgen…

M’n wijsvinger houdt het nét. Ik moet weer een dag rusten, terwijl ik super dichtbij ben. Dat kost me mentaal meer energie dan ik had gehoopt… De dag erna is het inderdaad mistig en koud. We doen een rondje Bleau. Veel mist is aangevroren op de blokken. Ik ben bang voor morgen.

De volgende dag is het steenkoud – gevoelstemperatuur van -6, volgens m’n app – en er is geen zon. Maar ik voel me goed en de boulder ligt er mooi bij. Klaar voor sessie acht. Als ik tijdens het opwarmen andere blokken aanraak, zijn ze spekglad. Toch aangevroren mist! Gelukkig lijkt Bleu Sacré wel ijsvrij. In m’n eerste poging kom ik meteen weer hoog, maar m’n rechterhand zipt van het ruggetje. Glad? IJs? Of juist te droog? Ik zie ‘m alweer bijna door m’n vingers glippen, maar dwing mezelf m’n concentratie vast te houden.

Goed poetsen, bijna een half uur rusten (en rondrennen) en nog een keer. Mooi om te merken hoe passen die eerst bijna onmogelijk leken, ineens vloeiend gaan. Zelfverzekerd klim ik voor de zoveelste keer naar het ruggetje. Bijpakken met de duim eronder. Het zijgreepje. Niet zippen… En de rand. M’n eerste 8b, in Fontainebleau nog wel!

 

Nieuw project

On 04/01/2017, in blog, by Enzo

Aan het begin van dit seizoen nam ik me voor me te focussen op moeilijkere boulders. Ik klom de afgelopen jaren een hoop 7c’s. Inmiddels zijn dat er 127 (in Bleau). Vanaf daar wordt de piramide smaller. De focus moet dit seizoen dus liggen op boulders vanaf 7c+. Of misschien zelfs wel 8a. Meer projecten!

Tot nu toe pakt dat voornemen goed uit. De oplettende kijker ziet misschien nog een aantal 7c’s op m’n lijstje staan; bijvangst is natuurlijk altijd mooi meegenomen. Maar sinds ik de 1000 ben gepasseerd, is kwantiteit geen doel meer. Na Partage wilde ik weer een nieuw project en begin december werkte ik sinds lange tijd weer eens in Bleu Sacré. Dat zou ‘m weleens kunnen worden!

De eerste 4 dagen van de kerstvakantie is het slecht weer. En als het op dag 5 beter wordt, lijkt het toch verstandig een sneldrogende boulder uit te kiezen. Van Michiel hoorde ik dat Le Vent dans la Plaine goed droogt en mooi klimt. Het is ook nog 8a, dus dat past binnen m’n plan. Erheen dus. Na een lange sessie met Chiel lukt afmaken net niet. De volgende dag komen we terug. Warm worden gaat moeizaam, maar eenmaal warm lukt het gelukkig snel.

Eindelijk mooi weer. In de ochtend wat mist, maar al snel wordt het blauw.

Zelfs zon in het donkere Demoiselles.

Ook al blijft het mooi weer, ik besluit na lang dubben om toch een rustdag in te plannen. Vers naar Bleu Sacré geeft het meest realistische beeld. Vanuit daar kan ik verder plannen.

Het nieuwe werken in Bleu Sacré. Eenvoudig halverwege instappen en alle passen checken. Ideaal. Na een lange sessie kan ik alle passen maken. Ik kan ‘m klimmen!

Ondanks de vermoeidheid ga ik op 31 december – m’n laatste klimdag – terug naar Bleu Sacré. Als ik in vermoeide staat wat kan, lukt het zeker als ik vers ben. Uiteindelijk maak ik weer alle passen. Het vertrouwen is er. In januari kom ik zeker terug!

Ima – voor een paar weken terug in Europa – onderhoudt haar crack-skills.

Oudjaarsdag: steenkoud.

 

Sanne eerste 8a, Enzo duizend 7+8’en

On 18/12/2016, in blog, by Enzo

Na de beklimming van Partage wilde ik weer een nieuw project. Bleau.info afspeuren helpt dan maar ten dele – de aanwas nieuwe achten is niet heel groot. En de lijnen die ik écht wil klimmen, ken ik al. Toch kan een nieuw filmpje of een herhaling voor wat extra motivatie zorgen. Soms kijk ik voor twee. Iets op randjes, zonder al te verre passen? Dat zou iets voor Sanne kunnen zijn. Zo kwam ik toevallig God Save My Finger tegen. Een recente herhaling bracht ‘m onder mijn aandacht. Maar niet voor mezelf…

In de eerste sessie maakt Sanne alle passen al. Ik heb vertrouwen dat het gaat lukken in één sessie. Maar de crimp power is uiteindelijk toch op. Op een slechte dag gaan we nog eens terug. De boulder is niet in topconditie en Sanne komt niet door de eerste passen heen. Gelukkig schijnt na een rustdag de zon weer een beetje. Dat geeft motivatie. En na wat opwarmpogingen is het al snel raak. Sannes eerste 8a. En nog in Bleau ook!

Ik heb drie boulders op mijn lijstje voor de week: Partage assis, Proueptologue en Bleu Sacré. Op een mistige dag, waarop bijna alles nat is, probeer ik Proueptologue, samen met Jesse. De wrijving is perfect. En na een flinke werksessie kan ik ‘m ook meteen afmaken. Precies m’n duizendste 7+8 in Fontainebleau.

Partage assis is een ander verhaal. De staande start zit er nog goed in, dus ik wil snel de zitstart checken. Op dag 1 is alles klam in Buthiers. Toch kan ik een paar passen aanvoelen. Die gaan wel. Als we halverwege de week terugkomen is de boulder droog. Maar al snel kom ik erachter dat ik toch niet zo blij word van de zitstart. De motivatie om een mooie lijn te klimmen, blijkt groter dan de motivatie om een 8b te doen.

Bleu Sacré gaat wel zoals ik wil. Beter dan de laatste keer dat ik ‘m probeerde – oktober 2015. Hier en daar maak ik wat linkjes. Maar ik ben snel moe. Een dag eerder probeerde ik ook al Kheops. En waar meerdere 7c’s per dag geen probleem zijn, voelt dat bij 8b’s toch anders. Daar word je echt moe van! Toch wil ik na de sessie in Bleu Sacré nog even naar Opération Plats du Désert, aan de overkant van de weg.

Links Opération Plats du Désert. Toen ik de filmpjes zag dacht ik: dat is max 7c. En zo ga ik wel vaker de mist in met filmpjes waarop dingen er makkelijk uitzien… 8a is toch wel op z’n plek. Afmaken lukte niet meer op de eerste middag. En bij terugkomst – na een rustdag – moest ik erg diep graven om ‘m eruit te persen. Rechts Furia. Even een 7c tussendoor – dacht ik. Na een half uur mis ik de eindgreep. En na bijna twee uur en nog een keer of vijf met de eindgreep in m’n hand, wil ik bijna opgeven. Uiteindelijk lukt het alsnog. Nét.

Conclusie: Als m’n rechter ringvinger het weer iets beter doet – pijntje van het Moon Board – serieuzer werken in Kheops. Binnenkort al terug naar Bleu Sacré, lekker laten slijten. En Partage assis, die gaat van de lijst. Over een paar dagen weer terug!

Sanne zat ook niet stil na God Save My Finger. Links in Mur Cordier. Eclipse (rechts) moest er bijna aan geloven. Voor de volgende keer.

 

Partage

On 30/11/2016, in blog, by Enzo

Een van dé king lines van het bos; imponerend, hoog en hard. Een boulder waarin balans, precisie, lichaamspositionering en kracht samen komen. En als je het helemaal goed doet, voelt het niet eens zo moeilijk. Precies wat boulderen in Bleau zo mooi maakt!

De afgelopen twee maanden reed ik acht keer naar Buthiers. Drie keer waren de condities goed. Twee keer was de boulder nat. En meer dan eens werkte ik erin met slechte condities. Dat heeft toch z’n vruchten afgeworpen.

Als we op vrijdag naar buiten kijken is het zwaar bewolkt. Geen Partage-dag…. Gelukkig gaat L’Enfer des Zombies snel. Een verplicht nummertje van de lijst. De regen van die avond zorgt ervoor dat alles op zaterdag nat is. Zonder wind droogt er niks… Zondag begint mistig, maar het is kouder dan de dagen ervoor. Daardoor heb ik goede hoop.

En jawel, het vochtige dalletje van Partage is droog! Na twee pogingen realiseer ik me dat de condities toch beter kunnen. Ik verdring de gedachte weer; dat is een te makkelijk excuus. Ik weet dat ik ‘t kan. En dat ik succes moet afdwingen.

Waar ik tijdens het uitwerken van de top nog zipte na de tweede pas, blijft m´n voet nu staan. Omhoog komen, de sloper en dan het gat. Ik heb zelfs over. Voorzichtig doorschuifelen en dan de bak! Project in de pocket.
 

Partage again…

On 02/11/2016, in blog, by Enzo

Partage afmaken. Dat was het doel voor afgelopen weekend. Op vrijdag spreek ik af met Conor. De condities zijn niet optimaal, maar al snel maak ik alle passen weer. En met een klein duwtje door de eerste pas klim ik zelf tot de zijgreep helemaal bovenin. Uitklimmen kon wel, maar door de slechte condities zet ik nog even niet door. Dat doe ik in de poging wel!

schermafbeelding-2016-10-30-om-20-27-24

Ik moet hard persen en mis de tweede pas op een haar na. Zelfde highpoint als de vorige keer. Ik besluit te stoppen en de volgende dag terug te komen. De condities kunnen veel beter.

Dat zijn ze helaas niet, de volgende dag. Weer hetzelfde highpoint, maar met veel meer moeite. Als ik voor de tweede keer van het beginrandje klap, weet ik dat ik moet stoppen. Ik had maar één doel voor ogen, dus weet niet zo goed wat ik wil doen… Bart en Dennis zijn bij Enfer des Zombies. Ik heb niet z­­­o’n zin in de boulder, maar samen klimmen is leuker dan alleen. Dus toch maar erheen, half gemotiveerd. Na twee uur vind Dennis de methode. Bart klimt ‘m daarna snel. Mij lukt het niet.

Op zondag is het strak blauw. Weer met goede moed naar Buthiers. Bart en Dennis zijn er ook. Maar al bij het opwarmen voelen we nattigheid. Ook Partage is klam. Na twee pogingen weet ik genoeg: toch maar Zombies afmaken. Ik vind het moeilijk om m’n focus te verleggen. Het voelt als een troostprijs, waarvoor ik niet écht gemotiveerd ben. Toch wordt het een lange sessie. Het lukt op een haar na niet, maar het maakt me niet heel veel uit. Ik maak ‘m nog wel eens af. De volgende keer in ieder geval eerst weer Partage.

 

Sanne klimt Atomic Playboy

On 12/10/2016, in blog, by Enzo

Vier dagen had ze ervoor nodig. Eén in september en drie afgelopen week.

 

Projecten…

On 10/10/2016, in blog, by Enzo

Een echt project is lang geleden. In seizoen 2009/2010 stelde ik me drie hele concrete doelen. Drie boulders waar ik – terugkijkend – hard voor heb gewerkt en waarvan de beklimmen me nog goed bijstaan. De jaren daarna deed ik ‘het projecten’ er altijd een beetje bij. Een hoop mooie nieuwe dingen klimmen vind ik (nog steeds) ook zo leuk…

Voor deze trip realiseerde ik me toch dat ik het projecten mis. Ik wilde weer een echt project, zoals bijvoorbeeld Imothep dat was. Een boulder waarover ik meerdere seizoenen kon dromen. Die niet gaat vervelen. En waarin werken altijd leuk is. Dat heb ik de afgelopen jaren wel een beetje gemist. Ik klom veel. Ook wel moeilijke dingen. Maar geen van de boulders waren échte projecten.

Veel kortetermijnplezier dus. Na een 7c even voldoening. Maar daarna wilde ik snel meer (nu 993 7+8’en; op naar de 1000, dat speelde misschien onbewust mee). Op de achten die ik afgelopen jaren klom, kon ik iets langer teren. Maar doordat het geen échte projecten waren, leverden ze toch niet diezelfde voldoening op als het klimmen van een Total Eclipse of Imothep, een Shosholoza of Yabo Roof.

Partage. Dat zou een mooi project moeten worden. Jaren geleden probeerde ik het al eens, maar liet ‘m toen toch liggen. Vorige week ging ik terug. Samen met Victor. Aldaar loop ik ook Conor tegen het lijf. Een Amerikaan met wie ik samen klom in Hueco. Met z’n drieën projecten. Dat werkt motiverend. Duwen en passen maken. Heel gaaf! Aan het eind van sessie 1 mis ik alleen de tweede pas.

Toch vind ik het weer moeilijk. Na een sessie nog even een 7c proberen is zo verleidelijk. Dat doe ik dan ook en split m’n vinger in Symétrie. Dáárom moet je dat dus niet doen… Maar toch… Met lege handen thuiskomen na een week Bleau kan toch ook niet? Toegeven, lang werken in een boulder en ‘m uiteindelijk klimmen levert meer voldoening op dan wat random zevens. Maar al dat wachten en rusten… Die andere boulders zijn ook zo mooi..!

Een volgende sessie ontdek ik hoe ik pas 2 kan maken; de draai om de kant en door. Eerst met wat duwen, daarna zelf. De knie en duwen met de palm zijn essentieel. Het besef dat Partage kan, maakt me blij.

schermafbeelding-2016-10-09-om-21-10-01schermafbeelding-2016-10-09-om-21-12-48

Tussendoor klim ik toch nog La Directe du Surplomb de la Mee. Maar met het besef dat ik Partage óók kan klimmen, doet de beklimming van de Surplomb me niet zoveel. Een goed teken?

Als ik na een rustdag start aan sessie 3 van de week, weet ik dat ik ‘m eigenlijk kan klimmen. Met wat twijfels, maar toch wel goede moed ga ik erheen. Ik maak losse passen met behulp van wat duwtjes en ga dan pogingen schieten. De tweede poging gaat meteen heel goed. Dat belooft wat voor de rest van de sessie. Misschien vandaag wel, schiet heel even door m’n hoofd. Tot ik naar m’n rechterhand kijk. Ik zie een diepe rode lijn over heel m’n wijsvinger…

Ik baal dat ik in sessie 3 niet eruit heb kunnen halen wat erin zit. Zeker na een rustdag, speciaal genomen om m’n kansen te vergroten. Eén ding weet ik zeker: ik ga Partage klimmen. Of het qua tijdsinvestering een écht project wordt weet ik niet. Misschien hoop ik wel van niet… Me bijblijven doet ‘ie toch wel!

 

Seizoensopener 2016/2017

On 28/09/2016, in blog, by Enzo

Tien dagen in september, voor het vijfde jaar op rij. Dit jaar iets later in de maand. Maar daardoor niet minder warm! Bijna de hele week is het tropisch. Goede dagen voor een echt vakantiegevoel, maar niet de eerste van het seizoen. Afgelopen zomer was ik ook al een paar keer in Bleau…


Gefilmd met enkel een iPhone, omdat ik m’n SD-kaart vergeten was…

Een paar dagen voordat ik naar Canada vertrok, kreeg ik een telefoontje van Patrick uit Montigny. Het water in de Loing was aan het stijgen en stijgen. Zijn huis – gelegen aan de Loing – was ondergelopen. Wat de overstroming betekende voor ons huis, was toen nog niet duidelijk. Die avond komt er nieuws van onze buren. Ook onze huizen staan onder water…­

Bericht van de buren. Hier onze garages. Het water stijgt tot 80 centimeter, in huis…

Een paar dagen later – als het water is gedaald – komen m’n ouders. Om te redden wat er te redden valt. Terwijl Ima en ik in Canada zitten… Twee weken na Canada ben ik weer in Bleau. Niet om te klimmen, maar om te helpen in huis. Dat is inmiddels al goed opgeruimd. De meeste schimmel is van de muren, alle zooi is eruit en het meubilair dat gered kon worden staat op zolder. De keuken moet er nog uit om de muren achter de verrotte kastjes goed te laten drogen. Erachter zit een hoop schimmel. Kapotte apparatuur gaat naar de sloop. Bijna m’n hele topocollectie is vergaan…

Half augustus ben ik weer in Bleau. Dit keer met Bart, om te werken aan de gids. Het huis ligt er goed bij. Een beetje muf, maar de schimmel is niet teruggekeerd. Gelukkig!

Ik ben niet zo fit. Na Canada nam ik m’n zomerstop. Vijf weken niet klimmen. De dinsdag voor het weekend was weer de eerste keer. Als we donderdagavond wegrijden, heb ik nog steeds spierpijn. Zorgwekkend, want de to do-list voor het weekend is lang. Veel foto’s voor mij en veel testen, vooral voor Bart. Gelukkig hoef ik weinig nieuwe boulders te klimmen voor de foto’s; slechts wat 7a’s. Poseren in boulders die ik al klom lukt wel, maar ik herhaal op de eerste dag niets. Zelfs Le Calice lukt niet…

Bart test Ludus assis. Echt 8a+?

Ik word snel moe, maar tot m’n verbazing raakt m’n lichaam de dagen daarna steeds meer gewend aan het klimmen. De nieuwe 7a’s voor de foto’s klim ik weer makkelijk. De 7c’s die we testen gaan nog niet, maar dat is ook niet heel gek. Toch neem ik op de laatste dag nog een nieuwe 7c mee naar huis: de dyno Saut Quantique lukt in de tweede sessie.

Vier weken plastic volgen. Ik word fitter, maar krijg ook wat pijntjes in m’n vingers. Gelukkig heb ik daar buiten minder last van. Half september dus de seizoensopener. Ik open niet zoals vorig jaar, maar ben blij met de 7c’s die ondanks de hitte allemaal snel lukken. Sanne opent wel zoals vorig jaar. Meteen 7c. En zelfs twee..!

Tao te King, geopend als 8a. Nu 7b+.

5Sanne in Lot de Boudins. Een traverse, maar wel een logische lijn.

 

Squamish: The Movie

On 28/07/2016, in blog, by Enzo

Gefilmd vanuit de losse pols en vanaf een instabiel statief met een pocketcamera en een iPhone: een flinke verzameling highlights van een hele mooie maand in Canada.

Boulders
Worm World Cave V9 [Enzo]
Backseat V10 [Enzo]
Space Monkey V5 [Ima]
>Multipitch
Encore une Fois V11 [Enzo]
Easy in an Easy Chair V4 [Ima]
Angoraphobia V11 [Enzo]
The Fuzz V7 [Enzo]
Thai Fighter V4 [Ima]
>Black Tusk
Resurrection V9 [Enzo]
Worm World Cave Low V10 [Enzo]
Squamish Special V4 [Ima]
Defender of the Faith V9 [Enzo]
Ride the Lightning V8 [Enzo]
The Tugger V4 [Ima]
Big Chicken V9 [Enzo]
Encore une Fois V11 [Enzo]
Baba Hari Dass V7 [Enzo]

 

Canada

On 08/07/2016, in blog, by Enzo

Met een kleine tweeënhalf uur vertraging land ik op 4 juni in Vancouver. Als ik m’n bagage heb en naar buiten loop, zie ik de Sienna met de California-plate al staan. Anderhalf uur later drink ik onder de Chief een ijskoud Canadees biertje. Niet lang daarna is het bedtijd…

Squamish deel 1
De eerste dag, Ima achterna. Ik ken het een en ander van filmpjes – had m’n huiswerk goed gedaan – maar heb nog geen idee waar alles ligt. Dat gaat gelukkig snel. Na een paar dagen heb ik overzicht. En na vier dagen heb ik al het een en ander gedaan, veel moeilijks geprobeerd en weet ik ongeveer waar ik me de rest van de trip op kan focussen.

1Werken in Encore un Fois op dag 2. Toen wist ik nog niet dat dit m’n grootste project zou worden…

2Eerste rustdag, een wandeling naar de top van de Chief.

Na een dag of vijf worden de voorspellingen steeds onvoorspelbaarder. Ze veranderen met het uur. Regen hadden we al gehad, maar er lijkt wel erg veel aan te komen. We kiezen eieren voor ons geld. Het waren slechts vier klimdagen, maar nu al een break kan geen kwaad.

3Worm World Cave, ook op dag 2. Na de staande start begon ik met werken in de lange versie. Ik kreeg ‘m er nog uitgeperst op de laatste klimdag voordat we naar Vancouver Island vertrokken. Het hoogtepunt van m’n eerste periode in Squamish.

Vancouver Island
Ook op Vancouver Island is het weer niet ideaal. We beginnen aan de westkust, bij Ucluelet en Tofino. Veel mooie stranden en veel surfers, maar helaas ook wat regen. Daardoor zijn we niet echt gemotiveerd om het water in te gaan…

4 Een van de vele mooie stranden van Tofino.

5Op aanraden van Graham – een van Ima’s vrienden die we ook in Tofino zagen – gaan we Mount Arrowsmith op. Dankzij zijn beschrijvingen vinden we het begin van het zeer steile pad. Helaas ligt de top van de berg in de wolken. Daarom besloten we tot aan de wolkengrens te lopen.

In Squamish klaart het ondertussen nog niet op. Daarom gaan we eerst naar Horne Lake: een sportklimgebied waar Ima al eerder was geweest. Opwarmen in een 6a. Ik ga stuk! Na 20 meter kan ik geen bak meer vasthouden en herstellen lukt me niet.

Toch gaan we niet lang daarna weer als vanouds. Ima werkt een 7a+ uit, ik een zwaar overhangende 7c. Ima klimt ‘m in de tweede poging. Ik weet dat ik dat ook moet kunnen, maar twijfel of het gaat lukken. Een paar keer diep ademhalen en vervolgens zonder rusten gas geven tot de ketting. Dat gaat nét goed en de voldoening was groot.

67

Subdivisions, 5.12d. Uitwerken, nog eens kijken vanaf de grond, gas geven en tot slot de armpjes laten uitharden. Dat was lang geleden…!

Squamish deel 2
Als we na vijf dagen op het eiland weer in Squamish aankomen is het bos zeiknat. Af en toe regen, af en toe een beetje zon. In de auto, uit de auto… Gelukkig klim ik die dag toch nog één boulder als het die avond definitief opklaart: Defender of the Faith, een mooie boulder die ik op m’n eerste dag ook al probeerde.

8Defender of the Faith. Sneldrogend én de zon op m’n rug!

Omdat de voorspellingen toch niet ideaal zijn en het bos zo nat is, gaan we de volgende dag naar de Black Tusk. Een wandeling van 30 kilometer, die erg gaaf schijnt te zijn. Om 9:00 uur starten we met lopen en na een paar uur komen we de eerste sneeuw al tegen. Vanaf dat moment is het sneeuwstampen. Wel vijf uur lang. In totaal lopen we tien uur… Volledig gesloopt komen we om 19:00 uur weer terug bij de van. Wat een fantastische dag!

9Na zes uur lopen bereiken we de Black Tusk. Door de sneeuw (soms meer dan twee meter) is het pad onvindbaar en liepen we op goed geluk ophoog.

10En weer naar beneden. Ondanks de bewolking hebben we goed uitzicht. De weg terug ging eerst door de sneeuw naar Garibaldi Lake. Daarna nog 10 kilometer sneeuwvrij afdalen.

De dag na de Black Tusk heb ik één van m’n beste klimdagen van de trip. Ik klim een boel tot en met V10 en mis op een haar na Angoraphobia V11. De twee dagen daarna is het weer wederom slecht… Rusten dus.

11Als het opklaart op de tweede rustdag klimmen we drie makkelijke lengtes boven de Cheakamus rivier. Een mooie plek en goed als actieve rust.

Na twee rustdagen ben ik er klaar voor. Snel opwarmen en terug naar Angoraphobia. Ik ben zenuwachtig en bang een splitter te trekken op de scherpe randjes. Ik weet wel dat als ik me sterk voel, ik ‘m redelijk zeker kan klimmen. De boulder is super krachtig en moet vrij statisch geklommen worden. Dat lukt meteen, in de eerste poging van de dag. Wat een opluchting. M’n eerste Canadese 8!

Vancouver
Na Angoraphobia hadden we nog twee klimdagen, maar ik ben moe. Als het weer vervolgens omslaat, besluiten we voor een paar dagen naar Vancouver te gaan. Ook daar heeft Ima vrienden. We zijn van harte welkom bij Jim en Nancy en ze laten me graag hun stad zien. Jim neemt er zelfs een dag voor vrij…

1212a

Fietsen door de City of Glass…

13Een avondwandeling over het strand bij Tsawwassen.

Squamish deel 3
Voor de laatste keer terug in Squamish. Een week, met zeer goede voorspellingen! Mijn hoofddoel: Encore une Fois afmaken. Een relatieve low ball, maar wel met hele unieke passen. In m’n derde sessie klim ik ‘m bijna, maar vind uiteindelijk geen goede oplossing voor het einde. Los is het allemaal geen probleem, maar het kleine bouldertje telt 18 passen!

Ook de dag erna (sessie 4) sta ik na een sessie van misschien wel drie uur met lege handjes… Aii, de tijd begint te dringen..! Ik kan nog andere boulders klimmen en Encore laten schieten… Of toch doorzetten? Ik weet dat ik ‘m kan. En iets nieuws beginnen nu ik nog maar een paar dagen heb, lijkt onverstandig…

14Ima herhaalt Easy in an Easy Chair. De motivatie om te boulderen schiet op en neer…

Na een rustdag gaat de wekker om 6:30 uur. Hopelijk is het koeler in de ochtend. Als we opstaan voelt het toch al warm. Om 7:15 uur lopen we het bos in. De zon is nog achter de bergen en door de dichte begroeiing lijkt het wel nacht. Even moet ik m’n best doen om niet in slaap te vallen, maar dan begint de adrenaline te pompen…

Om 8:15 uur sta ik warm onder Encore. Niet lang daarna vind ik mijn definitieve oplossing voor het einde. Ik voel me sterk en ondanks dat ik wel 4 keer op het einde viel, heb ik vertrouwen. Om 8:30 uur m’n eerste poging. Ik klim makkelijk door de moeilijkste passen, maar kom lichtelijk vermoeid op het einde aan. Gelukkig werkt m’n oplossing. Met m’n metertje diep in het rood sta ik op het blok. Yes! Die dag zitten we al vroeg in de zon bij de waterval.

De laatste dagen probeer ik niets echt moeilijks meer. Alleen Ride the Lightning staat nog op m’n wensenlijstje. Gelukkig kunnen we Alex ervoor porren. Met zes pads was het redelijk safe.

15Golden Boy, mijn laatste boulder in Squamish.

En dat waren 29 optimaal benutte dagen in Canada. Ik heb een redelijke indruk van BC gekregen en 14 dagen kunnen klimmen. De lijst met geklommen boulders staat hieronder. Over het algemeen zijn de waarderingen goed op de graad en zelfs vergelijkbaar met Bleau. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Backseat vond ik bijvoorbeeld erg makkelijk. En Baba Hari Dass weer uitzonderlijk moeilijk… M’n mooiste boulders? Ik denk Encore en Resurrection. Een filmpje met een aantal highlights – en meer – komt eraan.

Squamish list
05/06 Gibbs’ Cave V8
06/06 Worm World Cave V9
08/06 Chicken Lips & Assholes V7
08/06 Space Monkey V5 (flash)
08/06 Resurrection V9
09/06 Minor Threat V6
09/06 Worm World Cave Low V10
15/06 Defender of the Faith V9
17/06 The Fuzz V7
17/06 The Fury V10
17/06 Viper V5 (flash)
17/06 Backseat V10 (flash)
17/06 Mantra V8
17/06 Anubis V7
20/06 Agoraphobia V11
20/06 No Troublems V10
21/06 Prime Time Sit-down V5
21/06 Summoning Stand V8
21/06 Little Dragon V7
22/06 Undertow V7
22/06 Sit-down to Holm Boy V6
22/06 Baba Hari Dass V7
28/06 Encore une Fois V11
28/06 Big Chicken V9
29/06 Ride the Lightning V8
30/06 Tim’s Sloper Problem V5 (flash)
30/06 Golden Boy V7