Evilution Direct

On 07/12/2010, in blog, by Enzo

Een paar weken geleden deed ik Evilution to the lip, een super mooie boulder, maar het voelde gek om halverwege af te springen. Een boulder eindigt op het blok en niet halverwege. Desondanks zag ik het in de eerste instantie niet zo zitten om Evilution uit te klimmen. Ik had geen touw en cams om een toprope op te zetten en de boulder is bizar hoog. Bovendien zijn de grepen vanaf de grond niet zichtbaar. Toch kriebelde er iets… “Bring all the crashpads in Bishop, and a wheelchair”, zegt de topo. Als dat niet motiverend is…

Een week later arriveerde Sonnie, met op z’n wishlist Evilution Direct en met een touw! Perfect! In twee sessies werkte ik met een touw de top uit en klom het laatste deel drie keer achter elkaar om zeker te zijn dat ik niet meer zou vallen. Het gedeelte tot de lip lukte me eerder in een paar pogingen, dus ik verwachtte geen problemen.

Donderdag 2 december, een koude, bewolkte dag in The Buttermilks, was de dag dat het moest gebeuren. Opwarmen in het touw in het bovenste gedeelte, die tien pads installeren en gaan! De V10 tot de lip levert geen problemen op. Schudden, hak, en ver naar het randje. Rechterbeen flaggen en ver door naar een andere crimper. Opstaan en ver reiken naar een aflopend randje met een cruciale thumb-catch. Hebbes, maar het gevoel in m’n vingers is verdwenen door de kou… Doorzetten is gevaarlijk. Afspringen is hoog… Eén seconde bedenktijd: “I come down!”, schreeuw ik naar beneden. Gestreste gezichten van de spotters, m’n armen zwiepen als windmolens door de lucht en dan BENGGG, de impact. Ik klap door m’n benen, gelukkig op de pads…

Ik moet bijkomen en ontstressen als ik nog een poging wil doen. M’n rechterbovenbeen is gevoelig. Maar ik kan dit ding klimmen! En dat zou ultiem vet zijn! Een half uur later doe ik nog een poging, maar spring één pas eerder dan m’n eerste poging naar beneden. Weer bevroren vingers… De klap is minder heftig en dat stelt me gerust…

Opnieuw opwarmen: rennen, heen en weer traverseren op de bakken van de Grandma Peabody… Ik word rustiger, maar m’n huid dunner… Nog één keer vandaag! Weer arriveer ik, voor de derde keer vandaag, zonder problemen op de lip. Schudden, randje, randje, aflopend randje… M’n vingers zijn koud, maar niet gevoelloos. Duim erover en door. Goede greep, een paar spannende voetverplaatsingen in een absolute no-fall zone… En dan sta ik op de plaat! Een schreeuw! Tien seconden chillen en dan nog een meter of vijf makkelijke plaat uitsjouwen, wat een kwestie is van cool blijven. Dat lukt gelukkig! Dit is toch wel wat anders dan de highballs in Bleau…Wat een boulder, wat een lijn, wat is Bishop toch vet!

Thanks to Sonnie, Will, Charly and Axel for the pads, spot and motivation!

 

12 Responses to Evilution Direct

  1. Erik says:

    1 woord voor nodig..NICE

  2. Ties says:

    Samen met Trotter ass kicken. Gaaf hoor!

  3. mirjam says:

    ik zag van iemand anders een filmpje, en dacht aan jou….die doet ie haha

  4. Mira says:

    WoW!

  5. raf says:

    te zot voor woorden!
    maar wel heel vet en mooie foto’s !!!

  6. jan says:

    Hoedje af !!!It sounds like a dream come through keep on flowing!

    Jan

  7. Dirk says:

    Ambrosia?

  8. jessica says:

    helemaal te gek enzo, wow!!!!!!!!!!!!!!!!!!bansed

  9. Mik says:

    Phoe hee, ik weet een beetje hoe jij schreeuwt.. super tof dat ie is gelukt maar ik ben heeeeel blij dat ik het niet heb hoeven zien :-)

  10. Jaap says:

    niet normaal.

  11. […] af en toe komen er prestaties voorbij die echt respect afdwingen. Dit is er weer zo één. Lees het verslag van Enzo over hoe hij deze highball klimt. De foto’s vertekenen zelfs nog, in werkelijkheid […]

  12. […] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door myclimbing, Mensch13. Mensch13 heeft gezegd: Awesome! http://enzonahumury.nl/?p=474 […]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *