Unlucky…

On 18/04/2014, in blog, by Enzo

Na Bishop en Rocklands stond er nog één boulderbestemming op mijn bucket list : de Grampians. Jaren geleden al zag ik foto’s van Ammagamma en Wheel of Life. In de Grampians klim je op zandsteen. En Ima was er twee jaar geleden en keerde – na anderhalf jaar zonder klimmen – lyrisch en vol nieuwe motivatie huiswaarts. Vandaar dat onze zeven maanden durende trip naar dit deel van de wereld ging. Van de zeven maanden wilden we minimaal twee maanden klimmen. Of om preciezer te zijn: twee maanden boulderen in de Grampians…

Maar de timing had niet slechter kunnen zijn…

Toen we in Nieuw Zeeland waren hoorden we voor het eerst over de branden in de Northern Grampians, veroorzaakt door blikseminslag in januari dit jaar. Ik had nog geen idee in welk deel van het park de boulders lagen. Zorgen maakten we ons niet. Totdat Ima vertelde dat álle boulders precies in dát deel van de Grampians liggen. Oei…

Tijdens onze trip kwamen we Australiërs tegen. Maar allemaal stelden ze ons gerust. ‘We hebben voortdurend branden, maar gebieden kunnen snel daarna wel weer open.’ Loopt wel los dus. Dachten we…

Eenmaal in Australië blijkt de situatie erger dan gedacht. Vanuit Perth lezen we dat de schade aanzienlijk is. Cliffcare Victoria meldt dat het nog wel even kan duren voordat de klimgebieden weer open gaan. Toch maken we ons nog niet druk. We hebben nog een maand voordat we er zijn… En in een maand kan er veel veranderen. Bovendien zullen toch niet álle sectoren gesloten zijn?

Verkeerd gedacht. In Melbourne kijken we voor het eerst op de site van het park zelf. Daar vinden we een update. Het héle gebied waar boulders liggen is niet toegankelijk. FUCK! Wat balen we. Blikseminslag. Uitgerekend daar! Wat een pech.

58De Northern Grampians (het hele park is zeker vier keer zo groot). Het rood gekleurde gebied is gesloten. Alle boulders in de 200 pagina tellende topo liggen binnen de rode cirkel. Alleen Mount Zero is ongeschonden gebleven en dus toegankelijk. Wat het des te zuurder maakt, aangezien de parkeerplaats van Mount Zero toegang geeft tot de helft van de bouldersectoren.

59De klimgebieden gezien vanaf Mount Zero. Als een kindje in de snoepwinkel waar zelfs proeven verboden is…

Boulderen in de Southern Grampians is onze enige optie. Veel boulders zijn er nog niet geopend en documentatie is er nauwelijks. Op internet vind ik één klein kaartje met boulders in Buandik. Wat er zit is hard en het is niet allemaal even mooi. Ik vermaak me in Cherry Picking V13. De boulder ligt me en de eerste passen lukken snel. Toch krijg ik ook hier een dubbel gevoel bij. De boulder is hoog en we hebben maar twee kleine pads. En bovendien ligt het gebied geïsoleerd: eerst 40 minuten dirt road (onze van kan niet zo hard over hobbels) en dan een dik halfuur naar boven lopen. Voor Sanne is er niks…

60Boulderen in Buandik (Southern Grampians). Sanne in een (zelfbedachte) opwarmboulder.

De volgende dag spreken we af met Ben – een local uit Horsham die Ima twee jaar geleden leerde kennen. Hij neemt ons mee naar Arapiles voor een lesje tradklimmen. Weer eens wat anders. En superleuk voor een dagje! We mogen zelfs Ben’s rack lenen. Maar als we de volgende dag willen gaan klimmen, komen we tot aan de rots. Ik kan me er niet voor motiveren: makkelijke routes klimmen op gear. Ik wil interessante passen maken. Hard werken voor een beklimming.

61Mijn eerste echte tradroute.

62En Sanne daarna.

63Ben shows how it’s done.

In plaats van een tradroute stap ik daarom iets later een behaakte 8a in. In ieder geval een beetje een workout. En het ging niet onaardig. Later die dag klimmen we toch nog een tradroute. Je moet toch wat, in één van de mooiste tradgebieden van de wereld. Maar ja, dat is niet de reden waarom we in Australië zijn… Maar gelukkig verdwijnt de baalstemming toch nog een beetje.

Vanmorgen kwam Ben terug naar Arapiles. Met redelijk goed nieuws. Via via kan hij ons in contact brengen met mensen die meer weten over de boulders in de Southern Grampians. Ik ben heel benieuwd hoe de komende week eruit gaat zien..!

 

2 Responses to Unlucky…

  1. Ron says:

    Hey, dat is echt ontzettende pech en zwaar balen! Hopelijk vinden jullie nog goede alternatieven!

  2. janny minnema says:

    Hoi Sanne en Enzo, wat een mooie avonturen, ik wou dat ik wat jonger was dan ging ik meeklimmen! Heel veel plezier nog en heel veel groeten van oma Janny en Jessica.ameriv1

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *