Zuidereiland Zuid

On 15/02/2014, in blog, by Enzo

Terug in Christchurch en ruim 3.400 kilometer verder. De eerste helft van onze tour door Nieuw Zeeland zit erop. Een paar weken geleden vertrokken we vanuit Castle Hill naar de West Coast. Maar wat gingen we snel! De eerste paar ‘highlights’ vielen me een beetje tegen. Vandaar misschien de snelheid. Via een regenachtige Arthur’s Pass bereikten we de regenachtige kust. In een paar uur vinkten we de toeristische Franz Josef en Fox Glacier af. Een hoop heisa om zo’n restantje ijs…

Bij Jackson Bay kwamen we langs mooie baaien, maar pas bij Wanaka werd het echt leuk. Na dertig kilometer gravel bereikten we de Rob Roy Track, die ons naar een mooie en een veel rustigere glacier leidde. Dit was het Nieuw Zeeland dat ik wilde zien!

9

De Rob Roy Glacier, hier nog van ver.

Van Wanaka reden we naar Queenstown, waar we reserveringen konden maken voor de Kepler Track in Fiordlands National Park- één van de negen Great Walks in Nieuw Zeeland. Die zijn populair in het hoogseizoen. En daardoor misschien ook druk. Toch wilden we er minimaal één doen. De dagen voorafgaand aan de wandeling deden we dagtochten in de Fiordlands. Ook hier weer het Nieuw Zeeland wat ik ervan had verwacht. Waanzinnig mooie natuur. Met de toeristische glaciers hadden we gewoon een valse start gemaakt…

11

De Gertrude Saddle Track was een van de mooiste dagwandelingen tot nu toe.

10

Een magnifieke view, met in de verte Milford Sound.

12

Milford Sound vanaf het water.

Na een paar dagen in de Fiordlands was het tijd om te gaan lopen. De meeste mensen lopen de Kepler Track in vier dagen, maar wij besloten het in drie te doen. Op dag één zo’n vijftien kilometer, waarbij we 1000 meter stijgen. Op dag twee door de bergen en daarna een flinke afdaling, ook zo’n vijftien kilometer. En op dag drie dertig kilometer, voornamelijk bergafwaarts.

13

Op dag één hebben we prachtig weer, en ondanks mijn hamstring zijn we in vier uur boven.

Drie dagen lopen. Ik had het nog niet eerder gedaan. Zeker niet met een tent, slaapzak, matje en eten voor drie dagen in de rugzak. Opzich ook niet iets om je echt zorgen over te maken, ware het niet dat m’n hamstring wel eens voor wat ongemak zou kunnen zorgen. Tijdens de dagwandelingen had ik er zo nu en dan al last van. Zeker bij het stijgen…

Toch gaat het stijgen op dag één wel. Weliswaar langzaam en met kleine pasjes, maar toch zijn we relatief snel boven. Die nacht regent het. En de volgende dag gaan we pas laat op pad. Dag twee zou de mooiste dag moeten zijn. De regen is gestopt, maar de fjorden zijn tot de nok gevuld met wolken. En zelf lopen we het grootste deel van de dag ook door de wolken. Af en toe waait het mistgordijn open, en zien we een glimp van de schoonheid van de Fiordlands…

14

Rechts het Fjord, in de wolken…

Dag drie werd de langste dag. Bij het opstaan zijn m’n benen stijf. Toch gaan de eerste vijf uur wel. Daarna kak ik langzaam in. De laatste tien kilometer voelt de rugzak zwaarder dan ooit. M’n benen zijn stijf en zuur. En ik weet niet meer of ik m’n hamstring wel of niet voel… Daardoor durf ik niet goed te forceren en hard door te stappen. Na negen uur bereiken we de auto. Sanne rijdt…

Na de Fiordlands rijden we via de Southern Senic Route via Invercargill in een paar dagen naar Dunedin. Een mooie route met onderweg mooie en rustige campsites en aardige bezienswaardigheden.

15

Geen gidsen of dure tours. In Nieuw Zeeland doe je het gewoon zelf. Met slechts een plattegrond en een hoodfdlamp op zak de aardedonkere (en soms met water gevulde) Clifden Caves in!

16

Een aardige visser gaf me een versgevangen ‘trout fish’. Later ontdekte ik dat ik forel had gegeten.

In Dunedin maakten we een kort cultureel tourtje door de stad. Daarna reden we in een paar dagen, via Mount Cook, richting Christchurch. Onderweg klommen we zelfs nog een uurtje!

17

Sanne inspecteert de grepen op de Mouraki Boulders, maar die zijn er niet – zoals wel vaker in Nieuw Zeeland ;-)

18

Terwijl het donker wordt verdwalen op Danseys Pass. Onverharde en smalle weggetjes met diepe afgronden… Gelukkig wijzen de schapen de weg..!

19

Terug in Castle Hill? Nee, nog niet. Een uurtje spelen op de Elephant Rocks, zo’n 100 kilometer ten noorden van Dunedin. Op internet zagen we dat er voornamelijk veel in de V0-V4 range zat. De rots is echter minder mooi en minder hard dan in Castle Hill.

20

Flink stijgen in Aoraki/Mount Cook National Park. De gletsjers liggen er mooi bij, maar Mount Cook zelf ligt in de wolken.

21

De volgende dag zien we ‘m wel van veraf.

De aankomende zes of zeven dagen gaan we weer klimmen in Castle Hill. Daarna rijden we naar het noorden van het Zuidereiland. Na al die kilometers rijden en lopen heb ik wel weer zin in wat rots (ook al is het kalk ;-))!

Overigens:

  • We hebben reserveringen gemaakt voor een tweede Great Walk. Met de drukte viel het namelijk honderd procent mee! Eind februari lopen we de Abel Tasman Coast Track. Deze doen we wél in vier dagen.
  • Afgezien van het ene deukje zijn we vooralsnog schadevrij gebleven.
 

3 Responses to Zuidereiland Zuid

  1. Yvonne van de Velde says:

    Hoi Sanne en Enzo,

    Wat een geweldig avontuur maken jullie mee en wat een prachtige natuur! Wat een uithoudings en doorzettingsvermogen hebben jullie! Ik heb daar veel respect voor. Geniet van jullie belevenissen.

    Groetjes, Yvonne van de Velde

  2. Jessica minnema says:

    Hoi Sanne en Enzo, wat mooi om jullie avonturen zo een beetje mee te beleven, wat doen jullie stoere dingen! nog heel veel wandel-en klimplezier, geniet van al het mooie wat jullie meemaken. hartelijke groeten van Wilie en Jessica! Juriaan en Joris.

  3. Margien says:

    Allemachtig prachtig!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *