3×5

On 21/05/2013, in blog, by Enzo

Afgelopen maand ging ik drie keer vijf dagen naar Bleau. Ik voelde me weer even student: een maand geen plastic, alleen maar rots!

1×5: kwantiteit?
Eind april. Ik hoefde maar één vrije dag op te nemen om vijf dagen weg te kunnen. In deze eerste vijf dagen klom ik mijn 700ste 7+8. Sanne ging goed op weg naar de eerste twintig. Onder andere Graviton, Holey Moley, Festin de Pierre en Onde de Choc moesten eraan geloven. Mooie dagen. En voorjaar in het bos!

2×5: kwaliteit!
Het hemelvaartsweekend. Af en toe leek het wel herfst. Goede condities dus! Alleen wist ik niet zo goed wat ik wilde klimmen. Het eerste weekend probeerde ik Surplomb de la Mee. Dat ging goed. Maar de eerste pas (de hak opgooien) lukte slechts één keer. Ondanks de progressie ben ik niet terug gegaan. Liever mooie meters maken dan 100 keer de eerste pas van een boulder proberen. Mooie meters maken lukte aardig. Ik probeerde onder andere Inaccesible Absolu. Dosage lukte onverwachts. En in Demoiselles kon ik weer eens ouderwets grazen. Ook Sanne maakt graag mooie meters. Van lage dakjes wordt ze niet enthousiast. Maar van Gargantoit, Mauvais Coups en Le Calice gelukkig wel!

3×5: de seizoensafsluiter
Het pinksterweekend. Ik neem twee vrije dagen op om het seizoen met vijf dagen af te sluiten. In februari al, boekte ik een Thalysticket. Het weekend lag dus vast. In de drie dagen die ik moet werken tussen het tweede en derde weekend, houd ik de weersvoorspellingen in de gaten. Die zien er niet goed uit. Vijf dagen regen… Gelukkig blijkt het mee te vallen. Op vrijdag is het kurkdroog en maak ik een tripje naar het noorden. Videlles en Bauvais staan op het programma: 40 kilometer rijden. Maar ik wil de vijfsterrenboulder Aphone eens met eigen ogen zien. Het bos is vochtig, maar het wandje van Aphone is verbazingwekkend droog. Na een paar pogingen heb ik de passen door. Ze doen me erg denken aan Midnight Lightning. Maar dan minder mooi. Midnight Lightning is een vijfsterrenboulder. Aphone toch niet?

In Bauvais wil ik L’Étrave à Sucre afmaken, maar ik krijg wéér op m’n flikker van deze klassieke 7b+: net als een paar jaar geleden kan ik niets met de aflopende zijgreep voor rechts… Dan maar op zoek naar Forêt Noire. Op de foto’s ziet de plaat er mooi uit. Een soort Nombrilistes 2.0. Ik heb ‘m snel gevonden en na enig puzzelen sta ik op het blok. Gaaf!

Zaterdagochtend is het wederom droog, maar in de middag begint het te regenen. Toch nog anderhalve dag kunnen klimmen! Voor zondag, maandag en dinsdag zijn de voorspellingen heel slecht. Maar als ik zondagochtend wakker word, is het toch droog! Ik besluit naar Maunoury te gaan om Instinct te proberen. Een sneldrogend gebied en een overhangende boulder die uitklimt op bakken. Dat blijkt een goede keuze. Om 10:00 is het bos nog vochtig, maar de boulder is droog!

Snel de pads eronder, poffen en… Shit. Pofzak vergeten! In mijn kleine pofzak, die ik wel bij me heb, zitten nog een paar harde korrels. Daar moet ik het dan maar mee doen. De beginpassen heb ik snel door, maar met mijn zweethanden durf ik de sprong niet aan te zetten. Bang dat ik met m’n dunne huid van de greepjes schiet en mezelf naar achter lanceer. Dan toch maar terugrijden. Alle pads zeul ik mee terug, voor het geval dat het gaat regenen… Binnen een half uur sta ik weer onder de boulder. Mét magnesium dit keer.

De pogingen gaan steeds iets beter, maar m’n huid wordt dunner en dunner. De sprong los lukt inmiddels. Maar alles achter elkaar is nog lastig. M’n vingertoppen inspecterend, concludeer ik dat ik nog een poging of vijf heb. Met niet te lange pauzes ertussen. Anders kak ik in, en gaat alles pijn doen… Ik trek m’n metertje diep in het rood. Maar met succes. De rest van de dag blijft het droog. Maar ik ben niets meer waard. Maandag regent het. Dinsdag ook. Seizoen 2012-2013 zit erop…

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *