Nazomer

On 28/10/2018, in blog, by Enzo

Er komt geen eind aan de zomer. Sinds we terug zijn uit de VS hebben we nog niet één echt koude dag gehad in Bleau. Ook afgelopen week – mid oktober – was het weer zomers. Ik had plannen, maar de echte projecten schuiven door naar november.

Tilt is een van de kleinere projecten van m’n lijst. Na drie sessies in september hoopte ik dat het snel zou gaan in koelere condities. Afgelopen week ging de wekker twee keer om 7:30 uur. In het begin van de week lukt het me nog niet; aan het eind van de week is het raak. Geopend als 7c… Vijf sterren, zonder twijfel. Maar misschien wel een kleine 8a.

Sanne gaat goed in Iceberg aller-retour. Geen echte traverse, eigenlijk. En zeker geen aller-retour… Maar wel een boulder met een traverse-waardering. Op het gemak werken en afmaken wanneer het uitkomt, dat is inmiddels Sanne’s specialiteit geworden.

Verder afgelopen week:

Nezzundorma 7a in Isatis.

JCVD 7b+ in Elephant Nord.

Aan het eind van de week, een herfstbos.

 

Vogelvlucht

On 09/09/2018, in blog, by Enzo

Onze trip naar de VS is alweer bijna een half jaar geleden. In Amerika had ik alle tijd om tot rust te komen. Ontspannen ging heel goed. En ook al was het programma voorspelbaar – iedere dag klimmen – de beleving was heel intens. Een nieuwe omgeving, nieuwe boulders, veel motivatie en de tijd om tot na te denken; eigenlijk kwam de trip op het juiste moment.

Eenmaal thuis kom ik in rustiger vaarwater. Door drukte op m’n werk in de eerste weken, zit ik er zo weer in. Weekendjes Bleau zijn gepland. Doordeweeks binnenklimmen. Zoals het altijd was. Het leven voelt ineens zo gewoon dat ik het idee heb op de autopilot te leven. Werken, klimmen, weekendje naar Bleau, weer terug…

Warme dagen begin mei.

Het seizoen loopt op z’n einde en ik heb geen doelen meer. Het is heerlijk om in het bos te zijn en op de blokken te spelen. In april en mei zijn we er drie keer vier dagen. Ik klim veel boulders tussen de 7a en 7c. Maar ook dat gaat vrijwel vanzelf, op de autopilot. Ik mis de motivatie, de focus en de doelen. Het is tijd voor een pauze.

De halve maand mei en de hele maand juni klim ik niet. We hebben toch geen buitenplannen tot september. Een paar keer per week stap ik op de racefiets, om toch iets te doen, maar echt veel voldoening haal ik er niet uit. Als ik in juli weer begin met klimmen, is de motivatie terug. Ondanks de hitte geniet ik van de progressie in de hal. Van 6b’s naar 7a’s en van 7a’s naar 7c’s; het gebeurt in een paar weken en dat geeft een goed gevoel.

In augustus zijn we vier dagen in Bleau. Meer voor de vakantie dan voor het klimmen. Het is 38 graden. En tóch klimmen we twee dagen, zoveel motivatie heb ik. Eenmaal thuis begin ik er nog meer zin in te krijgen en in de klimhal schakel ik nog een tandje bij, ondanks de aanhoudende hitte, ook in Nederland.

Als ik een tijd niet klim en niet in Bleau kom – zoals iedere zomer – vergeet ik altijd een beetje hoe leuk ik het vind en hoeveel ik van buitenklimmen houd. De eerste week van september is onze traditionele seizoensopener. En ook al kom ik al bijna 20 jaar in Bleau; net als ieder jaar is het begin van een nieuw seizoen een mooi moment. In de zomer is het gevoel wat weggezakt, maar het zit er nog. En ieder jaar verbaas ik me opnieuw. Over hoe mooi het bos is. En over hoe leuk ik het vind om welke boulder dan ook te klimmen. Ik geniet er echt van, ook al is het nog steeds 25 graden en glijd ik voortdurend van slopers.

Sanne klimt Supplément d’Armes, mij lukt de zitstart.

Voor mijn verjaardag vorig jaar kreeg ik een ballonvaart van Sanne. Over Bleau. Omdat er in de winter niet gevlogen wordt en Bart, Frank en Wieneke ook aansloten, plannen we het in het in onze seizoensopener. Een beter moment is er niet. In Bleau zijn is al fijn; het bos vanuit deze dimensie zien is helemaal fantastisch. We stijgen op in Episy en vliegen laag over meren en de Loing, terwijl de mist optrekt. Dronebeelden zijn mooi, maar we zitten er ineens zelf middenin! De noordoostenwind drijft ons richting Dame Jouanne, waar we rakelings over de boomtoppen scheren. Wow!

Wat klimmen betreft ben ik deze week blij met alles. Maar ik weet ook dat ik weer redelijk fit ben, dus dat een 7c+ of een 8a zou moeten kunnen. Op dag twee probeer ik Tilt. Geopend in 2002 als een 7c, maar na drie sessies weet ik zeker dat het minimaal 7c+ is. Misschien zelfs wel een kleine 8a. Afmaken lukt me net niet. Ondanks de schaduw doen de temperaturen van 25+ graden m’n huid geen goed. Ik blijf maar glijden… Ook trek ik m’n vingertop open als ik van een scherp greepje glijd in een andere boulder. Hopen dat het half oktober koeler is. Ik heb in ieder geval een paar projecten om naar uit te kijken. En die gaan niet lukken met een beetje autopilot-klimmen!

Aan het werk in Tilt. Terug in oktober!

 

Video: Utah – Life Elevated

On 23/07/2018, in blog, by Enzo

Boulders:

Enzo – Toadstool V5 – Super Mario Land
Sanne – Gription V9 – Moe’s valley
Enzo – Dead Rabbit V10 – Moe’s Valley
Enzo – Hooters V9 – Joe’s Valley
Enzo – Beyond Life Sit V11 – Joe’s Valley
Sanne – Fingerhut V10 (unfinished) – Joe’s Valley
Enzo – Fiery Furnace V10 – Joe’s Valley
Sanne – Playmate of the Year V9 – Joe’s Valley
Enzo – Black Dahlia V10 – Joe’s Valley
Enzo – Fingerhut V10 – Joe’s Valley
Enzo – Skeleton Key V10 – Joe’s Valley
Sanne – Planet of the Apes V7 – Joe’s Valley
Enzo – The Flu V8 – Joe’s Valley
Sanne – Wills A Fire V6 – Joe’s Valley
Enzo – Counter Clockwork V11 – Joe’s Valley

 

Video: Bishop – The Heat + The Cold

On 11/07/2018, in blog, by Enzo

Boulders:

Enzo – Jedi Mind Tricks V4 – Buttermilks
Sanne – Cocktail Sauce V9 – Buttermilks
Enzo – Swanky Sit V9 – Buttermilks
Enzo – Hueco Wall V9 – Buttermilks
Enzo – Campground Arete V9 – Rock Creek
Enzo – Dude V9 – Rock Creek
Enzo – Prozac V9 – Happy Boulders
Sanne – Finders Fee V9 – Buttermilks
Enzo – Drone Militia V6 – Buttermilks
Ima – Iron Man V4 – Buttermilks
Sanne – Seven Spanish Angels V6 – Buttermilks
Enzo – Beefcake V10 – Sad Boulders
Sanne – Junior’s Achievement V7 – Buttermilks
Sanne – High Plains Drifter V7 – Buttermilks
Enzo – Solitaire V8 – Buttermilks

 

Video: Red Dirt, Red Rocks

On 06/05/2018, in blog, by Enzo

Boulders:

Enzo – Americana Exotica V10 – Gateway Canyon
Sanne – Monkey Wrench V7 – Red Spring
Enzo – We Need Ice V11 – Ice Box Canyon
Sanne – Spitting Venom V8 – Kraft Boulders
Enzo – Wet Dream Right V11 – Black Velvet Canyon
Sanne – Natasha’s Highball V2 – Black Velvet Canyon
Sanne – Sad Robot V9 – Willow Springs
Enzo – Tilt Shift V9 – Oak Creek Canyon
Enzo – Taurine V9 – Red Spring
Sanne – Ride the White Horse V10 – Willow Springs
Enzo – Atlas Shrugged V12 – Black Velvet Canyon
Sanne – Mr. Moran V7 – Gateway Canyon
Enzo – The Jabberwocky V9 – Pine Creek Canyon
Enzo – Book of Nightmares V11 – Gateway Canyon

 

Video: The Great South East

On 22/04/2018, in blog, by Enzo

Boulders:

Enzo – Bumboy V3 – HP40
Sanne – Genesis V3 – HP40
Enzo – Five-O V9 – HP40
Enzo – Ghetto Superstar V8 – HP40
Sanne – Popeye V5 – HP40
Enzo – Slider V9 – HP40
Enzo – Centipede V4 – HP40
Sanne – Honky Tonkin’ V4 – HP40
Sanne – Golden Shower V5 – Rocktown
Enzo – Blackout V9 – Rocktown
Enzo – Iron Claw Sit V10 – Rocktown
Sanne – Golden Harvest V10 – Rocktown (unfinished)
Enzo – The Orb V8 – Rocktown

 

Utah

On 26/03/2018, in blog, by Enzo

Utah stond niet op onze oorspronkelijke planning. Maar omdat we toch wat tijd over hadden, besloten we de trip naar Moe’s en Joe’s te maken. Met nog vier weken te gaan, begint het einde van onze trip in zicht te komen. In Joe’s Valley ervaar ik hetzelfde als zeven jaar geleden; net als toen is Joe’s de laatste bestemming van de trip. En na maanden klimmen – toen vijf, nu tweeënhalf, maar ik word ook wat jaartjes ouder – begint m’n lichaam moe te worden en neemt de motivatie om hard te klimmen wat af. En ook al is het lekker om iedere dag buiten te zijn, ‘s avonds koelt het snel af en de kou zuigt energie. Ik ben moe en verlang soms even naar een warm huis en een lekker bed, in plaats van de door kou doordringde auto. Maar als dan overdag de zon weer schijnt, stroomt de energie weer een beetje terug m’n lichaam in en hervind ik de motivatie weer om toch op te warmen en iets moeilijks te proberen.

Toadstool V5 in Super Mario Land, vlakbij Moe’s Valley. Een niet zo’n hele mooie boulder op een super uniek blok.

In Moe’s is Sanne snel succesvol. Gription V9 lukt in twee sessies. Hier klimt ze Habitat for Humanity V7, ook in Super Mario Land.

Toch gaat het niet meer van harte. Zeker in Joe’s merk ik dat het einde nadert, m’n motivatie daalt en ik fysiek op raak. Beyond Life Sit lukt nog snel, maar daarna vind ik lang geen geschikt project. Veel boulders zijn kort en hebben hele kleine randjes of rare pockets die ik niet kan houden, ook al zijn de condities perfect. En dan ontbreekt de motivatie om door te gaan. Een beetje afschakelen dan maar en in plaats van V11’s probeer ik V10’s en V9’s. Soms lukken ze, soms ook niet… Meestal is het één sessie en één boulder per dag. Lange dagen zitten er niet meer in.

Kou in Joe’s; een bevroren Joe’s Valley Resevoir.

Beyond Life Sit V11. Zeven jaar geleden klom ik de staande start. De bewegingen was ik nog niet vergeten. Mooi om daar nu de zitstart aan toe te voegen.

In alle gebieden die we aandoen (behalve de South East) heb ik al meerdere weken geklommen. De toegankelijke klassiekers hoef ik dus niet meer en ik kan me focussen op de moeilijkere dingen. Toch blijft keuzes maken lastig, zeker zo ver van huis. Ik merk dat ik de hele trip al – net als zeven jaar geleden – liever kies voor de voor V10’s, V11’s en misschien een keer een V12 als de lijn me echt aanspreekt, dan voor de nog moeilijkere dingen. Liever iets dat ik in een paar sessies kan, dan dagen in één boulder steken. Maar hoe kom je daar achter? Na één sessie maak ik meestal al de afweging; hoe kansrijk acht ik mezelf? Gaat dit lukken in drie, vier sessies max? In Joe’s was het antwoord vaak ‘nee’. De één na de andere boulder verdwijnt van m’n lijst. Soms alsnog tricky. Het weer, m’n huid en algehele vermoeidheid spelen ook nog een rol. Maar ja, ik moet keuzes maken. Soms is klimmen net werk.

Sanne gaat er nog vol voor. Playmate of the Year V9 lukt in één sessie.

Fingerhut V10 is een ander verhaal. Acht sessies verdeeld over tweeënhalve week. Op de allerlaatste ochtend lukt het na een sessie van vier uur nét niet…

Uiteindelijk pers ik er toch nog wat mooie en moeilijke boulders uit in Joe’s. Zoals Black Dahlia. Een onverwachte reuzezwaai aan de eindgreep hoog boven de grond, die me overal had kunnen neerzetten behalve op de twee pads eronder… Het ging weer eens goed! En Counter Clockwork. Een relatief nieuwe boulder, zonder pockets en zonder kleine randjes. Toch nog een V11. Een kleintje misschien, maar toch lekker zo aan het eind van de trip. Op m’n laatste klimdag sprokkel ik al m’n energie bij elkaar en klim ik V6 tot en met V10. Een goede afsluiter van Joe’s.

De zwaai in Black Dahlia V10. Eén van de mooiste boulders die ik deze trip klom en zeker m’n nieuwe favoriet in Joe’s.

The Flu, een nieuwe sector in de Right Fork. Sanne probeert The Flu V8. Zandstenen tufas! Mij lukt Gandhi V10.

Terugkijkend op de hele trip ben ik heel tevreden. We moesten het doen met de condities die we hadden. De kou in Horse Pens 40, de hitte in Bishop, pijntjes, motivatiedipjes, bloedende vingertoppen en vermoeidheid: het hoort er allemaal bij. Maar wat is het toch een leuk spel, dat boulderen. Ik klom een heleboel super mooie lijnen. Boulders die me bijblijven en me herinneren aan drie mooie maanden in de VS. Uiteraard hebben we een hoop gefilmd. Zoveel zelfs, dat ik de komende maanden nodig heb om te editten. Onze trip breng ik in vier delen uit: The South East, Red Rocks, Bishop en Moe’s & Joe’s.

Tot slot de laatste lijst van de trip:

28-02 – Indolence V7 – Moe’s Valley
28-02 – Israil V6 – Moe’s Valley
28-02 – Israil Direct V8 – Moe’s Valley
28-02 – Fin Arête V6 – Moe’s Valley
28-02 – Pink Lady V6 – Moe’s Valley
28-02 – Scavenger Soup V9 – Moe’s Valley
28-02 – Loose Cannon V9 – Moe’s Valley
02-03 – Toadstool V5 – Super Mario Land
02-03 – Habitat for Humanity V7 – Super Mario Land
02-03 – Power Up V8 – Super Mario Land
02-03 – Dead Rabbit V10 – Moe’s Valley
——————————————–
05-03 – Beyond Life Sit V11 – Joe’s Valley
06-03 – Mr. Duck V7 – Joe’s Valley
08-03 – Fiery Furnace V10 – Joe’s Valley
08-03 – Hooters V9 – Joe’s Valley
10-03 – Black Dahlia V10 – Joe’s Valley
12-03 – Skeleton Key V10 – Joe’s Valley
16-03 – Counter Clockwork V11 – Joe’s Valley
16-03 – Great White V6 – Joe’s Valley
17-03 – The Flu V8 – Joe’s Valley
17-03 – Seven Year Cicada V9 – Joe’s Valley
17-03 – Gandhi V10 – Joe’s Valley
19-03 – No Substance V8 – Joe’s Valley
20-03 – Feels Like Grit V8 – Joe’s Valley
20-03 – Lowtide V6 – Joe’s Valley
20-03 – Eden V9 – Joe’s Valley
20-03 – Fingerhut V10 – Joe’s Valley
20-03 – Poricini Portabello V7 – Joe’s Valley
——————————————–
24-03 – Bitch Slap 5 V9 – Red Rocks
24-03 – The Alexisizer V6 – Red Rocks
24-03 – Big K V8 – Red Rocks

 

Red Rocks again

On 27/02/2018, in blog, by Enzo

Een dikke week in Red Rocks, met voor mij één highlight: Book of Nightmares. Ik kan me de boulder nog herinneren van zeven jaar geleden. Een mooie, beetje spannende boeg in Gateway Canyon. Ik klom veel boulders eromheen, maar Book probeerde ik toen niet. Iets te moeilijk, dacht ik. Op onze eerste dag in Red Rocks half januari stap ik er wel in. Met je linkerhand klim je op kleine vlakke randjes, met rechts over een raar hoekig randje, een sloper en een sloperrandje. Veel strekken en een rare heelhook. Technisch en toch krachtig. Na een flinke werksessie maak ik alle passen, behalve de eerste. Ik krijg m’n kont niet van de grond in de zitpositie, wat ik ook probeer. M’n huid is al snel heel dun en ik overweeg Book of Nightmares van m’n lijst te halen.

Een dikke maand later zijn we weer in Red Rocks. Ik heb niet veel boulders die ik nog moet afmaken. Nieuwe dingen proberen is het plan. Toch blijft Book of Nightmares in m’n hoofd zitten. ‘Slechts’ 35 minuten lopen, dat is niet ver voor Vegas. En drie sterren, ook niet slecht. Op dag drie ga ik toch weer kijken. Alle passen lukken, ook de eerste. Goed nieuws! Ik heb alleen heel veel moeite met de heelhook van pas twee. Na een sessie van drie uur maak ik die pas slechts één keer. En als ik na een korte rust een poging doe, trek ik een kleine split in m’n linker middelvinger.

De heelhook die bijna nooit blijft liggen…

Na één dag rust is m’n huid nog heel dun, maar ik besluit ik er toch voor te gaan. Als ik ‘m doe, geeft me dat meer tijd voor andere boulders. En als ik ‘m niet doe, kan ik altijd nog twee rustdagen pakken. Toch is de gok tricky; ik moet de heelhookpas een keer of vijftien proberen voordat ik de juiste lichaamspositie ontdek. M’n huid wordt gevaarlijk dun. Na een paar pogingen bloeden m’n toppen nog nét niet en lijkt het me slimmer om te stoppen. Sanne motiveert me om toch nog één poging te doen – en dan echt alles te geven.

Ik had het zelf eigenlijk al opgegeven, maar na een minuut of tien ga ik toch weer zitten. Ik voel het randje met links snijden in m’n huid, maar de hak blijft liggen. De pas naar de sloper is maximaal, maar ook die maak ik. De hardste passen heb ik gemaakt, maar de spannendste moeten nog komen. De landing is niet optimaal, maar gelukkig zijn er meer mensen met pads. Rechtervoet hoog, erop zitten en in het sloperrandje vallen. Op spanning optikken en dan de engste pas: met een slechte heelhook door naar een goede knop. Ik zit op de greep, maar niet zoals ik ‘m hebben wil. Herpakken kan niet meer. Alle knijpkracht aan en ernaast bijpakken. Een schreeuw die tot aan het eind van de canyon hoorbaar is. Tot m’n verbazing blijf ik hangen. Herpakken kan nu wel en ik krabbel de plaat op. Wat een gevecht. M’n vinger bloedt, maar dat maakt niet meer uit. Dat het vandaag toch nog lukt had ik niet verwacht. Soms is doorgaan dus toch beter dan stoppen!

Voet hoog en in het sloperrandje vallen met rechts.

De moeilijkste boulder die ik tot nu toe klom deze trip. De gids zegt V11/12 en de meningen zijn erover verdeeld. Voor mij voelde het harder dan Atlas Shrugged, die wel V12 krijgt. Maar hard V11, waarom niet?

Verder afgelopen week:

18-02 – Sad Robot V9
18-02 – Salt is Salty V10
18-02 – Taurine V9
22-02 – Book of Nightmares V11
25-02 – The Jabberwocky V9

 

Bishop

On 20/02/2018, in blog, by Enzo

De drieënhalve week in Bishop waren zeven jaar geleden de beste weken van mijn trip. Goed weer, een leuke club mensen en veel memorabele beklimmingen. Sindsdien heb ik gezegd dat ik een keer terug wilde. Zeven jaar later is het zo ver. In het donker arriveren we in de Buttermilks. De zandweg is langer dan ik me herinnerde. Het uitzicht de volgende ochtend is nog hetzelfde.

De Buttermilks bij aankomst. Een paar dagen later was de sneeuw al gehalveerd!

Anders dan toen is het weer. De eerste dagen is het rond de twintig graden. Niet lang daarna komen er nog een paar graden bij, tot we uiteindelijk dagen hebben van 27 graden. Veel te heet! Alleen al naar Mandala kijken doet pijn aan m’n huid. Die stel ik daarom weer uit. Ik durf het niet aan, net als zeven jaar geleden. Focussen op één boulder die zo scherp is en met deze temperatuur; dat wordt heel veel wachten en heel weinig klimmen. Dat heb ik in Australië ervaren en dit keer besluit ik die frustratie te vermijden. Eigenlijk wil ik het ritme van Red Rocks vasthouden; snel wat projecten uitzoeken, werken, rusten en dan doen. Maar dat lukt ook niet. Ik klim niet veel en alles kost huid. Al snel kan ik geen bak meer vasthouden. Na twee dagen heb ik wel een plan: verder waar ik zeven jaar geleden gebleven was. Haroun and the Sea of Stories was één van de weinige moeilijke lijnen die ik toen niet kon afmaken…

Sanne is net als ik voortdurend op zoek naar geschikte projecten. Die blijken ook voor haar niet zo snel gevonden. Op dag één de Southwest Arete om te wennen aan de hoogte. Enige tijd later Soul Slinger, met hetzelfde uitzicht.

Wachten tot 16.00 uur tot de zon achter de berg gaat, of om 6.30 uur op om de hitte voor de zijn; het mag allemaal niet baten. M’n huid is zó zacht en de kristallen zijn zó scherp dat ik zelfs in de opwarmers bergen huid verlies. Klimmen doet zoveel pijn dat ik me niet meer kan focussen op de bewegingen, alleen nog maar op m’n handen. Haroun lukt niet en andere achten lukken niet. V9’s lukken niet. En voor de V7’s en V6’en heb ik letterlijk geen huid meer op m’n toppen. Super frustrerend en het voelt zonde van de tijd. Maar toch; kamperen in de Buttermilks is fantastisch. En als je dan toch moet rusten, kan het maar beter warm zijn…

Na een week in de Milks proberen we het in de Happy en Sad Boulders. Minder scherpe rots, dat was een goede zet. Zeven jaar geleden klom ik er nauwelijks. En nog steeds heeft het niet m’n voorkeur boven de imposante lijnen van de Buttermilks. Maar het is fijn om weer een hele dag te klimmen en pas te stoppen als ik echt te moe ben.

In de Ice Caves is het lekker koud. Ok, zeker niet de mooiste lijnen, maar wel harde passen en iets dat ik met mijn zachte huid kan klimmen.

Al met al zijn het toch maar een paar dagen die we in de Tablelands spenderen. En na anderhalve week lukken er toch ook nog wat mooie boulders in de Buttermilks. Ook kom ik er opnieuw achter wat mijn zwakke punt is; frontaal randjes trekken. Net zoals ik kansloos was in God Module, ben ik dat hier. Randjes zijn vaak zo klein en glad, dat je ze heel actief moet vasthouden. Super vingerintensief. En als m’n huid het al volhoudt, willen m’n vingers dat vaak niet. Toch meer moonboarden, misschien…

Toch een paar ‘slopers’ in Seven Spanish Angels.

Sanne is er beter in. Finders Fee lukt in enkele pogingen. Ik kom er na de eerste sessie nog twee keer voor terug, maar ben volledig kansloos. Ook Soul Slinger gaat snel. Die schreef ik na drie pogingen al af, net als zeven jaar geleden. Ieder z’n stijl… De enige boulder die we wel samen klimmen is Cocktail Sauce.

Iets ten noorden van Bishop ligt Rock Creek. Ook daar maken we een uitstapje naartoe. Het ligt een stuk hoger dan de Buttermilks, dus het is er ook kouder. Maar op sneeuw had ik niet gerekend! Als ik wil beginnen met opwarmen, vallen de eerste vlokken. Een uur later ligt er al tien centimeter. Na een nachtje opwarmen bij de Whitmore Hotsprings komen we de volgende dag terug.

Rock Creek, zó koud dat Sanne het vuur al aan heeft voordat de eerste sneeuw valt.

Met een handdoek maak ik twee blokken sneeuwvrij. Dat is nog een spannend klusje, want alles is spekglad. Maar de twee boulders die ik klim waren het wel waard; technisch en subtiel klimmen op Yosemite-achtig graniet. Leuk voor de verandering!

Ima en Colum zijn inmiddels ook van de partij. ’s Avonds opwarmen in de hotsprings en de volgende ochtend weer fris voor de dag!

Rock Creek poging twee. Een flink pak sneeuw, maar met wat doorzettingsvermogen valt er wel wat te klimmen. Hier de Campground Arete.

Na een kleine drie weken vind ik het mooi geweest. Na Rock Creek klim ik nog een middagje in de Buttermilks. Dan drie rustdagen om m’n splits te laten helen en weer een beetje op te laden voor Red Rocks.

Ima en Colum doen van alles een beetje. Een beetje boulderen, een beetje sport en een beetje trad. Hebben wij wat te kijken.

Mijn laatste boulder in Bishop, Solitaire.

31-01 – Hueco Wall V9 – Buttermilks
01-02 – ‪Jedi Mind Tricks‬‬ V4 – Buttermilks
01-02 – Cindy Swank V7 – Buttermilks
03-02 – Shizaam V5 – Sad Boulders
03-02 – Beefcake V10 – Sad Boulders
05-02 – Beefy Gecko V11 – Sad Boulders
06-02 – Cocktail Sauce V9 – Buttermilks
08-02 – Swanky Sit V9 – Buttermilks
08-02 – Drone Militia V6 – Buttermilks
10-02 – Prozac V9 – Happy Boulders
13-02 – Campground Arete V9 – Rock Creek
13-02 – Dude V9 – Rock Creek
14-02 – Solitaire V8 – Buttermilks

 

Red Rocks

On 25/01/2018, in blog, by Enzo

In LA staat Ima’s van klaar, op de oprit van Phi, een vriend van Ima die ze een paar jaar geleden in Squamish leerde kennen. Een dag na aankomst rijden we – ná een Vietnamees ontbijt, met lege maag vertrekken kon echt niet – richting Red Rocks. Ima’s auto rijdt en slaapt nog precies zoals ik me herinner uit Canada. Ondertussen is het een beetje onze familiewagen geworden, want m’n ouders toerden er vorig jaar nog de hele westkust mee rond. Ik was zeven jaar geleden voor het laatst in Red Rocks en Bishop. M’n ouders waren er vorig jaar nog. Wat zou het leuk zijn om deze ervaringen weer met Ron te delen; de plekken en de manier van rondreizen zijn nu herkenbaar voor ons allebei. Maar dan realiseer ik me dat dat niet meer kan… Toch geeft de gedeelde ervaring me het gevoel dat hij nog steeds dichtbij is.

Home away from home. Door de government shutdown was de campground een paar dagen gesloten. Gelukkig vonden we een bivakplek niet ver van Black Velvet Canyon.

Ottolenghi in de van, Sanne draait haar hand er niet voor om.

Zeven jaar geleden was Red Rocks volop in ontwikkeling. De laatste jaren is er ontzettend veel geopend. Maar je moet wel willen lopen, zeker als je geen 4×4 hebt. Ik heb bijvoorbeeld een paar boulders op het oog in Black Velvet Canyon. We proberen de dirt road even met de van, maar als snel blijkt dat we beter om kunnen keren. Dan toch lopen, anderhalf uur heen en aan het eind van de dag anderhalf uur terug.

Toch maar niet… Dan maar te voet.

Red Rocks is lopen, lopen en lopen. Helaas met volle bepakking. Maar toch, als de pads eenmaal liggen ben ik er heel blij mee!

Gateway Canyon, op weg naar Meadowlark Lemon. Bleek moelijker dan dat ‘ie eruit ziet.

Compressie en overhang gaat me goed af. Randjes minder. M’n huid wordt heel snel dun en m’n vinger zeurt een beetje. Ik heb een aantal projecten op het oog die in m’n straatje liggen en die gaan allemaal in één of twee sessies. Dat voelt goed! Sanne heeft minder geluk. Na een paar dagen heeft ze haar project gevonden, maar na een uur werken trekt ze iets stuk in haar hand. De dagen daarop is het wat opgezwollen, maar gelukkig lukt het alweer vrij snel om op slopers te klimmen. Waarschijnlijk ook weer snel op randjes!

Voor de blessure probeert Sanne Bitch Slap 5 V9. Randjes in een dak. Maar wat is ‘ ie lang! Jabberwocky bleek een geschikter project. Tot er iets kraakte in Sannes rechterhand.

Ook ervoor: Monkey Bar Right V6.

En pockets in Monkey Wrench V7.

Daarna noodgedrongen over op slopers. En dan met name liptraverses. Daarin kan ze haar hand goed ontzien. Hier in Mr. Moran V7. Een dag later sneuvelt Ride the White Horse V10.

Meer slopers in Atlas Shrugged V12. Zeven jaar geleden klom ik de staande start. Mooi om daar nu de zitstart aan toe te voegen!

Een uur lopen, maar zeker de moeite waard was Tilt Shift V9.

We Need Ice V11. Mooie rots, maar voor de graad niet zo moeilijk.

En een hele mooie makkelijke: Natasha’s Highball V2.

Red Rocks deel 1 zit erop. Nu richting Bishop, voor een week of drie. Moet ik er toch aan geloven, aan die randjes.

16-01-2018 – Monkey Bar Right V6
16-01-2018 – Monkey Bar Direct V8
16-01-2018 – Americana Exotica V10
17-01-2018 – We Need Ice V11
19-01-2018 – Wet Dream Right V11
22-01-2018 – Atlas Shrugged V12
23-01-2018 – Mr. Moran V7
24-01-2018 – Ride the White Horse V10
24-01-2018 – Tilt Shift V9