Afgelopen maand ging ik drie keer vijf dagen naar Bleau. Ik voelde me weer even student: een maand geen plastic, alleen maar rots!

1×5: kwantiteit?
Eind april. Ik hoefde maar één vrije dag op te nemen om vijf dagen weg te kunnen. In deze eerste vijf dagen klom ik mijn 700ste 7+8. Sanne ging goed op weg naar de eerste twintig. Onder andere Graviton, Holey Moley, Festin de Pierre en Onde de Choc moesten eraan geloven. Mooie dagen. En voorjaar in het bos!

2×5: kwaliteit!
Het hemelvaartsweekend. Af en toe leek het wel herfst. Goede condities dus! Alleen wist ik niet zo goed wat ik wilde klimmen. Het eerste weekend probeerde ik Surplomb de la Mee. Dat ging goed. Maar de eerste pas (de hak opgooien) lukte slechts één keer. Ondanks de progressie ben ik niet terug gegaan. Liever mooie meters maken dan 100 keer de eerste pas van een boulder proberen. Mooie meters maken lukte aardig. Ik probeerde onder andere Inaccesible Absolu. Dosage lukte onverwachts. En in Demoiselles kon ik weer eens ouderwets grazen. Ook Sanne maakt graag mooie meters. Van lage dakjes wordt ze niet enthousiast. Maar van Gargantoit, Mauvais Coups en Le Calice gelukkig wel!

3×5: de seizoensafsluiter
Het pinksterweekend. Ik neem twee vrije dagen op om het seizoen met vijf dagen af te sluiten. In februari al, boekte ik een Thalysticket. Het weekend lag dus vast. In de drie dagen die ik moet werken tussen het tweede en derde weekend, houd ik de weersvoorspellingen in de gaten. Die zien er niet goed uit. Vijf dagen regen… Gelukkig blijkt het mee te vallen. Op vrijdag is het kurkdroog en maak ik een tripje naar het noorden. Videlles en Bauvais staan op het programma: 40 kilometer rijden. Maar ik wil de vijfsterrenboulder Aphone eens met eigen ogen zien. Het bos is vochtig, maar het wandje van Aphone is verbazingwekkend droog. Na een paar pogingen heb ik de passen door. Ze doen me erg denken aan Midnight Lightning. Maar dan minder mooi. Midnight Lightning is een vijfsterrenboulder. Aphone toch niet?

In Bauvais wil ik L’Étrave à Sucre afmaken, maar ik krijg wéér op m’n flikker van deze klassieke 7b+: net als een paar jaar geleden kan ik niets met de aflopende zijgreep voor rechts… Dan maar op zoek naar Forêt Noire. Op de foto’s ziet de plaat er mooi uit. Een soort Nombrilistes 2.0. Ik heb ‘m snel gevonden en na enig puzzelen sta ik op het blok. Gaaf!

Zaterdagochtend is het wederom droog, maar in de middag begint het te regenen. Toch nog anderhalve dag kunnen klimmen! Voor zondag, maandag en dinsdag zijn de voorspellingen heel slecht. Maar als ik zondagochtend wakker word, is het toch droog! Ik besluit naar Maunoury te gaan om Instinct te proberen. Een sneldrogend gebied en een overhangende boulder die uitklimt op bakken. Dat blijkt een goede keuze. Om 10:00 is het bos nog vochtig, maar de boulder is droog!

Snel de pads eronder, poffen en… Shit. Pofzak vergeten! In mijn kleine pofzak, die ik wel bij me heb, zitten nog een paar harde korrels. Daar moet ik het dan maar mee doen. De beginpassen heb ik snel door, maar met mijn zweethanden durf ik de sprong niet aan te zetten. Bang dat ik met m’n dunne huid van de greepjes schiet en mezelf naar achter lanceer. Dan toch maar terugrijden. Alle pads zeul ik mee terug, voor het geval dat het gaat regenen… Binnen een half uur sta ik weer onder de boulder. Mét magnesium dit keer.

De pogingen gaan steeds iets beter, maar m’n huid wordt dunner en dunner. De sprong los lukt inmiddels. Maar alles achter elkaar is nog lastig. M’n vingertoppen inspecterend, concludeer ik dat ik nog een poging of vijf heb. Met niet te lange pauzes ertussen. Anders kak ik in, en gaat alles pijn doen… Ik trek m’n metertje diep in het rood. Maar met succes. De rest van de dag blijft het droog. Maar ik ben niets meer waard. Maandag regent het. Dinsdag ook. Seizoen 2012-2013 zit erop…

De voorspellingen waren slecht, maar we hadden weer eens ouderwets geluk! Vier van de vijf dagen perfect weer. Sanne klimt zes zevendegraads boulders, waaronder Holey Moley en Onde de Choc. Ik deed mijn 700ste 7+8 in Fontainebleau.

695. Le Bond de l’Hippotame 7a
Een mooie en spannende sprong die ik niet eerder probeerde. Waarom weet ik ook niet…

696. Contrôle Technique 7c+
Een Cuvierklassieker die ik eigenlijk niet zo mooi vind. Maar Cuvierklassiekers horen op ieders lijstje thuis. Bovendien had ik er al veel tijd ingestoken. Afgelopen weekend lukte het. Op m’n tandvlees.

697. Frénésie 7c
Drie passen. Heelhooks en compressie. Kort en krachtig. In de kerstvakantie probeerde ik het voor het eerst. Nu lukte het snel.

698. Coince et Danse 7a
Mooie boulder. Maar z’n nieuwe buurman is nog mooier! Energie Collective staat nieuw op de projectenlijst.

699. Air Droite 7a+
Vermakelijk, maar niet meer dan dat.

700. Air 7b+/7c
Nummer 700. Zonder dat ik het in de gaten had. Had ik anders een bijzondere boulder uitgekozen? Waarschijnlijk niet…

701. Légitime Adhérence assis 7a
Tja…

702. Scream 7c
Deze eenpasser probeerde ik eerder op de laatste dag van een trip. Scherp. Maar mooier dan ik dacht.

Al de hele week spookte Brad Pit door m’n hoofd. In m’n gedachten klom ik ‘m wel honderd keer. Alle passen helemaal geoptimaliseerd. Een perfecte hak. Goed in balans. Omhoog komen en de eindgreep pakken. In september kwam ik heel dichtbij. In januari lag er teveel sneeuw om het te proberen. Dit weekend moest ‘t gebeuren.

Weer een weekendje grit! Het tweede dit jaar. Het weer zag er redelijk uit, en m’n vlucht had slechts 40 minuten vertraging. Met de laatste trein reis ik van Manchester naar Sheffield, waar Ima mij vrijdagnacht om half twee ophaalt.

Zaterdagochtend is het stralend weer. Om half elf staan we op de Plantation. Ik ben snel warm en zeker van m’n zaak. De eerste poging gaat meteen goed. En de pogingen die daarop volgen gaan telkens beter. Na een poging of zes sla ik weer met m’n hand op de eindgreep. M’n hak schiet alleen nèt te vroeg los. Net als in september. De enige progressie die ik nu nog kan maken is ‘m pakken. Maar plots is m’n gevoel weg. Ook precies zoals in september. Ik klim krampachtig. Krijg m’n hak niet meer goed gelegd. En ik voel de spanning daardoor stijgen. Dat werk averechts. Een mentaal spelletje… Daar heb ik eigenlijk nooit last van! Waarom nu dan wel? Omdat Sheffield niet om de hoek ligt, en het nu wel móet gebeuren?

Pauze. En andere boulders. Not To Be Taken Away. To Be or Not To Be. Crescent arete. En de spannende Big Air. Twee weken geleden viel er veel sneeuw in de Peak. En nog steeds liggen er sneeuwvelden en geëgaliseerde landingen onder sommige boulders. Soms meters hoog. De landing van Big Air is geëgaliseerd. En de crux van Ulysses zit op vier meter hoogte. Zelfs na twee weken zonder sneeuw en temperaturen ver boven nul…

Rond drie uur begint het te regenen. Af en toe een paar druppels, dus nog niet zorgwekkend. Ik besluit nog één keer voor Brad Pit te gaan. Maar de pogingen gaan niet heel goed en na een paar pogingen kan ik het niet meer opbrengen. Weer niet… Een 7c die misschien wel te vergelijken is met Berezina. Die klom ik wel 200 keer. De beklimming van Brad Pit laat echter weer op zich wachten…

Zondag lijkt het mooi weer te worden. Ik besluit Brad Pit te laten voor wat ie is en ontspannen te gaan klimmen.  Helaas zijn de Britten psyched voor limestone. En moeten wij met de bus naar Hathersage. Vanaf daar lopen we in een uur naar Stanage. Als we aankomen, begint het te regenen. Het waait ook. Tussen de buien door kunnen we gelukkig wel klimmen. Geen ideale condities, maar ik geniet van Help the Young. Van de slab Satin. En van het buiten zijn. Brad Pit komt wel een keer. Ooit. Ik geef zeker niet op.

Na twee dagen is m’n huid op en heb ik ongekend veel spierpijn. Het voorspelde weer van zondag kwam op maandag. Voorjaar. Sheffield op z’n best. Op een terrasje kijken we terug naar twee mooie klimdagen. Om drie uur neem ik de trein naar Manchester. Over acht weken is het vast nog warmer… Eens kijken of het grit dan nog een beetje plakt!

Weekendjes klimmen in combinatie met werk. Langzaam begin ik eraan te wennen. Ik heb nog energie over in de weekends. En op plastic doe ik af en toe wat onderhoud. Vooral nu ik niet meer de tijd heb om écht lang achter elkaar in een project te werken. En daarin te groeien en sterker te worden…

Weekendjes dus.

Een paar maanden geleden plande ik twee bleau-weekenden achter elkaar. Weekend één eind februari. Drie dagen. Heen met de auto. Voor de werkweek even op en neer met de Thalys. En weekend twee begin maart. Vier dagen. Maar wat klim je in zo’n weekend?

Verder werken in projecten? Of liever iets afmaken. Werken én afmaken. Het allerliefst. Maar wat eerst? Kan ik na projecten nog iets afmaken? Kan ik na afmaken nog productief projecten? Waarom is een weekend zo kort!

En wat ga ik eigenlijk afmaken? M’n lopende projectenlijst wordt welliswaar íets korter. Maar vooral de hardnekkige projecten blijven over.

Uiteindelijk probeer ik iets nieuws. Soucis d’Air. Dat lukt relatief snel. Ik project ook. In Contrôle Technique. Drie dagen. Verspreid over twee weekends. Goede hoop dat het eindelijk lukt. Maar het lukt niet. Nèt niet. Wel tien keer nèt niet…

Si Vis Pacem loopt al langer. Die kon ik wel afmaken! En natuurlijk blijft grazen altijd fijn. 7a’s en 7b’s, voor als je het even niet meer weet. Ze zijn altijd wel ergens te vinden. Merveilleux bleek een topper! Arete de Blomont: obscuur, maar fraai!

De verschillen tussen de weekenden waren groot. Het eerste weekend klommen we anderhalve dag. Vanwege de sneeuw en later de miezer. En het was koud. Tijdens mijn werkweek had het bos de tijd om op te drogen. Op vrijdag nam ik vrij, om een dag eerder terug te zijn. Helaas was alles nog nat. Maar de dagen daarna waren perfect. Het weekend eindigt met strak blauwe lucht en vijftien graden.

Voorjaar..?

Het plan: vrijdagavond vliegen, vrijdag laat in Sheffield. Zaterdag en zondag klimmen. En maandagmiddag weer terug. Maar door hevige sneeuwval op vrijdagavond in Engeland, liep het allemaal net wat anders…

Vrijdagmiddag 17:00: computer uit, snel naar huis, pizza’tje naar binnen werken en de trein in, naar Schiphol. Om half tien vertrekt mijn vlucht naar Manchester. Vanaf daar neem ik de trein. Rond één uur zou ik in Sheffield aankomen. Maar door plotselinge sneeuwval in Manchester, en een technisch defect aan het vliegtuig, vlieg ik pas om half twee… Ik mis daardoor de laatste trein naar Sheffield. Even overweeg ik de 70 kilometer te gaan liften. Maar al snel hoor ik dat de wegen tussen Manchester en Sheffield zijn afgesloten vanwege de sneeuw. De hele nacht hang ik rond op het vliegveld. Pas om half zes ‘s ochtends rijdt de eerste trein weer.

Zaterdagochtend, 7:00: ik ben nog steeds wakker. En dat voor een vlucht van een uurtje. Ima haalt me op van het station in Sheffield. Die nacht viel er ruim 30 centimeter sneeuw. Maar als we teruglopen naar Ima’s kamer is het drapperig. Het is al gaan dooien…

Zaterdagochtend 7:30: eindelijk slapen… Een paar uurtjes. Om elf uur krijgen we een sms. Mark, een van Ima’s vrienden is die ochtend al naar Stanage gereden om te kijken. Hij heeft met sneeuw de landing van een highball geëgaliseerd. ‘Snowballing’ noemt hij dat: highballs op een veiligere manier klimmen in de sneeuw. In de middag zal hij ons op komen halen. ‘Bring rockshoes’, smst hij. Dat klinkt veelbelovend!

Heel veel sneeuw op Stanage.

In het Peak District lijkt nog meer sneeuw te liggen dan in de stad. We banen ons een weg naar The Shiznit, de highball 7a op Stanage Right. Door het sneeuwplatform is de boulder inderdaad een stuk lager geworden. Niet helemaal ethisch verantwoord, als je het mij vraagt. Maar we kunnen wat klimmen. Droog is het echter niet. Het is ‘minging’, zo leren wij. En inderdaad. Vies, nasty en nat, dat was het…

Snowballing The Shiznit.

Op Burbage is ook alles nat. Er liggen bergen sneeuw. En de dooi zet duidelijk door. We besluiten om een aantal boulders sneeuwvrij te maken. In de hoop dat we die de volgende dag wél kunnen klimmen. Zeiknat keren we vervolgens huiswaarts…Na het eten is het bedtijd.

De volgende dag is het strak blauw. En tot onze verbazing is alle sneeuw uit het straatbeeld verdwenen. Dat is snel gegaan! Misschien kunnen we vanmiddag dan wel klimmen! Na het middaguur rijden we naar Burbage. Het waterstroompje door de vallei is een woeste rivier van smeltwater. Hier en daar ligt nog wat sneeuw. Maar het is voornamelijk water. Op verschillende plekken stromen watervallen van de rotswanden af. De wind blaast het water de lucht in. Maar op de plekken waar geen water stroomt, is de rots kurkdroog! We klimmen de hele dag. En niet alleen op de problemen die we de dag daarvoor hadden gepoetst. Er is nog meer droog. Wat een geluk!

Zondag: veel water…

…weinig sneeuw.

De start van een mooie dag: droge rots en blauwe lucht.

Het Remerenceblok was ook droog. Ima doet Remergence 6b.

Blind Date 7b+ op hetzelfde blok lukt mij snel.

The Terrace 7c maakten we schoon op zaterdag. Op zondag lukte het in de eerste poging.

In Bleau regende het. Maar in Rotterdam was de lucht strak blauw. Bovendien was het koud, slechts een paar graden boven nul. De straffe oostenwind maakte het nog kouder, maar de condities waren perfect…

Ruim een week in Bleau. Dat heet luxe tegenwoordig. Een omschakeling. Maar het ging aardig. Veel moois gezien en twee boulders van m’n lijstje.

Toch mis ik de lange klimperioden wel. Alleen klimmen als het echt mooi weer is. Geen plastic hoeven trekken. En toch harde boulders kunnen klimmen. Simpelweg omdat bewegingen beter kunnen slijten. Omdat je op tijd rust kunt nemen. En omdat je op het juiste moment op de juiste plek kunt zijn. Maar met zeven klimdagen uit de totaal tien dagen hebben we geluk gehad. De voorspellingen zagen er minder rooskleurig uit..!

Onde de Choc. Ima en Sanne deden ‘m bijna. Voor de volgende keer..!

“Waar ik bang voor was, gebeurde…” Victor mist de bak bovenin Le Bon, La Brute et Le Truand. Maar hij bleef hangen. Een mooie beklimming!

Nieuwjaar. Helaas in de regen. In 2013 raakten we geen rots meer aan…

Mei 2007. We waren in Dame Jouanne om foto’s te maken voor de tweede editie van 7+8. Angle Parfait lukte twee keer achter elkaar. Bart had mooie foto’s. Maar hij zou Dame Jouanne kunnen afronden als we nóg een foto maakten…

Angle Parfait (rechts op de foto) klom ik twee keer. Tour de Babel klom ik echter níet…

Die tweede foto maakten we in Tour de Babel. Een mooie boulder. Het werd ook een mooie foto. Maar ik klom de boulder niet. Dat zou nog wel moeten gebeuren, vóórdat de topo uit zou komen… Ik ging meerdere keren terug. Maar telkens kwam ik tot dezelfde conclusie: zelfs ik ben te klein. Een paar centimeter erbij, dan past het misschien nèt…

Een paar weken geleden zag ik voor het eerst een filmpje van Tour de Babel. De klimmer, een zekere PM, past er nèt tussen. Zou ik dan toch ook passen? Of is PM langer dan ik? Toch nog een keer terug en wéér meten. Maar al na een paar pogingen gaat mijn nieuwe hoop verloren. Het past toch niet… Ik kom niet bij de linkerkant, zoals PM in het filmpje. Maar ook niet bij de hogere sloper. Een definitief einde? Ga ik ‘m niet klimmen? En zal mijn foto in de 7+8 een foto van een onbeklommen boulder blijven, als een van de weinige?

Nog één keer dan. M’n linkerhak begint pijn te doen. Maar het ompakken gaat snel. Intermediartje, aanzetten en paf. Linkerhand om de kant. Niet op de greep, maar ik blijf hangen. M’n rechterhand laat ik glijden tot het laatste kootje. Dat geeft de de extra millimeters die ik nodig heb. M’n linkerhand gaat verder om de kant. Zó ver dat ik de spanning van m’n hak af kan halen. Snel een voetwissel en hak om de kant. Met alleen m’n wijs- en middelvingel houd ik de rechterkant nog vast. Zo veel mogelijk lengte maken en de linkerhand omhoog. De boeg wordt iets smaller en dat geeft wat ontspanning. Als ik door wil pakken met rechts, zipt m’n voet onder me vandaan. Ik kan ‘m tóch klimmen!

De pogingen daarna gaan goed, maar ik heb de grepen steeds net niet goed genoeg. En andere poging kan ik m’n hak niet goed leggen. Als ik m’n rechterhand inspecteer zie ik tot mijn schrik een grote flapper… Het einde? Nee, nog een allerlaatste keer. Nu is het alles of niks!

De poging waarin het lukt. Rechts de kant met twee vingers. De hak met links en door naar de sloper.

De tape om de flapper hindert me nauwelijks. De eerste passen gaan snel. Daarna breed naar links om de kant slaan. Op spanning blijven hangen. Rechterhand laten glijden tot de laatste kootjes en daarna tot de twee vingers. Voetwissel. De hak ligt perfect. Links omhoog. Rechts opgooien… Links de sloper. Voelt niet goed… Dan maar crimpen op de wijsvinger. De grepen zijn lang niet meer aangeraakt en voelen een beetje glad. M’n benen zwaaien om. Rechts een hak en door. Ik kom niet bij de greep die ik van bovenaf had gezien. De greep die ik wel heb is goed, maar glad. Voorzichtig breng ik m’n hak weer naar links. En langzaam komt m’n lichaam omhoog. De bak. De moeilijkste 7b+ die ik ooit klom. Net optijd!

Een fijn vinkje. En de schade die het veroorzaakte. Nog een nieuwe flapper. En een sneetje in m’n linker wijsvinger…

Afgelopen zomer was anders dan afgelopen jaren. Voor het eerst in meer dan tien jaar heb ik níet geklommen. Anders dan andere jaren dus géén overzicht van prestaties. Géén wilde verhalen over spannende alpineroutes. En géén fotoreportages van exotische boulderbestemmingen. Toch heb ik niet stil gezeten.

Afgelopen september in bleau; nazomer in het bos.

Precies een jaar geleden kwam ik terug uit Zuid-Afrika. Ik wist niet goed wat ik wilde. Maar één ding was duidelijk: mijn jaar zat erop. Ik moest me gaan oriënteren op de arbeidsmarkt. Zonder werkervaring en zonder een idee wat voor een baan ik precies zocht, bleek dat lastiger dan ik had gedacht… Ik verstuurde veel brieven. Eerst open sollicitaties. Later gerichte brieven. Maar het gesprek kwam maar niet. Ik was nog steeds vrij. Al voelde het anders als het jaar waarin ik daar bewust voor koos.

Ik was vrij, dus ik was vaak voor langere tijd in Bleau te vinden. De afwijzingen – veelal wegens gebrek aan werkervaring – kon ik daar ook wel ontvangen… Maar het bos werkte motiverend. Overdag mooie projecten, ’s avonds brieven schrijven en de volgende ochtend versturen. Een paar maanden ging het zo door. Tot maart 2012. Ik moest werkervaring opdoen. Als dat niet in loondienst lukte, dan maar een stage. Eind februari kwam ik geheel toevallig communicatie/tekstbureau Schrijf-Schrijf tegen en stuurde ze een spontaan mailtje. Na wat mailwisselingen in maart, kon ik in april langskomen. En na een aantal gesprekken kon ik in mei – precies na twee weken Zuid-Frankrijk –  beginnen met mijn stage als tekstschrijver.

Ondertussen werd het zomervakantie. Nederland liep leeg. Samen klimmen. Veel tijd voor één project. Aangename temperaturen. In gare auto’s hard door de bergen scheuren. En het enige om waar je je echt druk over maakt de boodschappen… Ik bleef achter. Gek was het wel, maar erg vond ik het niet. Ik had lang genoeg vrij gehad. Het was motiverend om weer aan de slag te gaan. Ik leerde veel, en dat gaf me motivatie en zelfvertrouwen.

Vorige maand liep mijn stage af. Het was half augustus. Met nieuwe moed begon ik weer brieven te schrijven. Ik stuurde open sollicitaties en solliciteerde op alle vacatures die mogelijk binnen mijn vakgebied zouden kunnen vallen. De focus lag echter op op communicatie-, redactie- en schrijffuncties. De eerste reactie was meteen raak. Naar aanleiding van mijn open sollicitatie, maar ook een beetje via via, werd ik uitgenodigd bij tekstschrijvers.nl. En ze hadden een plek!

Ondertussen was ik ook weer vrij. En had ik weer de mogelijkheid om langer weg te gaan. Door de weeks, in plaats van het weekend. Tussen de tripjes door had ik het sollicitatiegesprek. En na wat afwachten hoorde ik in Bleau dat ze met mij verder wilden! Toevallig was ik twee dagen in Nederland, en kon ik mijn contract tekenen. Daarna door naar Engeland. Grit. Weer Bleau. En volgende week mijn eerste werkdag. Klimtripjes zijn vanaf nu écht voor de weekenden…

In between jobs: een tripje naar de Peak. Links Not To Be Taken Away, een fantastische 6c. En rechts wederom pogingen in Brad Pitt. Eerdere jaren dacht ik dat ik niet lenig genoeg was om m’n hak te leggen. Dat lukte nu wel. In de regen m’n hand op de eindgreep… Gelukkig heb ik nu een adresje in Sheffield. Dit jaar moet ie lukken! 

De peak op slechts een tiental miles van Sheffield, waar Ima een jaar gaat studeren. Ook Ima heeft een project voor dit jaar. Links warmt ze op voor The Green Traverse.